De wereld van en volgens Alle

Social media socialer!?

2011-12-12T21:58:00.000+01:00

Volgens Forrester ontwikkelen social media zich de komede tijd (geen frame) tot een sneller, efficienter met een hogere waarde ten opzichte van de tijd die mensen eer aan besteden ten opzichet van de huidige situatie. En passant: het einde van hypes zoals FourSquare en tegelijkertijd- ongetwijfeld - een toename van 'hypes' maar met een kortere doorloop tijd. Want tijd daar gaat het u en mij aan ontbreken. En DAT klinkt mij heel logisch in de oren.

Bekijk en beluister de presenattie van George Colony hier

Engagement: wat je er niet over durft te vragen....lees het hier

2011-11-21T00:13:00.000+01:00

Nou, om eerlijk te zijn niet op deze blog maar op Canalside View van Martin Weigel. Martin publiceerde hier op 12 september van dit jaar "Engagement: Fashionable yet bankrupt".

Geert-Jan wees mij er al 7 dagen later op met de tekst: "..artikel dat iedereen die in reclame, media, marketing werkt moet lezen. Jij dus ook. Koren ook op jouw molen omdat het ageert tegen de online zeloten/papegaaien. Lang, maar goed. Zoals artikelen horen te zijn.
Dat was aanbeveling genoeg, maar het duurde, om onverklaarbare reden, tot gisterenavond dat ik er toe kwam het te lezen. Het Engels-talige artikel is even doorbijten, maar van onschatbare waarde. Het plaatst 'engagement' als top exponent van het 'nieuwe' marketing denken op de plaats die het - inderdaad, ook in mijn ogen - verdient.

De schrijver gaat daarbij bepaald niet over één nacht ijs. In een nauwgezet opgebouwd betoog, met verwijzing naar meer dan voldoende ondersteunend onderzoek (en een forse literatuurverwijzing worden de argumenten van de pleitbezorgers van 'engagement' gefileerd en afgeserveerd. Hoogst lezenswaardig (ook de reacties op het stuk) vooral voor al die adverteerders die zich momenteel het hoofd breken hoe zij toch in een wederkerige dialoog met hun 'fans' kunnen komen. Houdt daar nu direct mee op en kom tot bezinning na het lezen van:

http://mweigel.typepad.com/canalside-view/2011/09/fashionable-yet-bankrupt.html.

Niet meer wachten,

Story telling: Verleiding in optima forma

2011-11-07T22:15:00.000+01:00

Vanavond heb ik mij opperbest vermaakt bij de uitzending van het TROS programma Radar. Briljante verkopers zien kans plastic doosjes, die zijn gevuld met zand, met daaraan een stekker gemonteerd te verkopen voor astronomische bedragen. Wat doen die doosjes dan? Zij verminderen celstress. (lees zelf even na wat er aan de hand zou zijn). Fantastische filmfragmenten waarin onherkenbare verkopers met verhalen die bol staan van de electrotechnische termen inspelen op de angst die iedereen wel heeft. Al die electrische apparaten en hun straling: "is dat eigenlijk wel goed voor mij?" Wat dacht u zelf? Naar verluidt zou zelfs de Triodos Bank een investering in deze 'technologie' hebben gedaan ten behoeve van het welzijn van haar personeel. Heel aandoenlijk en het past overigens goed bij het ideëele imago van de - overigens door mij sympathiek bevonden - Bank. In een niet al te ver verleden was de vriendelijke benaming voor deze praktijk 'kwakzalverij'. De onaangenamere betiteling luidt 'oplichting'. Hele dure placebo's dus. Wat een goed verhaal al kan doen. Juist, story telling: het nieuwe adagium van de reclamewereld. Ik loop naar boven, open mijn mail, en....BINGO!

Kop van de wekelijkse Marketing online nieuwsbrief: "Storytelling verdubbelt koopintentie". Was ik verbaasd? NEE! Was ik onglovig? DUBBEL NEE!! Storytelling is immers niets anders dan ... reclame. En iedereen weet: "goede reclame verkoopt".

Toch kreeg ik na het zien van het Radar item, een nare smaak in mijn mond bij het lezen van het artikel over het storytelling onderzoek. Linker- en rechter hersenhelften. Peer-to-peer communicatie. Driver voor word of mouth! Zelfs de vermaledijde 70% van de koop beslissing komt langs. Ditmaal echter wordt deze niet op de verkoopvloer genomen, maar naar aanleiding van peer-to-peer invloed. En, natuurlijk is dat een enorme kans voor merken in een tijd dat klassieke communicatie zoals reclame steeds minder goed werkt.

Een ding is zeker, deze storytellers hebben hun storytelling theorie niet over één nacht ijs naar ons toe laten glijden. Er ligt een experimenteel onderzoek ontwerp aan ten grondslag dat 5 sets van 2 merken testte in kwalitatief marktonderzoek. Vijftig studenten fungeerden als respondent. U raadt het vermoedelijk zelf al - ook als u het artikel nog niet hebt gelezen. Storytelling is een doorslaand succes. Waar is het Radar programma van de reclame om dit eens haarfijn te kloven? Storytelling, 'een goed verteld verhaal reist vervolgens ook verder'. Dat deed mij dan weer denken aan het spelletje in de kring waar de eerste persoon rechts in het linker oor van de buur een kort verhaal fluisterde. Dat ging zo de kring door, waarna de laatste hardop mocht uitspreken wat hem verteld was. Het leek in 90% van de gevallen niet in de verste verte op het 'origineel'. Jongens noem reclame vooral storytelling. Maar alsjeblieft vrijwaar ons van kwakzalver onderzoek dat het reclame image - zoals dat verbreid heerst - onderschrijft.

Soft Machine in beeld en geluid uit 1968

2011-10-30T20:19:00.000+01:00

Dankzij het onvolprezen MOJO kwam ik enkele weken geleden op het spoor van circa 25 minuten video opnamen van mijn favotiete line-up van Soft Machine. Ze zijn ontleend aan de Franse TV en de kwaliteit van beeld en geluid is verbazingwekkend goed. Zie 'de man met de ondenkbare stem' in actie op een wijze zoals hi,j sinds een onfortuinlijke val uit een raam in 1973, niet meer te zien is. De geacteerde stoicijnse rust in 'high spirit' van andere held Kevin Ayers is eveneens een lust voor het oog.

De Drie spelen A Certain Kind, Save yourself en Hope for happiness en improviseren alle kanten op. Dat kan en mag allemaal in 1968. Alle 'flower Power' liefhebbers moeten vooral eens goed kijken hoe het publiek dat spontaan (?) aan het dansen slaat er uit ziet. Cool!

Te zien op DANGEROUS MINDS en geheel terecht gekwalificeerd als mind-blowing. :-P

http://www.dangerousminds.net/comments/mind-blowing_early_soft_machine_footage_1968/

Niwuwe media? Oude media?

2011-10-23T21:47:00.000+02:00

Het is vermoedelijk al weer een jaar geleden. De discussie over dode bomen media. Gedane zaken? Of nemen zij een keer? Letterlijk is dat de invalshoek van dit filmpje (dat indertijd ook bij de MWG is vertoond). Aanbevolen voor iedereen die een tijdspanningsboog van 2.26 minuut nog aankan. Als je niet wil lezen kan je ook alleen luisteren, als het licht maar gaat branden!

Koffiedik uitgekeken?

2011-01-22T12:50:00.001+01:00

Een nieuw jaar! Nieuwe inzichten! ?

De kenners, trendwatchers en andere goeroes hebben hun licht weer laten schijnen over het jaar 2011.

En? Heeft het u nog nieuwe inzichten opgeleverd?

Hieronder twee handen vol headlines van Adformatie.

Reclamecode schiet online tekort

Populaire banners niet het meest effectief

Nederlanders raken folder moe

Tijdschriften bestedingen onder druk

Nederlanders ‘in’ voor online folders

Mobile advertising geen groei platform

Digitale televisie: meer reclame skippen

Rol mediabureau wordt straks kleiner

Marketeers leren niet van reclame effect

Adverteerders negeren mobiele reclame

Nederlandse consument wil niet zonder Blokker, Hema en Kruidvat

VEA moet reclamevak meer verkopen

Van gisteren, eergisteren of nog eerder? Of misschien toch van volgende week?
"A change is gonna come" zong Sam Cooke. Zeker, maar o zo langzaam.
Bent u ook zo benieuwd in welke vorm u bovenstaande vaststellingen in 2011 opnieuw tegenkomt?

Een heel plezierig en leerzaam 2011 toegewenst.

Reclameprofessor toch niet zo gek!?

2010-07-19T20:58:00.000+02:00

Naar aanleiding van de post “Nutty reclameprofessor” deelt Geert-Jan Baltus zijn visie op het interview met ons op ‘Alleswereld’. Geert-Jan is merkstrateeg/planner bij Woedend! in Amsterdam.

"Ondanks het feit dat Fennis stellig is in zijn overtuiging dat reclamemakers te weinig kennis hebben over de psychologie van de mens en dit onvoldoende toepassen in hun werk, moet ik zeggen dat ik veel waarheid zie in wat hij schrijft.

Natuurlijk is er een eeuwige strijd tussen wetenschappers en creatieven waarbij de ene partij zegt dat intuïtie te onbetrouwbaar is om op te varen en de andere partij zegt dat (wetenschappelijke) onderzoek slechts open deuren in trapt en het creatieve denken knecht.

Maar aan de andere kant is het wel degelijk zo dat een hoop kennis over de werking van de menselijke geest ongebruikt blijft in de creatieve industrie. Kennis die gebruikt kan worden om een creatief concept of campagne plan te onderbouwen en te verkopen.

Ik zeg niet dat het niet gebeurt, maar wel dat het te weinig gebeurt. Het algemene kennisniveau over mensen (wat toch het centrale onderwerp is in ons vak); over hoe ze in elkaar steken, zich onderling bewegen en met elkaar onderhouden mag en kan best een beetje hoger zijn.

Deze kennis zou meer gebruikt moeten worden om opdrachtgevers meer zekerheid te geven dat het product dat ze kopen echt gaat werken (en er niet alleen heel cool uitziet). Een onderbouwd plan van aanpak van hoe een campagne gaat werken en een op maat gemaakt meetsysteem om deze werking ook daadwerkelijk te kunnen volgen is volgens mij een noodzakelijkheid voor elk campagnevoorstel. In de praktijk zie je dit echter zelden. Vaak ook omdat er door opdrachtgevers zelden om gevraagd wordt.

Als dit meer zou gebeuren krijgen bureaus zelf meer zicht op de effectiviteit van hun werk en hoeven we met z'n allen niet zo blind te varen op (gestandaardiseerd) marktonderzoek, waarvan in veel gevallen de gehanteerde methodieken al jaren achterhaald zijn.

Te vaak wordt reclamewerking gezien als een simpel en gemakkelijk manipuleerbaar procesmodel. Dit is echter een vreselijk achterhaald gedachtegoed. De meest gebruikte exponent hiervan, AIDA, is niet eens bedoeld voor reclame- of communicatiedoeleinden maar was slechts een model om deur-tot-deur verkopers te ondersteunen. Maar er zijn in het vak te weinig mensen die het model wantrouwen en dus wordt het te pas en te pas gebruikt in briefings en campagnevoorstellen.

Het probleem is, volgens mij, dan ook het blind volgen van wat iemand ooit eens als een standaard heeft gebombardeerd. Het probleem is het onvoldoende nadenken over hoe mensen in elkaar steken en hoe deze mensen in hun dagelijks leven bezig zijn met je product of dienst. Er wordt te weinig gezocht naar alternatieve kennis of modellen dan de meest gangbare. Elkaar na-papegaaien is eerder regel dan uitzondering. Er wordt teveel uit routine gehandeld, zonder zelf na te denken of verder te kijken dan de neus lang is.

De kennis over hoe mensen tot hun houdingen, meningen en beslissingen komen is er wel degelijk. Maar we hebben het dan over een complex interactiesysteem waarin een veelvoud aan invloeden werkzaam zijn. Deze invloeden doen hun werk niet, zoals aangenomen, procesmatig (als een klok), maar simultaan (als een wolk). Omdat mensen nu eenmaal niet in staat zijn alle prikkels bewust te verwerken en veelal gebruik maken van vuistregels en sluiproutes in hun informatieverwerking, speelt het onderbewustzijn een grote rol. Daar moet je je als reclamemaker bewust van zijn en in je creatieve concept en campagneplan rekening mee houden. Enige kennis hierover helpt zeker mee.

Het komt reclamemakers in hun dagelijkse praktijk vaak niet van pas dat deze kennis minder gestructureerd en ingewikkeld is. Aangezien complexiteit niet lekker verkoopt en we met z'n allen liever snel door de bocht willen, worden er op dit gebied een hoop kansen gemist.

Zoals al wordt aangegeven zijn er geen gouden formules of gouden regels, maar volgens mij heb je als reclamemaker een verantwoordelijkheid om je voortdurend zo goed mogelijk op de hoogte te stellen van zoveel mogelijk beschikbare kennis op het gebied van de menselijke geest, menselijke motivaties en drijfveren. Essentiële kennis om uit te putten op het moment dat je een campagne aan het ontwikkelen bent.

Je kunt namelijk niet steeds dezelfde modellen en routines afdraaien, want dan ga je nat. Ieder probleem heeft z'n eigen oplossing nodig en dan kun je maar beter zo goed en zo breed mogelijk op de hoogte zijn en alle alternatieven kennen. Dan kun je daar uit putten om je aanbeveling zo goed en gefundeerd mogelijk te onderbouwen en de effecten ervan te meten.

Ook al is de houding van Fennis nogal pretentieus en dogmatisch, ik zal toch zijn boek lezen om me op de hoogte te stellen van wat hij schrijft. Het zou namelijk altijd van pas kunnen komen. "

Reclame is het mysterie van de hippe bril

2010-07-18T13:10:00.000+02:00

In VK van 5 juli stond een interview, met Bob Fennis, over reclame en psychologie.

Naar aanleiding van dat interview schrijft Willem van Hees op 15 juli een reactie op de pagina Opinie en Debat (p16) van VK.

Al langs en om het onderwerp meanderend, ‘en passant’ enkele verwante artikelen in de VK van 8 juli aanhalend, komt hij in zijn laatste alinea ‘to the point’: “Reclame is niet te analyseren”!

Dat wil zeggen, met de kennis van vandaag, kunnen de successen (en misstappen) van gisteren heel ver worden ontrafeld. Maar de kennis van vandaag én gisteren heeft een beperkte voorspellende waarde voor morgen. Grote successen blijken maar al te vaak ‘toevaltreffers’ die onverwacht omarmd worden door ‘de consument’. Die consument evolueert door van dag tot dag, op een volstrekt ongelijkmatige wijze, afhankelijk van prikkels in zijn nabije omgeving..

Dit betekent, wat mij betreft, niet dat reclamemakers aan de psychologische kennis over reclame(ver)werking door consumenten voorbij moeten gaan. Aan de andere kant gaat het te ver om te suggereren dat die kennis een boodschappenlijstje oplevert dat een blauwdruk is voor (reclame) succes.

Nutty reclame professor?

2010-07-13T19:08:00.000+02:00

Aanleiding voor deze ‘post’ is een vraaggesprekje (interview?) dat Paul Onkenhout maandag 5 juli 2010 publiceerde in de Volkskrant op de paginas “Media en Mensen”: “In reclamemakers heb ik totaal geen vertrouwen”.

Aan het woord is hoogleraar Consumer Behaviour, Bob Fennis. Mede auteur van een boek. De Adformatie van 1 juli met op pagina 6 het artikel “Creatieven op niveau AIDA” was mij ontgaan, en daarom reageerde ik negatiever op het Volkskrant artikel. Even enkele citaten:

De consument is onbeschermd wild, “onderzoek…laat een overweldigende rol zien van .. onbewuste beïnvloeding door reclame beïnvloeding die onder de radar duikt”.
“Reclame heeft een grotere invloed dan we altijd dachten…en dat is de griezelige boodschap van ons boek. Effecten zijn niet altijd dramatis..groot..maar ze zijn er wel …structureel en subtiel. Heel lang werd dat ontkend.”

Door wie, vraag ik dan? Door wie wordt dat ontkend? Vooral door mensen die graag wilden dat het niet waar is, zo vermoed ik. Tegen beter weten in.
Want als al die kostbare commerciële communicatie geen structureel effect zou hebben, waarom dan nog adverteren?

Wat hier natuurlijk nog veel sterker de aandacht trekt zijn de zinsneden “onder de radar duikt” en “subtiel”. Personen die reclame per definitie in een kwaad daglicht zien richten daarop direct de focus (zoals ook te radiomakers van ‘de Praktijk’ en ‘Radio Kassa’ en een site zoals Leefbewust). In deze hoeken duiken dan direct ook weer de verwijzingen op naar ‘subliminal advertising’, waar Fennis vervolgens gretig op inhaakt.
Ook al zou het beter zijn om zijn eigen woorden van de goede context te voorzien.
Een mooi voorbeeld van subtiel onder de radar duiken, meneer Fennis?

En zo gat het vervolgens maar door in het Onkenhout-interview. Het zou natuurlijk kunnen zijn dat de manier waarop Onkenhout het allemaal heeft opgeschreven verantwoordelijk is voor mijn ‘nare smaak in de mond’ bij het lezen van de tekst, want iedere paar zinnen is er wel iets te vinden waarvan het bloed kan gaan borrelen. Maar oordeel vooral zelf.

Kennelijk hebben nog weinigen uit het vak echt kennis genomen van de interviews met Fennis, want op het net tref ik bijzonder weinig reactie. Wel, beste reclamemakers en aanverwanten, de boodschap van Bob Fennis is dat u er niets van bakt, en als uw baksel een keer slaagt dan is dat: toeval!

Voor mijzelf telt de tekst waarmee het artikel opent zwaar. In de uitzending van ‘de Praktijk’ (23 juni) zegt Fennis dat consumenten elke dag wel duizend reclame impulsen te verwerken krijgt. Dan komt het; “ik verwees naar dat getal omdat het in studies wordt genoemd. Op de weg naar huis twijfelde ik aan dat aantal … na een half uur tellen had ik er tweehonderdzoveel gezien, dus waarschijnlijk is de schatting nog aan de lage kant.”

Juist. Halverwege de 80-er jaren van de vorige eeuw stelden professor van Cuilenburg en Giep Franzen dat het aantal reclame impulsen waarmee consumenten per dag worden geconfronteerd ergens lag tussen de 1000 en 1500. De letterlijke tekst die van Cuilenburg op die vaststelling liet volgen luidde: “het informatie aanbod is over 15-20 jaar 4,2x zo groot als thans het geval is”. En Franzen (Intermagazine 1988) “per generatie (30 jaar) verviervoudigt de marketingcommunicatie”.

Kortom, een schatting dat wij vandaag de dag bestookt worden met 3000+ commerciële impulsen is helemaal niet raar. Mooi dat het wetenschappelijke telwerk (een half uur) van Fennis de voorspellende woorden van Van Cuilenburg nu dus ondersteunen.

Jammer dat Fennis beide voorgenoemde mannen kennelijk heeft gemist in zijn poging om 50 jaar wetenschappelijk psychologisch onderzoek samen te vatten. Fennis claimt nu dat hij nu weet hoe reclame werk, maar hij vertelt het ons niet, ook al weet hij dat wij nog niet half weten hoe reclame werkt. Dat is maar goed ook stelt hij, voor die kansloze consumenten. Als we mogen geloven wat wij lezen sluit hij af met; “Ze (reclamemakers) zijn vaak innemend, maar om hel eerlijk te zijn er zit altijd bellenblazerij omheen, een verhaal dat nergens op gebaseerd is.”

Wij zullen zijn boek ‘The psychology of Advertising' moeten kopen om vast te kunnen stellen welke ‘Hocuspocus’ Fennis zelf heeft gevonden en toegepast. Hoewel ik het gevaar loop dezelfde fout te maken die Fenis maakt, houd ik voorlopig meer vertrouwen in reclameman Franzen’s ‘Hoe reclame echt werkt’ uit 1992.

En dat ondanks de inleiding van dit boek, waarin Franzen aangeeft dat er geen toverformules en/of gouden regels in te vinden zijn.

Volkskrant Advertentie Promotie?

2010-07-04T17:06:00.002+02:00

Half juni zorgde de hoofdredacteur van de Volkskrant voor enige ophef in mediakringen. Tijdens een bijeenkomst in Brussel riep hij adverteerders op om hun verantwoordelijkheid te nemen. Daarmee bedoelde Pieter Broertjes dat adverteerders veel meer advertenties in zijn mooie krant moeten plaatsen, om deze zo te helpen overleven.

Ik moest er direct aan terugdenken toen ik de Volkskrant van zaterdag 3 juli doorlas. Aangekomen op pagina 29 (maar eigenlijk 61, waarover later meer) zie ik een prachtige full colour advertentie van Pearle (goeie actie!) die inhaakt op de uitslag van de wedstrijd Nederland - Brazilië een dag eerder. “Over verantwoordelijkheid nemen gesproken”, zo schoot het door mijn hoofd.

Even uitweiden.

Sinds VK als tabloid verschijnt, worden de katernen van de krant ineen geschoven. Dat betekent dat op zaterdag in het hart van het, ‘Actuele-nieuwskatern’ eerst een 12-pagina’s tellend Economie-katern wordt geschoven, en in het hart daarvan een 20 pagina’s groot Sportkatern. Samen dit keer dus 64 pagina's.

Hoeveel lezers zullen de moeite nemen om de krant uiteen te rafelen in de drie genoemde katernen om deze vervolgens eenduidig te kunnen lezen? Ik schat dat het er niet veel zijn.

De lezer, ik in ieder geval, bladert gemakzuchtig door van voor naar achteren. Het tabloid wordt daardoor een beetje als magazine benaderd. Zo stel ik vast dat de advertentie op pagina 29 van het ‘actuele-nieuwskatern’ feitelijk de 61e pagina van het eerste deel van de zaterdag VK is.

Waarom val ik hier over?

Als personeelsadvertenties, Mini-advertenties, eigen VK publiciteit en enkele kleien IM’s buiten beschouwing worden gelaten, dat tellen de totaal 64 pagina’s van de drie genoemde katernen samen in totaal 4 commerciële advertentie pagina’s. Twee halve pagina’s, van Vodafone en Marco Polo Reizen,. Drie 1/1 pagina’s; een informatieve “van A naar Beter” aankondiging (p14), een opruimingsadvertentie van Van Til op de achterpagina, en die sympathieke Pearle advertentie dus.

Er is – zegge – één (1) adverteerder die de moeite neemt en lef toont om een (heel leuke) inhaakadvertentie te maken en deze bij de VK aan te bieden. Waar zet de dankbare VK (voor genomen verantwoordelijkheid) deze pagina weg? Op PAGINA één-en-zestig, tegenover een saai grijze personeelswerving pagina, gevolgd door nog twee pagina’s familieberichten en een achterpagina, kortom de krant was na pagina 59 (27 zo u wilt) uit.

Wat zeurt die Wijmenga toch, denkt u misschien?

Nou inderdaad, want deze Pearle advertentie had dus een veel mooiere positie kunnen krijgen en moeten hebben. Deze zaterdag-editie schenkt haar voorpagina aan de overwinning van Oranje. Een overheersende kleurenfoto van de onverzettelijke Kuyt, Van Bommel en Ooijer, met als heading “op karakter langs Brazilië”.
Naast alle aandacht voor de wedstrijd in het sportkatern, kent de redactie zoveel waarde aan dit nieuws toe, dat heel pagina 5 van het actuele nieuwskatern eveneens aan de Oranje voetbalploeg wordt gewijd.

Ja, waarom zou je dan als commerciële krant je verantwoordelijkheid nemen om die ene actuele adverteerder te belonen met een plek die recht zou hebben gedaan aan de moeite en de (plaatsing) kosten daarvan?
Zo bijvoorbeeld:

Ik kan alle tegenwerpingen van VK-zijde zelf ook bedenken, maar gezien de door mij waargenomen en hiervoor beschreven omstandigheden vind ik er ECHT geen één valide.

Tragisch!

‘Schrikbeeld’: Huis aan Huis Televisie

2010-02-16T13:53:00.007+01:00

Het stond er echt. Afgelopen week in Adformatie. De TV jaarcijfers over 2009 gepubliceerd door SPOT leidden tot de kwalificatie “een moeizaam jaar”. Met andere woorden; de netto bestedingen aan TV-spots daalden met bijna 9 procent, en die aan non-spot zelfs bijna 13%!

Ik weet niet hoe het u als TV-kijker het afgelopen jaar is vergaan en ook nu vergaat, maar die indruk had ik dus h-e-l-e-m-a-a-l niet.
Integendeel, overeenkomstige groeicijfers hadden mij niet verbaasd. Wat een verwarrende tegenspraak tussen perceptie en realiteit.

Gelukkig opende diezelfde Adformatie met; “TV clutter boven het Europese gemiddelde”. Uit een rapport van Initiative blijkt dat het aantal TV spots dat een gemiddelde Nederlandse TV-kijker per week ziet in 2009 “380” bedraagt. Gemiddeld zelfs één spot meer dan in 2008.
Vergelen met het bericht over de bestedingen is dat enigszins geruststellend, maar niet helemaal. Dan blijkt er ook uit het rapport dat het aantal commercials in 2009 met 15% is gegroeid, in ‘prime-time’ zelfs met 26!! procent. Kijk, nu komen we ergens.

Samengevoegd, is de conclusie uit beide rapporten dus dat de kosten van TV-spots in Nederland bizar laag zijn geworden.

(Ik wil ‘GRP-praat’ voorkomen, maar als het om vergelijken gaat is dat helaas onontkoombaar. Ongeveer 5 jaar geleden kon een mediaplanner voor de kosten van 1 TV-GRP wel 5 hoogwaardige radio-GRP’s kopen. Die ratio ligt nu in de buurt van 1:2. Zo aantrekkelijk goedkoop is TV reclame dus voor adverteerders geworden. Oh ja, 1 GRP = 1% bereikte doelgroeppersonen. Verder ga ik hier niet.)

De consequenties?

Reclameblokken worden tegenwoordig gedomineerd door commercials van retailers en dan vooral Prijsvechters (tot 40% korting alleen deze zaterdag!!). Nickelodeon’s Kaja Wolfers zegt – ook al in deze Adformatie – “TV beste middel om mensen te raken”. Ik ben dat in de grond helemaal met hem eens, maar die prijs ‘crashers’ – helaas – dus ook (“Ik ben toch niet GEK!”).
Verder lees ik uit de samenvatting van het Initiative rapport dat de Nederlandse TV-kijker steeds behendiger wordt in ‘het zappen’. Dat mag niet baten. De prijs-beukers draaien hun budget portemonnee niet eens meer helemaal om voor een paar ‘onsjes’ extra GRP’s.
Kijk naar Adformatie’s Reclame TV Top-10 van week 4. Vier retailers (echte) zijn daarin verantwoordelijk voor 52% van het door deze 10 adverteerders bestede TV-budget. Van de overige zes adverteerders in deze Top-10 kunnen er op basis van de boodschap overigens nog wel 4 als retailers worden aangemerkt. Dat terzijde.

Televisie was(!) ooit het domein van de merkenbouwers. Commercials werden gebaseerd op concepten waarover lang was nagedacht en die met zorg en liefde waren vormgegeven en uitgevoerd. Zozeer dat de productiekosten in het eerste jaar van uitzenden hoger waren dan de uitzendkosten. Dat was niet erg, want toen gingen die films ook een jaar of drie (of nog) langer mee dan nu. Dat was in de, heus niet zo heel goede, tijd voordat commerciële TV de Nederlandse huiskamer veroverde.
Een tijd waarin Print het medialandschap domineerde. Print kende ook toen hoogwaardige- en lager aangeslagen ‘kanalen’. Zo zou er in die tijd geen A-merk adverteerder, die een vermogen had besteed aan een (TV) commercial met speelfilmbudget proporties, er over peinzen om te adverteren in Huis-aan-Huis kranten. “Ik ga toch zeker niet met mijn advertentie naast een 1/1 pagina zwart/wit ‘Henk zal je nooit belazeren’-pagina staan. Ben je belazerd?!”

Heftige onderlinge concurrentie tussen de aanbieders van TV-zendtijd en een sterk doorgevoerde focus op inkoopvoordeel door adverteerders – ook A-merk adverteerders – hebben de TV-zendtijd gruwelijk goedkoop gemaakt. Met alle gevolgen van dien.
Het zorgt er voor dat “het beste mediakanaal om mensen te raken” steeds minder goed is te verteren door TV-kijkers. Het lijkt nu nog steeds goed te gaan omdat TV-kijkers zo ontstellend lui zijn, en hun goede tijd nu nog verliezen aan nutteloos zappen. Dat kan echter niet heel lang meer gaan duren. Toch?

Met de huidige stand van de techniek is voor adverteerders die zich niet meer in de huidige TV-scene herkennen, natuurlijk gemakkelijk om te bezwijken voor de lokkende zang van de ‘nieuwe media sirenes’. Ik doe een andere suggestie.
Gebaseerd op de door kenners en zieners gepropageerde hang van de consument naar het authentieke, en haar focus voor de directe omgeving; denk weer eens serieus na over adverteren in Huis-aan-Huis kranten! Die worden immers gelezen.

Zie ook!

The Wizard, he is A True Star

2010-02-10T18:10:00.002+01:00

In de periode 1972-1974 bracht Todd Rundgren 3 monumentale platen uit; Something/Anything, A Wizard, A True Star en Todd. Een onuitputtelijk lijkende creatieve productie die maar liefst tien (10) plaatkanten besloeg. Twee aspecten maakte deze platen bovengemiddeld bijzonder. Als soloartiest ‘par excellence’ schreef en speelde Todd de eerste 2 albums vrijwel alleen vol, de derde voor ongeveer 50%. Vanzelfsprekend tekende hij zelf voor vrijwel alle arrangementen en de productie. Belangrijker is zijn ongebreidelde interesse in het gebruiken van nieuwe technieken en instrumenten om muzikale grenzen op te rekken, zo niet te overschrijden.
Die combinatie levert een cocktail op die varieert van ballads naar experimentele soundscapes, van prog-rock naar pre-punk en van soul naar jazz en – oh ja – binnen rock van ‘roll’ naar harde metal. Wie de muziek niet kent denkt ongetwijfeld dat deze platen niet om aan te horen zijn. De afgewogen opbouw per albumkant (vinyl!) en van album naar album maakt het echter allemaal volstrekt logisch.
Hans van Hulst had de platen het eerste. Ik zelf kocht de albums tussen 5 november 1974 en 5 januari 1975. Terugkijkend denk ik dat deze maanden bepalend zijn geweest voor mijn eigen uitwaaierende muzikale smaak. Niets, bijna niets, was hierna nog taboe. Voor zover ze er nog wel waren werden ze in de volgende jaren één voor 1 geslecht.
Hoewel Todd op de hoes van AWATS direct ontkent een echte ster te zijn, was hij dat voor zijn fans zeker wel. En hoewel zijn latere albums wisselvalliger zijn,, blijft Rundgren voor zijn fans van de eerste helft van de 70-er jaren een Echte Ster. Je kunt overal lezen dat AWATS ‘het’ album was dat niet ‘live’ uitgevoerd kon worden. Te veel studiotechniek, die op het podium niet kon worden gereproduceerd (behalve van een bandrecorder!?). Vandaag de dag blijkt ook die barrière overwonnen.
Ergens in de zomer van 2009 stuitte vriend Geert-Jan, die ik kort daarvoor AWATS cadeau had gedaan, op het bericht dat Todd 8 februari 2010 in Paradiso zou optreden onder de aankondiging “A Wizard A True Star”. Internet leerde snel dat het ging om een integrale uitvoering van het album, samen met een 6 maan (en 1 vrouw) tellende band.
Daar moesten wij bij zijn, en afgelopen maandag was het eindelijk zover. Twee optredens in Europa! Het tweede in Amsterdam!!

Hoe het was?

Afgezien van enkele harde passages waar het geluid ‘verzoop’, was het geweldig. Todd voerde een show op, liet zien en horen dat hij een gemene gitaarpartij nog altijd in zijn vingertoppen heeft en – meest belangrijk – dat zijn 61-jarige stem de nummers met gemak aan kon. Halverwege het optreden tijdens “Sometimes l don’t know what to feel” overmande de emotie mij. “Hier had Hans ook bij moeten kunnen zijn.”
Als muziek in staat is die emotie ongeremd te laten opborrelen, dan kan het niet anders dan goed zijn!

Ook nu kan ik iedereen die Todd ‘gemist’ heeft aanraden om de genoemde drie albums blind! aan te schaffen. Horen is geloven. En wees niet geremd, de albums zijn allemaal aan het begin van deze eeuw opnieuw ‘geremastered’ en klinken prima.
Na het succes van deze optredens is het moeilijk te geloven dat Todd dit staaltje niet nog eens zal herhalen. Misschien komt hij ook nog eens terug om ons hier Something/Anything of Todd integraal te laten beleven. Hij kan het.
De man is een tovenaar.

Waarzeggen?

2010-01-06T16:40:00.006+01:00

Voorspellingen zijn van alle tijden. Sommigen zijn gebaseerd op overlevering (2012). Anderen blijven dichter op de huid en beperken zich tot het jaar dat gaat komen.

In die laatste categorie heb ik zojuist kennisgenomen van de 10 megatrends in Media - 2010, waarvan Bas Vlugt ons al op 31 december van het vorig jaar deelgenoot maakte. Aan wie ze nog niet heeft gelezen, hierbij de aanbeveling om dat alsnog te doen. Vooral de begeleidende teksten van de trends zijn de moeite waard.

Daarna op naar december 2010 om met elkaar vast te stellen welke trends het hebben gemaakt of toekomst hebben. Sommige trends vinden hun oorsprong in de afgelopen jaren. Nieuw zijn zij dus niet. Laat 2010 voor die trends dan het jaar van de waarheid zijn.

Komt een reclameman bij de dokter…..

2009-12-29T13:16:00.004+01:00

(eerder te lezen hier en vervolg op)

Dokter! De mensen hebben genoeg van mijn reclame. Help!
Kom, kom reclamemens, niets nieuws onder de zon, toch? Een recept heb ik niet, een advies wel. Doe het allemaal een tikje minder en besteed wat meer aandacht aan de kwaliteit. Je zult het zien, daar leef je van op.

Flauw? Zeker!

Maar niet meer of minder flauw dan mijn inspiratiebron. Laten we beginnen met die kwaliteit van reclame. Daar zijn wij snel mee klaar.
Als de politiek al geen definitie kan verzinnen van zwaar werk, hoe moet een (reclame)mens dan in hemelsnaam een norm kunnen vaststellen voor kwalitatieve reclame? Leuk, informatief, beide? Ja, maar hoe? Onbegonnen werk.
Overigens ook reclamekwaliteitsleverancier Bart Kuiper vond al eens dat slechte reclame van het TV-scherm geweerd moest worden. Ja! Zeker! Het is er niet beter op geworden. ‘To put it
mildly’.

Tenminste, dat gevoel heb ik er ook wel bij als ik de reclame die ik zie algemeen beschouw. Maar dat geldt vast en zeker niet voor de adverteerders die deze reclame op ons af vuren. Als zij al een moment getwijfeld zouden hebben, dan hebben de makers van die reclame de twijfel geheel weg kunnen praten. Niemand stopt geld in iets waar hij niet in gelooft? Maar toch. Uit ongeveer het zelfde verleden waaruit ‘ik koop alleen bekende merken’ stamt, kan ik mij ook herinneren: “dat irritatie een negatieve invloed heeft op merkbekendheid blijkt niet uit onderzoek”. Dus.

En dan de queeste ‘minder reclame’. TV reclame, daar wordt zo vermoed ik op geduid. Het gaat hier immers om reclamebureaus. Hoewel dat in het Volkskrant interview niet helemaal tot uitdrukking komt, want daar lazen wij het volgende: ‘Bij kranten was vroeger de reclamepagina heilig(sic), tegenwoordig zien we er afgeprijsde bankstellen”. Omdat iedereen het in de basis wel met het praatje van Ralph Wisbrun eens is, komt hij er nog mee weg ook.
Maar naast de adverteerder, die al dat reclamegeld uitgeeft, zijn wij nu aangeland bij de andere partij met een enorm belang; de media-exploitanten.

Dat de hoeveelheid reclame in de afgelopen decennia zo is toegenomen heeft ook ‘iets’ te maken met het explosief toegenomen media aanbod. Heel veel van die productie vindt haar fundament in reclameopbrengsten. Kortom het ligt niet voor de hand dat deze partij het idee van minder reclame een warm hart toedraagt. Och ja, misschien onder een bepaalde voorwaarde: een hoger advertentietarief.
Ook daar is de afgelopen twee decennia eerder in de vakpers over van gedachten gewisseld. Of nee, toch niet echt. Voor de mensen die het mediabudget beheren is dat natuurlijk onaanvaardbaar.

Is het ‘onsje minder’-initiatief van de VEA dus een proefballon, een lege huls, een natte krant? Schrijvend vanuit zowel mijn consumentenhart als mijn liefde voor ‘het vak’: “ik hoop het niet, maar ik vrees het ergste”.

Wordt de schrijver gebeld door een onderzoekbureau….’Mevrouw, ik houd niet van reclame, ik ben er gek van’.

Komt een huisvrouw bij een onderzoekbureau….

2009-12-07T14:34:00.004+01:00

“Ik let nooit op reclame. Ik koop alleen bekende merken!”

Wanneer was dat? In de jaren 80, 90? Of van alle tijden? Ralph Wisbrun citeerde haar nog maar eens in het kader van de afsluitende vraag van een interview naar aanleiding van zijn oproep tijdens de recente VEA jaarvergadering.
Daar pleitte hij voor minder reclame, maar dan wel van een kwalitatief beter niveau. De afsluitende vraag luidde dan ook of Wisbrun verwachtte dat consumenten in dat geval weer meer open staan voor reclame. Vanzelfsprekend beaamde Wisbrun deze welhaast retorische vraag bevestigend en voegde daar voor het dramatische effect de bovengenoemde, ‘legendarische’, uitspraak van de ondervraagde mevrouw aan toe. Reclame werkt!

En zo is het!

Maar hoe reclame nu precies werkt, dat weet niemand. Precies.
De invloeden zijn omvangrijk en veelzijdig. Boekenplanken vol zijn er over het onderwerp gepubliceerd, op basis van een eindeloze hoeveelheid onderzoeken.
(Latente) interesse is zonder meer de belangrijkste factor die aandacht aan reclame laat schenken. Kwaliteit van de reclame speelt in de daaropvolgende hiërarchische ladder van belangwekkende elementen een rol. Deze rol is echter lang niet zo sterk als het begrip kwaliteit zou doen veronderstellen.
Regelmaat echter wel. Vele onderzoeken hebben aangetoornd dat juist regelmatige confrontaties, en dan liefst ook nog zo kort mogelijk voor een potentieel aankoop moment, grote invloed heeft op consumenten(gedrag).

Opmerkelijk dus dat Wisbrun pleit voor minder reclame per individuele adverteerder(?). Terwijl er recent juist stemmen opgaan om, nu de interactieve technieken dat mogelijk maken, in permanent contact met consumenten te treden. Tijdens een MWG bijeenkomst op 17 november hield Tom Himpe van Ag8 de zaal voor “Merken bewegen van campagnes naar een 24/7 aanwezigheid”.
Toegegeven, Himpe bedoelde daarmee geen spotcampagnes maar, hoe dan ook, reclame is het wel.

Dus is de kardinale vraag, hoe stelt Wisbrun zich dat voor? Uit het hier aangehaalde interview in de Volkskrant van 4 december blijkt het plan te zijn een ‘code’ te ontwikkelen. Die moet ondermeer leiden tot beter reclame? Daarnaast een gezamenlijk streven naar minder reclame.

Oh ja. Dat kunnen de reclamebureaus natuurlijk niet alleen bewerkstelligen. Er is ook steun nodig van de pers, de politiek en de (niet VEA) reclamebureaus en de mediabureaus.
Twee cruciale partijen ontbreken volgens mij in die opsomming: adverteerders en de media-exploitanten, dunkt mij.

Komt een reclameman bij de dokter......(wordt vervolgd)

BUMA/STEMRA et al: "ONS GEVECHT"

2009-10-12T16:44:00.004+02:00

Heel soms kom ik iets tegen waarvan ik denk; "delen op de blog"!

Hier kreeg ik tranen van in mijn ogen. BUMA/STEMRA, Stichting Brein, NORMA, CLIP, SENA, STAP, Videma en aanverwanten worden in deze 'clip' op een bijzondere manier 'weggezet'. Althans, waar het hun methoden om greep te krijgen op een losgeslagen wereld betreft.

Met embedden moet je oppassen, daarom:

http://www.youtube.com/watch?v=zXgOJ4wIW6U

Dit is werkelijk brrriljant! 4 minuten die je makkelijk uitzit

Kranten hebben geen idee! Nieuwtjes zijn gratis. Nieuws niet!

2009-05-08T16:54:00.005+02:00

Het komt er al een flinke tijd niet van om zelf nieuwe posts toe te voegen. Tijdens al het lezen in nieuwsbrieven, blogs en anderszins kom ik echter heel lezenswaardige teksten tegen. Ondanks het feit dat het mijn intentie is om hier niet een prikbord voor anderen op te hangen, mag ik van mijzelf wel uitzonderingen maken.

Het artikel - een column - is van Luuk Koeman en ik vond het op Webwereld.nl. Veel goede links en ideeën. Behalve dan die vergelijking tussen een BigMac en biefstuk aan het eind, die klopt gewoon niet. Maar verder, voor iedereen met een kranten en/of online hart; van harte aanbevolen.

Iedereen is zoekende. Waarnaar? Niemand die het weet. Het probleem is bekend. De oplage van betaalde kranten krimpt jaarlijks met drie tot vijf procent. Er lijkt geen houden aan.
De adverteerders zijn al vertrokken. Nog even en het is gedaan met de krant als massamedium. Allemaal de schuld van internet, wordt geroepen. Onzin. Kranten helpen zichzelf om zeep.
Ja maar, ......

En, vond je het wat?

Non Discussie? Over fragmentatie van TV kijken!

2008-12-15T11:23:00.003+01:00

Non discussie? Door wie dan?
(voor begrip van onderstaande tekst verdient het aanbeveling om de aanleiding via bovenstaande link tot je te nemen)

Vanaf het moment dat commerciële televisie zijn intrede in de Nederlandse markt heeft gedaan, wordt er gesuggereerd dat het TV-bereik fragmenteert. En dat is zo. Er kan gekozen worden uit meer zenders. Daar bekijken consumenten programma’s. Hierin zit meteen de crux van de fragmentatie discussie. Mensen die TV kijken, kijken naar programma’s. Voor het overgrote deel van de kijkers is het niet of nauwelijks van belang waar dat programma wordt uitgezonden. Wat je dan ook ziet is dat exploitanten van de brede publiekszenders (PO, RTL en SBS) allen in staat blijken om 80-90% van dekijkers te bereiken. Dat is in de afgelopen jaren de basis geweest voor de zogenoemde ‘2 exploitanten deals’ die populair waren (zijn) in een poging om de kosten per GRP zo laag mogelijk te houden (maar dat is een andere discussie).

Feit blijft dat televisie door de verbreding van het aanbod aan zenders, en daarmee programma’s, veel meer mogelijkheden tot segmenteren heeft gekregen. Adverteerders betalen voor bereik in de doelgroep 20-34 – die kijkt ‘zo’ slecht TV (?) – al meer dan 10 jaar veel minder dan in de tijd dat Nederland nog gezegend was met 3(!) publieke zenders, waar slechts mondjesmaat geadverteerd kon worden.

Het hele fragmentatie verhaal is momenteel dus inderdaad vrij onzinnig, en wordt vooral in stand gehouden door partijen die er baat bij hebben dat adverteerders twijfelen aan de mogelijkheid van het medium om binnen doelgroepen een (effectief) bereik en effectieve contactfrequentie te realiseren binnen een relatief korte tijd tegen zeer acceptabele kosten.
Dat het Spot 2008 rapport het fragmentatie verhaal opeens doet oplaaien, zal dan ook een onbedoeld effect zijn. Paul van Niekerk mag dat best eens fermer pareren. Hij zit immers boven op de cijfers die mijn betoog staven.

“Ja maar” hoor ik alle mensen roepen die iets meer kennis van zaken hebben; “wat dan over ‘overload/clutter’, reclame vermoeidheid, -weerzien, -vermijding?”. Dat komt toch door die fragmentatie?
Ik vind van niet. Dat de markt met 10 zenders heel goed te bereiken is, en met 20 nagenoeg helemaal, biedt in potentie de mogelijkheid om die fenomenen veel beter te beheersen dan nu gebeurt (want daar kan ook ik mijn ogen niet voor sluiten). Maar dat is dus die andere discussie. Een discussie die te maken heeft met concurrentie om de advertentie Euro door de zenders en het onder andere daardoor stevig gevoede gevoel aan adverteerderzijde dat bereik en contacten op televisie niets mogen kosten. De planning er van trouwens ook niet. Het heeft TV-planning 20 jaar terug in de tijd geworpen en zorgt op allerlei fronten, niet in de laatste plaats bij de TV-kijker voor onvrede.

Dat gezeur over fragmentatie van televisie kijken sec, is dus vooral een non discussie, ja..

Hoedje van papier

2008-11-26T23:06:00.005+01:00

Het is al weer een week geleden. De eerste bijeenkomst van/voor de leden van het LinkedIn Group initiatief Dutch Media Professsionals / Rethinking Media. Gerekend naar de bestaansduur van de groep is veel bereikt. Althans, ondertussen zijn ruim 4000 mensen die ‘iets’ met media hebben lid. Nu is dat vrij gemakkelijk, en je ziet mensen dagelijk achteloos lid worden van 4,5 groepen tegelijkertijd. Dus je vraagt je af; “betekent zo’n groep ook werkelijk iets. Met betrekking tot Dutch Media Porfessionals (DMP) kan ik uit de eerste hand vaststellen dat het antwoord bevestigend luidt. Aan het eind van de zomer woonde ik een bijeenkomst van beperkte omvang bij in restaurant Dauphine. Doel was om leden van het eerste uur die hadden aangegeven actief te willen bijdragen aan “Rethinking Media” met elkaar in contact te brengen. Daar werd toen de bijeenkomst van 19 november reeds aangekondigd, zonder dat er al een duidelijk beeld was van het programma.

Het mag gezegd, de bijeenkomst in de Rode Hoed was in meerdere opzichten een groot succes. Qua opkomst misschien op het eerste gezicht niet verwonderlijk. De roegang was gratis voor de leden. De 450 plaatsen waren in ‘no-time’ vergeven, waarna er zelfs een wachtlijst ontstond. Belangrijker en roemenswaardig was de organisatie, die een uiterst professionele indruk maakte. In een media waardige setting met flitsende beeldschermen en zoemende camera’s (virtueel dan, want digitaal zoemt niet). Last, maar niet in de laatste plaats was daar het programma. Dat had in Rick Nieman een aimabele, vaardige gastheer die een flink aantal media BN-ers ontving en aan de tand voelde. Op verschillende plaatsen (hier, hier en hier) kan je kennisnemen van verslagen.

Wat uiteindelijk de meeste ophef veroorzaakte was niet de scoop van ‘PR’ de Vries dat hij over 5 jaar misschien wel geen tv-programma’s meer maakt (zo kan ik het ook), maar wel de ontboezemingen van Sp!ts-hoofdredacteur Bart Brouwers. Aan tafel, samen met Parool’s hoofdredacteur Barbara van Beukering werd gesproken over het bepalen en betalen van het nieuws. Brouwers gaf zonder omwegen toe dat hij in Sp!ts vergaande handreikingen doet aan adverteerders. In de redactionele kolommen, wel te verstaan. Ingehouden adem, gesis. Ik keek even verbaasd om mij heen. Was dat een verrassing in deze zaal? Gespeeld of niet de verontwaardiging was weer eens niet van de lucht. Op deze wijze werd het journalistieke gebod “Gij zult u in uw schrijven niet met commercie inlaten” met beide voeten tegelijkertijd bruut getreden. Brouwers erkende het deemoedig, gaf aan het inderdaad anders geleerd te hebben – volgens het klassiek journalistiek evangelie – en volharde in zijn gekozen richting.
Waar moet dat naar toe foeterde Boertjes van de Volkskrant, die terloops ook toegaf wel eens een ‘ongelukje’ in zijn krant tegen te komen, en van Beukering viel bijna van haar stoel.

Ik heb het er al eens eerder over gehad hier, journalisten moeten niet zo krampachtig doen. In de eerste plaats zijn hun lezers – jawel, ‘hun lezers!’ – lang niet zo dom, of goedgelovig als zij kennelijk veronderstellen. En het betekent niet dat zij (journalisten) braaf moeten opschrijven wat adverteerders hen voorkauwen. Dat gebeurt meestal niet. Ook niet bij Sp!ts. Ongelukjes, 'die' gebeuren overal. Waar het aan het eind van de dag om gaat is of die lezer van plan is om de volgende keer opnieuw de betreffende titel ter hand te nemen om zich te – laten – 'informeren'.

Misschien kunnen we deze voortdurende stammenstrijd afbreken door de gratis kranten een andere naam te geven. Anders dan kranten. Maar pas op (echte) kranten. Weet waar je afscheid van neemt. Want dankzij Sp!ts en aanverwanten kunnen kranten sinds een paar jaar wel weer ‘claimen’ ook jongere lezers te bereiken. Ruim 10 jaar geleden wezen de media onderzoeken (Summo) uit dat het dagelijks informatief papier op uitsterven aanstuurde. Daar is nu geen sprake meer van (media imperatives).

De foto’s werden gemaakt door Steven Snoep en Ferdinand Sennema

Spookverhaal

2008-10-29T20:58:00.005+01:00

De recessie houdt de gemoederen niet zo een beetje bezig. We worden door een ware tsunami van media aandacht murw gebeukt en voelen ons ‘met z’n allen’ steeds ongemakkelijker. Onwillekeurig laten wij ons meesleuren met de trekstroom die ons verleidt het even kalmer aan te doen, en… een extra spaarrekening te openen. Veilig idee!

Communicatienieuws hoofdredacteur Bas Vlugt klopte afgelopen maandag op mijn virtuele mail deur met het verzoek om een reactie op de onderstaande vraag. Eerlijk is eerlijk, ik kon de verleiding niet weerstaan. De bijdrage is ondertussen al hier te lezen. Maar als je moe bent van het surfen, dan kan je het ook hieronder lezen. In de niet geredigeerde vorm.

De vraag
Dat de advertentiebestedingen op dit moment teruglopen, is duidelijk. Maar hoe zit het precies? Hoe hard gaat het naar beneden? Welke soort adverteerders trekken zich het eerst terug en welke adverteerders hebben het lef om anticyclisch te gaan? Welke mediatypen worden het hardst getroffen? En tot welke mediatypen neemt de adverteerder in barre tijden de toevlucht? Wat zijn de kansen voor de mediatypen en hoe kunnen media hun kansen vergroten?

Het antwoord
Dit is ‘een’ vraag uit de categorie “heeft u een dagje”. Daarom maar enige ‘capita selecta’.
Wat teruglopende advertentie bestedingen betreft, staat buiten kijf dat de financiële sector en vooral diensten en producten op het gebied van belegging en vermogensbeheer uiterst behoudend opereren. Nu de berichten over een gearriveerde recessie steeds sterker worden, zullen consumenten op korte termijn nadrukkelijker afwegen welke aanschaf voor korte en/of langere termijn uitgesteld kan worden. Dat zullen in eerste instantie vooral zeer grote investeringen zijn. Zo kan de nieuwe keuken nog wel een jaar wachten. Als de auto echt vervangen moet worden wordt er een goedkoper substituut gekozen, of een kleinere auto. Dat laatste fenomeen doet zich al wat langer voor en biedt bijkomend het milieu excuus. Maar, ook dat dure horloge kan wel even wachten. Afhankelijk van de persoonlijke situatie van mensen zal zich dat op alle niveaus doen gelden, maar tegelijkertijd zijn wij met zijn allen tegenwoordig zo individueel, dat een eenduidig recept niet bestaat.
Van alle voorgaande recessies is de les geweest dat marktleiders het relatief gemakkelijk hebben om de positie te behouden en zelfs te versterken als zij de reclame- en marketing inspanningen op peil houden. Wie het zich kan veroorloven ‘pakt’ nu en straks een extra stuk van de markt en verhoogt de inspanningen. Of dat realistisch is? De markt bestormers zonder een flink ‘bruggenhoofd’ krijgen het moeilijk. Of juist ‘de’ kans in het segment waar de marktleider(s) zich veilig wanen en menen rustig aan te kunnen doen. Vooral de mobiele telefoniemarkt wordt een interessante om te volgen.

De recessie is slecht nieuws voor alle betaal initiatieven in nieuwe media. Consumenten vielen ook in het verleden terug op vertrouwde massamedia die weinig kosten met zich mee brengen. Maar wat is vertrouwd? Ik vraag mij af of PCM niet iets te vroeg heeft besloten om DAG op te geven. Gratis is de komende tijd een gewild alternatief voor betaald.
In het licht van het voorgaande zullen ook magazines die in hoge mate afhankelijk zijn van bijzonder luxe producten het zwaar krijgen. In dat segment is de laatste jaren het aanbod fors toegenomen. Nu gaat het opbreken als HOI en NOM cijfers straks ontbreken. Van TV zullen zich ongetwijfeld kleine adverteerders terugtrekken. Dit tot groot genoegen van de traditioneel grote adverteerders. Niet noodzakelijk goed nieuws voor de TV zenders, maar ik zie voorlopig geen wegvallende reclameblokken. De rol van veel vormen van Internet reclame neemt versneld toe, maar allerlei initiatieven van IPTV tot mobiele TV zullen vermoedelijk nog wat geduld moeten gaan oefenen.

Nu over een jaar eens echt kijken hoe het gelopen is. Want het omgekeerde zou in een aantal gevallen ook goed denkbaar zijn.

De zanger met de ondenkbare stem

2008-10-27T22:21:00.005+01:00

Is het een personage uit Lord of the Rings? Nee, het is Robert Wyatt. De zingende drummer wiens stem je nooit meer vergeet. Door rillingen van extreme emotie. Afschuw of ontroering. Wat mij betreft het laatste. Voor de zoveelste keer worden zijn platen opnieuw uitgebracht. Dat is niet voor niets, hoewel ik bang ben dat steeds de zelfde mensen weer worden verleid tot aanschaf daarvan. Want als je valt, dan val je als een baksteen. Een van zijn mooiste liedjes 'Memories' is heet verdienstelijk 'gecovered' door Withney Houston. Dat deed mij inzien dat zij toch echt wel kan zingen. Maar er gaat niets, maar dan ook helemaal niets, boven de Wyatt versies.

De recencies van de juist opnieuw uitgebrachte albums lees je hier.

http://uncut.co.uk/music/robert_wyatt/reviews/12337

Nog beter dan lezen is luisteren. Ergens op het net, maar veel beter nog naar de cd op jouw eigen stereo! Een 'kier' naar die betere wereld. Dat is een sprookje.

Crisis! What Crisis?

2008-09-07T13:45:00.007+02:00

Beetje jaloers was ik wel. Die kop had ik graag zelf ingebracht, want hij past wonderwel in dit blog concept (zie ondertitel). Het laatste half jaar niet actief geweest hier. De wereld raast door, maar ik heb niet het idee dat er nu wezenlijk stappen worden gemaakt? En om nu iedere keer door te blijven zagen over de zelfde onderwerpen, dat is zowel voor de schrijver als voor de lezer - denkt de schrijver - niet heel erg inspirerend. Daarnaast is het simpelweg een kwestie van druk, moe geweest. Kijken of het met de start van een nieuw (?) seizoen na de zomer weer op te pakken is?

Zo werd ik weer eens door Bas Vlugt van Communicatienieuws benaderd om een bijdrage te leveren aan de rubriek Forum. De kwestie van deze week luidde: "Er heerst nogal wat verwarring over de recessie. Zitten we in een recessie, moet ie nog komen, zijn we er al uit of komt ie helemaal niet? Storten de advertentiebestedingen nu in of zijn ze juist hoger dan ooit? Of verschuiven ze alleen maar en zo ja: waar vandaan en waar naartoe? En waarom blijft die arbeidsmarkt maar zo krap of zijn we straks juist allemaal werkloos?"

De vraag was dan ook "Hoe staat het met de crisis in de communicatiewereld? Hoe staan we ervoor, wat gaat er veranderen, wat is jouw visie op de conjunctuur in de communicatie?"

Hier kan je lezen wat mijn mening is, en waar die lichte jaloezie vandaan komt.

http://medianetwerk.ning.com/profiles/blog/show?id=2159784%3ABlogPost%3A3052

Apeldoorn? Wereldstad!

2008-06-12T12:54:00.003+02:00

Sinds heugenis houdt iedereen die iets voor reclame voelt van de serie "Even Apeldoorn bellen...". Vaak brilhant, en zo niet, dan toch altijd een paar keer de moeite van het zien en horen waard. De wereldwijde reclamebranche kent CB ondertussen wel, maar nu slaat het verzekeringsbedrijf de vleugels uit naar consumenten buiten Nederland. Een verbod op uitzending via de TV maakt dat mogelijk. Onbegrijpelijk als je de inhoud afzet tegen de gemiddelde Benneton uiting uit de jaren 80-90. Maar veelzeggend in een land waar Christen Unie een stempel drukt op alles wat het niet zint. Zoals gebruikelijk bereiken ze het tegendeel. Heel de wereld zal aan "Adam" worden blootgesteld. Apeldoorn wordt het centrum van het Universum. Gefeliciteerd!

5 Jaar 'onverwacht' Beeld

2008-05-25T23:40:00.007+02:00

Gisteren, 24 mei, vierde Hib Anninga het 1e lustrum van zijn oorspronkelijke beeldentuin die in rap tempo evolueerde tot Anningahof.

Het bleek – achteraf – enorm boffen dat de man die het nieuwe seizoen insprak een week eerder verhinderd bleek te zijn. Een zaterdag geleden was het weer dramatisch, terwijl 24 mei de boeken in gaat als een zonovergoten dag met een flauw briesje en daarmee een fantastische temperatuur.
Een ruime opkomst aan gasten begroette rond half drie Rudi Fuchs die vanuit Olaf Mooij’s discomobiel, breedsprakig en lyrisch het ‘wonder’ van Zwolle van cachet voorzag. De in ruim getal aanwezige – exposerende - kunstenaars zullen het hebben weten te waarderen. Fuchs verwoorde ongetwijfeld hun eigen gevoelens, die hen er toe brachten met enthousiasme deel te nemen aan deze expositie, in een ‘setting’ die in Nederland zijn gelijke nog niet kent.

Na Fuchs’ rede, zwermden wij uit over het ‘hof’ op zoek naar de nieuwe aanwinsten. Omdat er ook veel beelden een andere plek hadden gevonden zag er allemaal weer spannend anders uit dan een half jaar geleden.
We sloten de dag af ergens in het hart van Zwolle, aan een tafel met kunstenaars behorend tot een ‘Amsterdams’ collectief: De Service Garage. Het gezelschap bleek een stuk aangenamer dan het eten, dus het goede gevoel bleef overheersen.
In de reclamewereld hoor je nog wel eens dat ‘een beeld meer zegt dan duizend woorden’. In die context opent Anningahof 2008 je ogen voor een bijzonder verhalende wereld.

'Dat zouden meer mensen moeten beleven'.

Andere tijden 2

2008-04-12T19:14:00.005+02:00

Kijk, op pagina 3 van Adformatie 15 een voorspeller van de zoveelste ziener. Je zou er bijna over heen lezen, maar het gele áccent op de eerste twee letters deed zijn werk:

“Reclame verdwijnt uit traditionele media”

De ziener blijkt een trendanalist, Justine Marseille. Voor wie het gemist heeft zal ik de kern van het betoog dat zij woensdag/donderdag 16-17 april in de HMH afsteekt hier – geheel tegen mijn gewoonte – herhalen.

"De nieuwe technologie maakt het mogelijk om het product te maken dat je wilt hebben en het komt ook nog naar je toe ook. Oude marketing was wel heel erg plaats gebonden. De winkel en informatie daarover via radio en TV is een heel inefficiënt systeem. Internet zorgt er voor dat vraag en aanbod overal zijn. En over reclame zegt Justine: Beïnvloeding door reclame verdwijnt niet maar de zender gestuurde beïnvloeding wel. Je krijgt veel meer bron informatie. En dus gaat d winkel als marketingkanaal een groot aandeel verliezen, de traditionele media gaan terug naar redactionele inhoud en reclame verdwijnt uit de media.”

Tja, wie ben ik dan om te gaan beweren dat het niet zo is. Maar internet is er ondertussen al een tijdje, en de komende paar jaar zie ik niet dat het zo’n vaart gaat lopen.

Het is dan ook jammer dat Justine niet wat uitdagender is. Het zou een stuk spannender zijn als zij ook een tijd duiding aan deze trend voorspelling zou hangen. 2010, 2050, 2100?
Het kan nog, misschien van de week tijdens haar praatje. Maar ik denk het niet.

Ik heb zoveel reclame revoluties horen en zien voorspellen, dat ik daar niet meer in geloof. Evolutie vind ik dan weer wel heel aanvaardbaar. Dit scenario ligt dan eerder in de buurt van 2050 dan 2010, denk ik. Hoewel ook ik als liefhebber van science fiction moet toegeven dat ontwikkelingen steeds sneller gaan.

Dir soort praatjes doet mij altijd weer denken aan onze huidige MWG-voorzitter. Hij hield mij eens voor: “als het gebeurd ben ik de pief, want dan weten ze nog wel dat ik het gezegd heb en gebeurd het niet, dan herinnert niemand zich dat meer”.
Maar al te vaak heb ik sindsdien kunnen constateren dat dit principe exact zo opgaat. Het grappige is wel, dat ik het sinds die tijd vaak nog wel weet.

Weet u wat? Als het zover is dan bevestig ik het hier.

Andere tijden ? 1

2008-04-11T15:17:00.005+02:00

Metro botst met kranten over onderzoek, zo opent Adformatie 13 van twee weken geleden. Natuurlijk gaat het ook om geld. Geld dat Metro ‘opeens’ in ruime mate dient te betalen voor rapportage van haar bereikcijfers in NOM. Of dat terecht is, daar kan ik niet over oordelen, en dat is voor dit stukje eigenlijk ook niet zo belangrijk.
Wat mij opviel was dat Metro-man Silvio de Groot het Cebuco verweet “dingen te doen die tegen gratis kranten zijn gericht”. Daarbij verwees Silvio naar een Cebuco publicatie van enige tijd geleden, waarin werd gesteld dat de binding die lezers met een betaalde krant hebben sterker is. Ik zeg; ’als je bereid bent ergens voor te betalen, dat zou mij dat niet verbazen'. Maar waar is het bewijs, want je kan je ook wel gedwongen voelen om te betalen, bij gebrek aan iets wat je nog liever zou lezen. Bovendien, voor de gratis bladen zou die binding best wel eens heel sterk kunnen zijn, ‘juist’ omdat ze gratis zijn. We zijn hier immers in Nederland. Waar blijft dat ‘kranten-breed’ onderzoek?

Ondertussen zijn we 2 weken verder, en hebben de airbags kennelijk hun werk gedaan, want het is volstrekt rustig aan het oppervlak van de krantenvijver. Ik heb echter nog een kiezel in mijn toetsenbord die weer wat rimpeling teweeg mag brengen. Die kiezel is de afsluitende quote van het gememoreerde artikel, opgetekend uit de mond van ‘scheidend’ Cebuco directeur Cees Polman:

“Toen dat Cebuco boekje uit kwam vertegenwoordigde het Cebuco ook nog geen gratis kranten.”

Wat staat daar nu? Zou het Cebuco, als de freebies zich wel direct hadden aangesloten (of is het “mogen aansluiten”) de gewraakte karakterisering achterwege hebben gelaten? Is er van die hele binding en herkenning helemaal geen sprake, of geldt die juist wel degelijk ook voor gratis krantjes”. Wordt straks de oplage van "krant is Koning" via een recall weer ingenomen, en krijgen wij een herziene versie? Heel intrigerend.

100%KUL

2008-04-06T22:40:00.002+02:00

En dat is geen verschrijving. Daarvoor liggen de t en de l te ver uit elkaar op QWERTY.
Was ist Los?
Nu, ik lees net dat vrouwen eerder en langer jong zijn dan mannen. Het staat in een 'artikel' over de radiozender 100%NL, en het ligt aan

GITAARMUZIEK!

Dat deed mij denken aan de 100%EXPONENT van de zender; een zangeres zonder naam.

http://nl.youtube.com/watch?v=OWQRBk2CUHA

De zoveelste avonturier ondervindt dat een radiozender met alleen Nederlandse muziek, waarvan bovendien 70% Nederlands-talig, geen bestaansrecht heeft.
Of was hier sprake van 'mis-targetting' en had men zich van het begin op vrouwen in plaats van mannen moeten richten. Dat lijkt mij straks meer het probleem voor 100% 'ja, wat nu dan?'.
Ik kan het wel raden, nog een kruising er bij van Sky538QVeronica. GOED BEDACHT!

Beste radio autoriteiten, dit kan niet toegestaan worden! Nadat u de 23 miljoen van RTL in de broekzak heeft laten glijden, is 100%NL, 100% gesubsidieerd door de zender 'slechts' € 8.000 euro voor de voortzetting te laten betalen. Natuurlijk onder de strikt bindende voorwaarde dat Nederlandse artiesten het radio-uithoekje krijgen dat ze verdienen. Toch? Afkeuren dus, dit drieste plan dat niet op altruisme is gestoeld, maar op ordinair winstbejag over de rug van RTL, de Nederlandse belastingbetaler en de niet-Nederlandse muziekliefhebber heen!

Inderdaad: 100%KUL !

Get "LOST"

2008-04-01T23:04:00.005+02:00

Opperste verbazing en een hartgrondige vloek combineerden zich op het moment dat ik lees dat mijn favoriete platen/cd winkel in de Utrechtsestraat per 1 juli haar deur definitief sluit.
Ik kocht al in de winkel in – wat zal het geweest zijn – 1975/1976 toen ze deel uitmaakte van de SuperTraxx keten. Daar leerde ik Arie Romeijn kennen, de jongen die zijn klanten – echt – kende en bij binnenkomst direct de laatste luistertips, kooptips eigenlijk, kwam aanreiken..
Vanaf het moment dat Arie de winkel overnam en omdoopte tot Get Records – Get voor de vaste klanten – werd het de winkel waar ik tot de dag van vandaag – en dus tot 1 juli 2008 – mijn nieuwe platen koop. Kijken - en 2e hands kopen - deed je ook bij Concerto, Boudisque, op de Rozengracht en in de Damstraat, maar nieuwe platen, en later cd’s kopen, dat deed ik bij Get. Hoewel het rijtje winkels voor andere aankopen de afgelopen decennia gestaag slonk, bleef ik voor nieuwe releases afreizen naar Utrechtsestraat 105. Ook nadat de - in mijn hoofd onsterfelijke – Arie 5 (!) jaar geleden ons zomaar ontviel. Arie bracht High Fidelity naar Amsterdam. Zijn liefde voor muziek, mensen en lijstjes maakte Get Records tot een zaak die je in je eigen hart sloot. Arie hielp mij aan mijn Elvis Costello verslaving en onnoemelijk veel andere muzikale hoogtepunten. Na het overlijden van Arie kreeg de winkel er dan ook voor mij een dimensie bij.
Niet veel later werd Get gekocht door Concerto en werd daarna tezamen onderdeel van Plato. Voor mij maakte het niet uit. De winkel veranderde door de jaren heen een beetje qua inrichting, maar altijd als ik er weer binnen stapte leek het een stap door een deur in de tijd. Het enige wat bleef ontbreken, dat was Arie.

Het sluiten van Get is – het juiste woord – doodzonde. Helaas houdt de keiharde economie nooit enige rekening met onze halfzachte emoties. Concerto, daar kom ik zelfs al veel langer dan bij Get. Vertrouwd en dus heel gewoon. Maar 105 kan en zal het nooit worden. Misschien is dat maar goed ook.

Dit voelt als een afscheid van een tijdperk.

Tot 1 juni hoor ik wanneer ik aan Get denk “Memories” van Robert Wyatt in mijn hoofd. Na 1 juni draai ik de pastorale versie van Whitney Houston & Material. Herinneringen blijven! Vooral ook dankzij muziek!

"Get" it on!

Alison!

2008-03-06T23:12:00.003+01:00

Bij het opschonen van de mailbox tref ik, tot mijn geluk, een mail van vriend GJ over Muziek 2.0 in Nederland. Cool! Daar vertederd zitten kijken en luisteren naar Robert Plant en Alison Krauss die Zep's "Black Dog" een alternatieve bewerking geven. De band gaat los. Alison heeft er meer moeite mee. Schattig! Deed mij denken aan Costello's Alison. ?It's a name only, die was niet zo schattig. Geniet even mee......

‘Oude’ media hebben toekomst!

2008-03-01T12:07:00.005+01:00

Column geschreven voor de Zenith Op-ti-date van maart 2008

Rond de jaarwisseling verscheen in de USA het rapport “The state of Media Democracy”.
Dit online onderzoek is uitgevoerd door de Harrison Group, in opdracht van Deloitte & Touch, onder 2200 personen tussen 13 en 75 jaar. Doel van het onderzoek is het geven van inzicht hoe de verschillende generaties omgaan met media. Door het onderzoek regelmatig te herhalen worden bovendien ontwikkelingen in beeld gebracht, en geven de gecombineerde data de mogelijkheid om gegronde voorspellingen te doen.

De recente resultaten hebben een ware 360° benadering gekregen uit de ‘mediawereld’. Met andere woorden, oude media en nieuwe interactieve-, mobiele media of anderszins vonden allen aanleiding om de eigen toekomst in een zonnig perspectief te plaatsen. Vooral nieuwe media doen dat ten koste van oude media, en vooral TV. De oude media vertegenwoordigers kijken veel meer naar de interactie tussen media, en dat is vooralsnog de meest objectieve vorm.

In het rapport worden 4 generaties onderscheiden:
Millenials 13 – 24 jaar
Gen X 25 – 41 jaar
Boomers 42 – 60 jaar
Matures 61 – 75 jaar

In het algemeen toont het onderzoek overduidelijk aan dat ‘User Generated Content’ (UGC) bij alle consumenten een grote vlucht neemt. 51% geeft aan een grote interesse te hebben in het lezen en bekijken van wat andere consumenten belangrijk genoeg vinden om zelf te publiceren. Hoewel die interesse wel sterker is ontwikkeld bij jongeren, is het zeker niet zo dat dit fenomeen zich vooral tot die groep beperkt.

Millenials
Het zal niet verbazen dat jongeren voorop lopen in het omarmen van de mogelijkheden, en dus ook media, die de nieuwe technologie hen biedt; games, entertainment platforms, USC, Instant messaging (IM), SMS en sociale netwerken. En dat met een intensiteit die uitstraalt en effect heeft op oudere generaties.
Wanneer Millenials iets tegenkomen dat zij de moeite van het ‘delen’ waard vinden, dan wordt dit met een grote reikwijdte uitgezonden. Hun IM en SMS lijsten bestaan uit gemiddeld 37 mensen (tegen gemiddeld 17 voor de hele populatie). Wanneer zij een bepaalde TV show of website bijzonder waarderen, dan vertellen zij dat gemiddeld 18 mensen (10 voor de hele populatie). Het is vervolgens niet vreemd dat het onderzoek voor deze groep ‘vindt’ dat ‘Word of mouth’ (WOM) de belangrijkste reden is om websites te bezoeken (gevolgd door TV reclame).
Persoonlijk vind ik dit een belangrijke opbrengst uit dit onderzoek, die ik verder niet veel ben tegengekomen in publicaties over dit onderzoek. Die WOM overdracht moet ergens vandaan komen, en dat zijn in belangrijke mate de ‘oude’ media, waarvoor – ook - Millenials een hoge mate van affiniteit ten toon spreiden.
Zo gebruikt 60% intensief magazines om te weten te komen wat er nu ‘hip & cool’ is, als het gaat om bijvoorbeeld kleding, auto’s en muziek. Van deze groep prefereert zelfs ruim 70% het lezen van magazines om die reden, al realiseren zij zich dat zij die zelfde informatie ook online kunnen vinden. Logisch, want daar is die informatie verspreid geraakt, terwijl het magazine een gebundeld totaal overzicht biedt. Voor de Millenials geldt dat veelbelovende nieuwe en favoriete TV shows het ‘web’ verslaan als ‘meest besproken media onderwerpen', een feit dat voor de hele populatie gevonden is. Maar, zoals er ergens wordt verzucht; “Die TV staat ook altijd en overal aan”. Dat is buiten de USA, natuurlijk niet overal hetzelfde.
Hoe dan ook, naast de confrontatie met het TV-scherm zelf, bezoekt de helft van de Millenials ook nog eens TV websites per week. Het onderzoek voorspelt een grote toekomst voor dit type sites. Die voorspelling vindt zijn oorsprong in de gegevens dat alle onderzoek deelnemers, en Millenials in het bijzonder, er op gebrand zijn TV en Internet met elkaar verbonden te zien. Het TV scherm laat zich toch prettiger bekijken. Het ‘Home Media Centre’ duikt hier weer op.

Daar houdt het wensen pakket overigens niet op. Consumenten willen (programma-) inhoud probleemloos kunnen verplaatsen naar elk denkbaar apparaat dat zij bezitten. Het gewenste alternatief is één apparaat dat hen in staat stelt elke communicatie- en entertainment activiteit te laten doen. De vraag is wel wie dat straks kan betalen? Millenials stellen hier wel de hoogste eisen, maar wanneer duidelijk is dat voor 60% van de jongste (13-18 jaar) en zelfs ook nog 25% van de ouderen (19-24 jaar) de rekening van het mobieltje door iemand anders (ouders) betaald wordt, dan is ook duidelijk dat hier grenzen zullen gelden.

Als het op reclame aan komt, dan vormt zich min of meer hetzelfde – positieve – beeld voor de ‘oude’ media. Ruim 60% geeft doorgaans meer aandacht aan advertenties in magazines of dagbladen, dan aan online reclame. Online reclame gaat een nieuwe uitdaging tegemoet in de komende jaren. Immers, meer dan een kwart van de respondenten geeft aan best bereid te zijn om voor online 'content' te betalen als zij dan verschoond blijven van reclame. Een déja-vu.

Gen X
Deze generatie heeft in haar jeugd de explosieve groei van ‘media- entertainment’ mee gekregen, en hecht daar vandaag nog steeds veel waarde aan. Zij zijn dan ook het meest geïnteresseerd in algemene lifestyle en personal/special interest informatie, waaronder ‘celebrity’ en entertainment nieuws. Ook deze groep is een belangrijke bezoeker van TV-show-sites.
Online is Gen X meer te karakteriseren als surfer, dan als (‘social’) netwreker.
Gen x, en de Boomers, zijn de grootste fan van de Digital Video Recorder (DVR met Tivo). De allerbelangrijkste reden (66%) van die liefde is de mogelijkheid die het apparaat biedt om programma’s op een zelf gewenst moment te kunnen bekijken (time shift). Dan volgt de mogelijkheid om op deze wijze hele TV show seizoenen te kunnen bekijken, en op de derde plaats het vermijden van reclame. Dat laatste is overigens belangrijker voor vrouwen dan voor mannen.

Matures
Naar algemene verwachting zijn Ouderen print ‘sweethearts’, maar hun interesse en gebruik van electronische media kan niet worden onderschat. Het sociale aspect is hier het belangrijkst (mail, Instant messaging, blogs, etc.). Het blijkt echter ook uit de vraag “in hoeverre men zich een ‘broadcaster’ van eigen media waant”. 32% van de consumenten reageerden hier bevestigend op. Ten opzichte van Gen X en de Boomers (resp. 38 en 23%) steekt de 10% voor de Ouderen lang niet zo schril af als het kale cijfer suggereert. Ook is dit de groep die ondertussen substantieel de mogelijkheden van het net benut voor het doen van aankopen.
Natuurlijk neemt TV nog steeds een voorname plaats in bij ouderen.

Boomers
Boomers staan eigenlijk, qua mediagebruik, met één van beide benen in de Gen X en Matures generaties.

Leve(n) de traditionele media?
Een volmondig ja. Ondanks de nog steeds toenemende populariteit van het Internet, blijven de ‘oude’ media, TV en print, diep geworteld in alle generaties. Natuurlijk verliezen zij terrein aan Internet, maar het aandeel in tijdbesteding en de relevantie blijven onverminderd hoog, wat nog eens kan worden geïllustreerd met de volgende feiten:

79% van alle consumenten bespreekt zijn favoriete TV programma met vrienden, familie of collega’s. 38% doet dat zelfde over favoriete websites.
72% van alle consumenten leest graag een magazine, dat cijfer is consistent over alle categorieën.

De onderzoekers concluderen dan ook dat TV (kijken) nog altijd een kern activiteit is. Niet zo zeer in de zin dat het een hoofd activiteit is, maar “de TV staat altijd aan”, ook tijdens het ‘gamen’, SMS-en en surfen. Het kijken ‘met een half oog’ is ingebakken en betekent niet dat TV (reclame) minder effectief is:

Internetverkeer wordt in hoge mate gedreven door Search engines (84%) en WOM (82%). TV reclame neemt als bron voor website adressen de derde plaats in. (stimuleert mijn vermoeden dat de WOM-score in niet geringe mate voortkomt uit diezelfde TV reclame.)

In dit kader wekt het geen verbazing dat de onderzoekers voorspellen dat TV een vooraanstaande rol blijft spelen in het toekomstige medialandschap. Er wordt dan, mede via de TV websites, een stap gemaakt naar ‘participatory’ TV, met een (hoge) mate van interactiviteit. Voortschrijdende technologische ontwikkeling en de kundigheid van de (new) Millenial zullen de toon zetten.

Conclusie
De Nederlandse mediamarkt is geen spiegel van de Amerikaanse (USA) markt. Gezien echter de commerciële staat van TV in de USA en de status die het medium desondanks handhaaft, is mijn verwachting dat het in Nederland niet heel anders zal gaan verlopen. Daar komt bij dat, hoewel mensen het enorm leuk vinden om ook eens ‘broadcaster te spelen’, men doorgaans toch liever vermaakt wordt door een ander. Traditionele media blijven in dat opzicht een voorname rol vervullen, ook al zal die aan verandering en erosie onderhevig zijn.
Voor mij is de eind conclusie na het lezen van alle informatie over dit onderzoek opnieuw dat er vandaag, en zeker ook morgen, geen sprake is van of ‘oude’, of ‘nieuwe’ media. Het is EN/EN.

Connected! to WHAT??

2008-02-25T20:25:00.006+01:00

In Adformatie 8 (21 februari) werd op pagina 11 mijn aandacht getrokken door de vermelding van onderzoekbureau Forrester. In de eerste zin wordt Forrester aangemerkt als een gerespecteerd bedrijf dat relevante rapporten op de markt brengt. Zo is het in mijn beleving ook. De afgelopen jaren heb ik mij verlustigd aan de media overzichten die Forrester heeft uitgebracht, dus ik las verder.

Het rapport heeft betrekking op de toekomst van ‘het reclamebureau’. Conclusie van het rapport is dat “reclame bureaus consumenten bij elkaar moeten brengen in 'community’s' en interactie tussen hen (consumenten) faciliteren”. Rob Beemster eindigt zijn kritische benadering van het rapport met “Te vrezen valt echter dat het poneren van de ‘conected agency’ voor veel verwarring gaat zorgen”. Ik denk dat hij gelijk krijgt, maar dat is niet de reden om het toetsenbord te bestijgen.

Rob citeert eerder een deel van de analyse van de samenstellers van het rapport, en vindt dat die analyse ‘hout snijdt’. Ik vind van niet.
Om te beginnen de bedoelde analyse zoals door Rob verwoord: “Reclame bureaus slagen er steeds minder in om klanten in contact te brengen met de juiste doelgroep. Consumenten kijken niet meer naar irrelevante pushadvertenties en hechten meer waarde aan de mening van ‘peers’. Marketeers zien aan de andere kant hun werk steeds complexer worden, o.a. door de enorme fragmentatie van media….”. Tot zover het citaat.

Zucht. Daar zijn wij weer met de eeuwige mantra: ‘het is de schuld van de fragmentatie van media”. Dat maakt het werk van (NL, aw) marketeers veel complexer? O wat verlangen zij terug naar – pak weg – de 70’s van de vorige eeuw. Geen internet, 2 TV en 3 radio zenders - met een STER organisatie die 1x per jaar een paar spotjes per maand uitdeelde – en wat A0 posternetwerken in stegen en achteraf wegen. Echt, toen was het veel beter en makkelijker.
Dat laatste klopt, want er was immers nauwelijks keuze. Voor de rest klopt er natuurlijk ‘geen hout’ van!

Fragmentatie van media is het beste wat marketeers de afgelopen 40 jaar is overkomen!
De toevloed aan mediakanalen, ook binnen bestaande beddingen, hebben geholpen om doelgroepen gerichter te kunnen benaderen. Daarnaast heeft de toegenomen concurrentie tussen de media-aanbieders geholpen om de tarieven, om gebruik te maken van de media, aanzienlijk te laten dalen. We hebben het nog steeds over massa media. Daarin is per definitie geen ‘waste’ te vermijden. Wel aanzienlijk te verlagen. Kortom; een zegen, dat is die media fragmentatie.
Ja maar, hoor ik u al sputteren, de informatie overvloed dan? Daar is de media fragmentatie toch debet aan?
De media fragmentatie heeft er inderdaad voor gezorgd dat het aantal boodschappen dat de wereld ingezonden wordt, dus ook op ons, is verveelvoudigd. Hoewel wij allen, in de loop der tijd, beter worden in het media-multi-tasken, houdt die ontwikkeling de toevloed aan informatie (boodschappen) die aan ons worden gezonden bij lange na niet bij. We besteden bij benadering nog altijd even veel tijd aan media als veertig jaar geleden.
Per saldo krijgen wij dus tegenwoordig zeker meer impulsen ((reclame-) boodschappen), maar wij hebben geleerd er mee om te gaan. De suggestie dat de stijging van het aantal reclame minuten op TV – vergeleken met 20 jaar geleden – er toe heeft geleidt dat wij evenredig meer TV reclame zien is simpelweg niet juist. Om te beginnen kijkt geen mens naar al die zenders tegelijkertijd, en ten tweede missen mensen die TV kijken nog al wat reclame minuten. Meestal bewust.
Daar ligt de kern van het probleem. Die wordt wel verwoord in het eerste deel van de aangehaalde analyse van Forrester; “Consumenten kijken niet meer naar irrelevante pushadvertenties..”. Als zij minder vaak de eindeloze herhaling van de zelfde (voor hen) saaie irrelevante advertenties voor hun kiezen zouden krijgen en meer relevante boodschappen en variatie daarin, dan zou het al een stuk beter gaan. Negen pagina’s verderop in dezelfde Adformatie staat het ook nog eens in een kopregel: “relevantie is van alle tijden”.
Boodschappen, ook reclameboodschappen kunnen naar mijn gevoel nog steeds prima via massa media, zij het dat die lang niet meer zo massaal zijn als een halve eeuw geleden. Al die ervaring en stimuli die leiden tot het gevierde, ongeëvenaard krachtige “Word of Mouth”, die vinden toch echt ergens hun oorsprong: Media.

Om deze post niet tot een half boekwerk te laten groeien, ga ook ik hier en daar scherp door de bocht, en dat leidt misschien tot discussie. :-)
Terug naar die “connected agencies, communities’ en relevantie. Ook niet van gisteren is de constatering dat de reclame makers vooral met beide benen in de maatschappij dienen te staan. Onontbeerlijk. Op deze manier bekeken is deze Forrester analyse vooral een kwestie van oude wijn/nieuwe zakken.
Jammer?

Niet alleen

2008-02-12T21:55:00.001+01:00

Nog een laatste keer de Vries. Zeer tegen mijn gewoonte in een weergave van een ANP bericht, opgepikt van Reclameweek.nl. En wel hierom. Het bewijs - aan mij zelf - dat ik niet alleen sta met mijn mening verwoord in de vorige post. Broodnodige zelfbevestiging. In dat kader ook nog dank aan Floor.

Daar gaan wij:

Ombudsman hekelt NOS-verslaggeving Joran

11-02-2008 - De NOS is niet kritisch genoeg geweest in haar berichtgeving rond de uitzending van Peter R. de Vries over Joran van der Sloot. Dat meent NOS-ombudsman Ton van Brussel, die vindt dat zijn omroep meer terughoudend had moeten zijn. De NOS gaf veel aandacht vooraf aan de uitzending, omdat De Vries claimde de verdwijningszaak Natalee Holloway opgelost te hebben. De belofte werd niet waargemaakt, meent Van Brussel, omdat het gewoon het ‘zoveelste verhaal’ over de zaak was en De Vries zelf verdachte Joran meerdere malen een leugenaar noemt.

Bron : ANP

Zo is het maar net. Nu SBS nog.

Into the Future, Returning to the Dark Ages!

2008-02-05T22:31:00.000+01:00

Laat ik vooraf stellen dat het mannetje dat figureerde in de Peter R de Vries-Show niet hoeft te rekenen op mijn sympathie.

Maar wat zich de afgelopen dagen heeft afgespeeld, met als climax de op zondagavond door 7 miljoen nieuwsgierige Nederlanders – waaronder ikzelf – bekeken ‘show’, tart werkelijk iedere verbeelding. The ‘witchhunter general’ has returned, en wel in Nederland.
De door de Vries geclaimde volledige bekentenis is mij ontgaan. Wat de TV-kijker wel voorgeschoteld kreeg was een ‘verknipt’ betoog van een jongen die continue aan een joint zoog, wat hem, al dan niet, inspireerde tot adolescent jonge haantjes uitspraken die kennelijk indruk moesten maken op zijn ‘vriend’ in de auto.

Voor zover wij als kijker misschien nog mochten twijfelen, liet Peter niet na om telkens het getoonde beeld van suggestieve toevoegingen te voorzien. Of waren het wel degelijk insinuaties? Lekker afgemaakt met veel “Gosh” uit de mond van een vertwijfelde moeder.
Waar dat toe leidt? Zes miljoen Nederlanders hebben ‘het mannetje’ ondertussen schuldig bevonden. Zij zullen hem, als zij hem op straat tegen komen, pardoes aan de eerste lantarenpaal opknopen. De gebeurtenissen in Drachten op maandag maken die veronderstelling van mij reëel. Een populistisch volksgericht, dat is wat de Vries heeft aangericht. Hij noemt zich journalist. Waarheidsvinder? Ik betwijfel het ten zeerste. Ik vind de door hem gekozen aanpak weerzinwekkend.

Televisie is een prachtig en krachtig medium. Maar verhoed dat de verkeerde mensen er gebruik, misbruik, van kunnen maken, want dan zijn de gevolgen niet te overzien. In dat opzicht is TV ook een echte ‘doos van Pandorra’.

Als de waarheid ‘onze’ Peter zo na aan het hart had gelegen, dan had hij deze ‘show reel’ moeten afgeven aan het OM, en deze de zaak verder laten uitzoeken. Daarna had hij alle ‘credits’ alsnog kunnen verzilveren. Nu lijkt het er in mijn ogen sterk op dat dit hele verhaal alleen maar over Peter R de Vries gaat. Precies 'dat' wat Peter de vermeende dader verwijt.

Een naar stel, deze inktzwarte pot en ketel.

Snorkelen! ?

2008-01-14T14:53:00.001+01:00

Dit is een ‘post’ die al sinds november 2007 ‘in de pen’ zit. Toch heb ik hem daar bewust een tijdje laten zweven. Ik was namelijk hoogst benieuwd of er een andere partij – welverdiende – aandacht aan zou besteden. Heel vreemd, maar dat is tot vandaag, voor zover ik dat heb kunnen waarnemen, niet gebeurd. Daarom wordt dit mijn eerste ‘media post’ in 2008.

De verbazing dat er uit de hoek van de kranten – en dan in het bijzonder door het Cebuco – nog geen aandacht aan dit onderwerp is besteed, komt bij mij voort uit het in 2007 veel gehoorde: “..kwalitatieve aspecten van dagbladen zijn (veel) belangrijker dan de kwantitatieve ophef…”. Een geluid dat vooral door Cebuco werd benadrukt.
Overigens, het relatieve karakter van dat geluid bleek afgelopen 4 januari maar weer eens in het FD. Op pagina 9 – Ondernemen en Beleggen – een nadrukkelijke opening onder de ‘kop’: “FD en nrc.next groeien snel”. In dit artikel wordt Antoinette de Ridder – uitgever en hoofd marketing van de FD Mediagroep – geciteerd. “Volgens haar bewijzen de laatste cijfers dat de restyling van de FD-krant is aangeslagen. De groei van 11% overtreft haar verwachtingen.”
Als je nu weet dat de rapportage van het HOI waaraan wordt gerefereerd betrekking hebben op het 3e kwartaal van 2007. En als je weet dat de introductie van de restyling van het FD plaatsvond op 4 september van dat jaar. Dan plaatst het de constatering van de Ridder in een bijzonder – opportunistisch – licht. Als je er heel flauw over wil doen, zou je even hard kunnen beweren dat het dan dus voor 4 september wel heel erg slecht ging met het FD. Dat is dus niet waar, de rapportage van het HOI en de mogelijke resultaten van de restyling hebben niet veel met elkaar te maken. Wat dit voorbeeld wel vertelt is dat er als het uitkomt driftig wordt gegoocheld met cijfers en feiten. Als het niet uitkomt, dan zijn cijfers opeens van minder belang.

Hè, nu ben ik op een spoor beland, waar ik helemaal niet wil zijn. Dit is beoogd als een positief bericht over dagbladen!

Op 6 november 2007 werd mijn oog op pagina 17 (Media), getrokken door de ‘heading’: “Kranten lezen is als snorkelen”. Een hoogst interessant artikel voor mediaplanners. Lees het hier. Goed, het is Amerikaans onderzoek, uitgevoerd door het

Poynter Instituut. De onderzoekmethode die werd gebruikt, “eye-tracking”, misschien in Nederland niet zo revolutionair. En ja, dat kranten lezers koppen snellen, dat wisten we wel. Maar dit onderzoek gaat verder dan die constatering en maakt de koppeling met andere media, met de ‘online’-krant in het bijzonder. Het beperkt zich niet tot de redactionele inhoud, en geeft veel informatie over advertenties, het verschil tussen broadsheet en tabloid (in het licht van de veranderingen in Nederland een ‘hot issue’, zo zou je denken).

Google meldt op 14 januari 2008 21 relevante ‘hits’ op de kop “Kranten lezen is als snorkelen”. Het zijn vooral algemeen media gerelateerde ‘nieuws sites’ die niet veel meer doen dan de artikel ‘link’ plaatsen. Hier en daar een blog. Geen aandacht bij de mediabureau’s te bespeuren. Ook niet bij de sites van dagbladen zelf.
Het artikel in NRC levert ons de topline conclusies van de acht hoofdstukken die het onderzoek beslaat. Er staat vast nog wel meer interessants in. De site van Poynter Instituut levert minder informatie dan het NRC artikel. Hier lag, maar ligt nog steeds, een mooie kans om de mediaplanningswereld eens te prikkelen met iets ‘nieuws’.Jammer, maar de conclusie van vandaag is dat de belangenbeheerders van de dagbladen de afgelopen maanden hebben zitten ‘snurken’.

List-O-Mania: Once more

2008-01-07T18:57:00.000+01:00

Over de grens 07-08 nog één keer lijstjes. Een beetje de laatste die er bij mij binnen kwam was die van OOR. Ik weet niet goed hoe anderen er over denken, maar OOR heeft zich de afgelopen 2 jaar naar mijn idee enorm verbeterd. Er zit weer diepgang in OOR en daar heeft het lang aan ontbroken. De overstap van krant naar magazine blijkt telkens geen gemakkelijke. Wel begrijpelijk als je hebt gezien wat de problemen zijn waar kranten van broadsheet formaat naar tabloid switchen.. Maar dat terzijde.

OOR – althans de som van de lijsten de OOR-medewerkers – komt voor het tweede achtereenvolgende jaar met de Arctic Monkeys op de proppen. Dat gebeurde eenmaal eerder, door Elvis Costello in 1977 en 1978. Nu vond, en vind, ik die eerste Monkeys cd zeer de moeite waard, maar de tweede lijdt – in mijn oren – aan het ‘meer van hetzelfde’ probleem. Dat was bij de twee Costello albums wel anders, geen (small) step, but a giant leap voorwaarts.
De 2008 lijsten zijn eigenlijk niet zo spectaculair, veel “usual suspects’. Vermoedelijk de reden dat OOR – voor het eerst in 35 jaar – een Top 20 afdrukt. Maar ook daar veel titels die ik in veel ander lijsten al tegen kwam. Speciale aandacht nog even voor de #6 van de lijst. De man die ons (mij) zoveel leed bracht met Streets of Philly duikt weer op.

Een hereniging met zijn E-Street band volstaat en maakt iedereen zo euforisch dat de man weer in de top 10 beland. Of zou het zo zijn dat al die recensenten John Landau persé gelijk willen geven? Toch weer een complot. Jammer voor die Landau trouwens, dat hij de jaren daarvoor had zitten slapen. Dan had hij John Fogerty niet gemist, en zou hij werkelijk de historie in kunnen zijn gegaan als ‘ziener’.
Voor de Arctic Monkeys is het te hopen dat zij hun John Landau mislopen. Wat mij betreft mag 2008 best (weer) hun jaar worden, maar dan graag met iets nieuws.

Moraal? Voor iets nieuws moet je dus niet naar ‘samengevatte’ eindlijsten kijken, maar naar individuele lijsten. Je herkent jouw smaakgenoot snel genoeg, en dan maar hopen dat er iets bij staat dat jou is ontgaan. In sommige titels daar gaat het makkelijker. Neem nu het FD. Ik lees het nog niet lang genoeg, maar schat in dat daar een (1) Pop-cd recensent in dienst is, Johan Doove. Die publiceerde de volgende 10 als ‘Beste internationale cd’:

01. Civillians – Joe Henry
02. Sweet warrior - R Thompson
03. Strange weirdos – Loudon Wainwright lll
04. My name is Buddy – Ry Cooder
05. The scene of the crime – Bettye Lavette
06. Versatile heart – Linda Thompson
07. We’ll never turn back – Mavis Staple
08. Revelation – AJ Roach
09. Made in Dakar – Orch. Baobab
10. 100 days, 100 nights – Sharon Jones & Dap Kings

Het voor de hand liggende grapje over Johan kan achterwege worden gelaten. Ik ben begonnen met #10.

Smullen!

Pluto !!

2008-01-02T14:03:00.000+01:00

Pluto, in relatie tot een dierenriem, zou ik primair associëren met de welbekende striphond. In de Volkskrant van 29 december 2007 had het natuurlijk een volstrekt andere betekenis. Doorgaans laat ik mij niet veel gelegen aan voorspellingen, maar de kopzin “Pluto in Steenbok” was te veel van het goede, om voorbij te laten gaan. Hoe persoonlijk kan zo’n krant worden?

Na een technische verhandeling over de mens, planeten, sterren, kosmos, universum, ging het over 2008. Pluto verhuist van Boogschutter naar Steenbok en verblijft daar dan tot 2024! Dat heeft te maken met Pluto’s baan om ‘ons’ heen, waarvoor de planeet 260 jaar nodig heeft!

Verdomd interessant, maar gaat u verder.

Steenbok, zo leer ik is een aardeteken, dat zich richt op organisatie en structuur. Pluto, is de planeet van de ziel, staat voor de kracht van zielsprocessen.
Wat staat ons – aldus astroloog Peter Delahay - te wachten nu Steenbok en Pluto zich verenigen?

“Pluto zal zijn invloed laten gelden in de bezieling van structuren. Alle organisaties die geen bezieling hebben, storten in en alles wat bezield is, krijgt vorm”.
Het deed mij stoppen met lezen.

Hmmm, juist!

Dag!

2008-01-01T16:26:00.000+01:00

Dagblad DAG nodigde een aantal bekende Nederlanders uit om afscheid te nemen van 2007. Ik heb het speciale nummer gemist. Terugkijken op het jaar 2007 is ongetwijfeld voor iedereen een zaak van gemengde gevoelens. Zo ook bij mij;

Dag Hans van Hulst
Dag Marianna Buterin
Dag Onno Kraft van Ermel

Afscheid van Mensen waarvan ik op verschillende manieren hield. “Everlasting Love”

En muziekaal onder anderen;
Dag Joe Zawinul
Dag Michael Brecker
Dag Ike Turner

Maar gelukkig waren er ook begroetingen

Dag Finn
Dag – nog een – Finn
Dag Puk
Nieuwe jonge mensen: “Born to be wild”

Op het zakelijke vlak;

Afscheid
Dag Catalyst
Dag vertrokken MPG collega’s
Dag Talpa
Dag Caz
Dag Revolver
En welkom
Dag Arrow op FM
Dag Hollands Diep
Dag Revolver
Dag de Pers
Dag Dag

En dan op de valreep
…..Dag MPG
En daardoor Dag beoogd nieuw huis

Terugkijkend is de balans van 2007 voor mij zelf dan ook … geen fraai jaar. Ik zeg daarom luid:

Hallo 2008!

Welkom met open armen

Dat het voor ons allen een mooi jaar mag worden!

List-O-Mania once more (in 2007)

2007-12-22T19:59:00.000+01:00

Al moe van het luisteren naar de Top 4000 bij Radio 10?

Zie je op tegen de Top 2000 bij Radio 2?

Misselijk van de Kerst Top 50 op Sky Radio?

Ik heb het eerder hier geschreven, waar zouden wij zijn zonder VPRO’s 3voor12?
Het kan dankzij 3voor12 nog net voor de Kerst. Luisteren naar iets nieuws, iets dat je dacht niet te willen kennen, of wat je gemist blijkt te hebben. Dat kan het muziek jaar misschien nog net goed maken? Of zelfs nog beter!

Snel luisteren is dan ook mijn devies. Hier ‘op’ de Luisterpaal. Maar die blijft niet eeuwig.
Kijk hoe de lijst van 12 tot stand is gekomen. En verbaas je met mij. Over het ontbreken van:

Robert Wyatt – Comicopera
Kevin Ayers – the Unfairground

Editors – An end has a start
!!! – Myth tales
Interpol – Our love to admire
Young Marble Giants Reissue!!
John Cale – Circus

Wat de 3voor12 lijst betreft, grote twijfel over M.I.A. en twijfel over Radiohead. Verder goed mee verder te leven, vooral met de nummer 1.

Enjoy!

List-O-mania-time again

2007-12-14T18:21:00.000+01:00

Aahhhh december. Het terugblikken op het muziekjaar 2007. De Engelse bladen zijn altijd extreem vroeg omdat de januari nummers al eind november verschijnen. Nederland hangt meer naar het eind van de maand december en dat is goed omdat de afspiegeling dan zo getwrouw mogelijk kan zijn.

Wat betreft de Nederlandse lijsten die er toe doen trapt VPRO's 3voor12 af. Met de top 100 "Song van het jaar 2007", samengesteld door de luisteraars, en de De Eenentwintig: het beste uit de 7even van 2007.

Het loont. Kennisnemen van deze overzichten. Althans voor mij wel. Hoewel veel bekend is of voorkomt, heb ik het toch voor elkaar gekregen om de nummer 1 van de 21 - Justice - volledig aan mij voorbij te laten gaan. Kennelijk heel onterecht. Dat kan nu dus mooi worden ingelopen.

Beste lezers en lijstjes liefhebbers, volg mijn voorbeeld en check snel of je wat gemist hebt. Je weet immers: niets is zeker.

Enjoy!

Bright clean fun

2007-12-13T18:18:00.000+01:00

In het kader van "gadget mania" is Bright, op het net en in print, een gekend startpunt.

Van de makers van Bright, is er vanaf nu ook Bright.tv, met eigen formats, favoriete webfilms van de redactie én selecties van kijkers en bezoekers. Bright.TV onderscheidt zich door beeldformaat en -kwaliteit, vormgeving en kijkersbeleving. Bright.TV gaat over vernuft, innovatie en creativiteit en is te zien op http://www.bright.tv/.

Het basisontwerp voor Bright.TV is van het Spaanse team Luis Mendo en Dani Montesinos. Bright.TV is opgezet als een ‘onescreen’-concept waardoor kijkers niet of nauwelijks zullen scrollen en gemakkelijk kunnen browsen door de formats of favorieten bekijken van Bright’s verslaggevers. Vanaf januari kunnen bezoekers ook zelf hun filmselecties uploaden.

Redactionele selecties
Video op internet is immens populair. Het bekijken van filmpjes behoort tot de sterkst groeiende online bezigheden. Bright-uitgever Oscar Kneppers: “Het bárst van de videosites, het is geen pretje om je door YouTube en andere video-verzamelsites heen te worstelen. Bright.TV brengt daar verandering in door redactionele selecties te maken voor kijkers die gefascineerd zijn door alles wat innovatief of verrassend is, bijvoorbeeld gepimpte iPhones, de nieuwe Audi R8, alternatief design of zoiets als seks met robots.”

Tot zover mijn quote uit het persbericht. Nu, dat beloofd wat. Dus snel wezen kijken. Het ziet er op Bright.tv inderdaad lekker strak uit, dus dat wordt vast voor velen een plek om regelmatig terug te keren. Het promotie filmpje voor Bright.tv vind ik eerlijk gezegd een beetje tegenvallen. Maar even rondkijken deed mij stuiten op deze video, met de toevoeging "hier wordt je heel vrolijk van". Daar was ik eerlijk gezegd wel aan toe.

Echt, geen woord te veel of te weinig, die aanbeveling. Huil, lach en bewonder:

Verleiding?

2007-12-06T17:19:00.000+01:00

In een ‘discussie’ naar aanleiding van een artikel op de Nieuwe Reporter “Hoera! Links Hilversum op het matje!”, is er een reactie van ene Lia, die het niet aangetroffen verband tussen ‘koppen’ van artikelen en de inhoud daarvan aan de orde stelt.
Lia (hoe irritant toch dat mensen zich niet echt ‘blootgeven’) lijkt mij, naar aanleiding van haar tekst, een bevlogen, jonge journaliste (?) die er nog wel heil in ziet om de wereld van de journalistiek te verbeteren.
De administrator van de dNR laat haar echter direct weten dat ‘headers’ alleen al wegens ruimte gebrek ‘soms’ ongenuanceerd zijn.

Je vraagt je af wat deze administrator zo’n beetje doet, de hele dag? Soms? In mijn beleving zijn zeker meer dan de helft van de kopregels in media, dan minder, vooral verleiders. Aandachttrekkende banieren die de lading van de tekst van een artikel bepaald niet dekken.
Ik doel hier echt niet op de Telegraaf – die hier vaak van beschuldigd word.
Ook niet op het verschil tussen consumenten en vakmatige media. Of tussen gedrukte of anders gepubliceerde teksten. Het is dagelijkse kost. Niks verborgen verleiders, maar open en bloot, en geen journalist die zich daar voor schaamt.

Neem nu vandaag op Reclameweek.nl. “50% kijkt TV op werk”. Als je dan – geïntrigeerd – klikt op de link naar het artikel, dan wordt de aanhef zelfs nog aangezet tot “1 op 2 kijkt TV op werk”.
Het is even niet te bevatten, maar dan lees ik de eerste regel: “helft van alle werkende mensen kijkt wel eens televisie op het werk”.
Zucht. Van opluchting en zeker ook van irritatie.

Overdrijven! Gebrek aan nuance? Het is in dienst van de ‘kunst’ van het verleiden. Een aardige benaming (belazeren kan ook), omdat ik er van uit ga dat de schrijver het ultieme doel nastreeft; zoveel mogelijk lezers van zijn stuk lokken.
Wat ik dan wel moeilijk te begrijpen vind, dat is de historische aversie bij journalisten tegen reclame, dan wel informatie met een commerciële achtergrond (advertorials, sponsoring, etc.). Journalisten tonen zich immers kundige volgers van de reclameverleiders. Los daarvan, hebben de meeste moderne consumenten die in deze commerciële informatie maatschappij leven, doorgaans heel goed in de gaten wat zij toegediend krijgen in de media.
Gelukkig hebben jonge(re) journalisten tegenwoordig al minder weerzin tegen commerciële samenwerking. Het zijn echter de oude(re) redactieleden en –raden die een waterscheiding bepleiten. Veel media, en zeker de gedrukte, gaat het de afgelopen jaren niet voor de wind. Dalende oplages en dito advertentie inkomsten. Misschien dat die ontwikkeling op korte termijn voldoende ‘verleiding’ biedt.

De visual "de Verleiding" is een schilderij van Liesbeth Romeijn.

Hot Hot Heat?

2007-12-04T22:54:00.000+01:00

Hoe was het ook alweer volgens Mcluhan. Hij noemde TV een ‘cool’ medium. Omdat TV om participatie van de kijker vraagt. Nu ja, het waren de jaren 50 van de vorige eeuw. Je kan het je niet meer voorstellen. Sterker, met een beetje goede wil is Tv tegenwoordig te beschouwen als veel meer involverend dan… nog niet zo lang geleden.
Maar daar gaat het hier eigenlijk helemaal niet over. Ik wilde kwijt dat je tegenwoordig overal struikelt over media. Zo bezien zijn ze allemaal ‘hot’, en TV misschien wel het heetst.

Volgens het ‘hoge bomen’ principe levert dat weerstand op. Dat zorgt dan weer voor veel aandacht. Niet in de laatste plaats.... in de media zelf. Ook politici zien hier regelmatig kansen. Vanzelfsprekend om zich zelf te profileren. Wat te denken van SP-lid de Wit? Hem na te geven, het is voor hem geen ééndagsproject. Maar, zijn strijd tegen de belspelletjes bekijk ik toch nog altijd met een ongemakkelijk gevoel van wantrouwen. Ongemakkelijk, omdat ik zelf ook geen fan ben van deze programma’s. Het wantrouwen komt voort uit het vermeende ‘goede’ dat de Wit met ons voor heeft.
Voor de goede orde, als ik op het TV-scherm “ .agelbui “ lees en er wordt mij door een nieuwe Edwin Evers toevertrouwd dat het om bevroren regen gaat, en dat ik door een telefoontje zo maar € 900 rijker kan worden… Dan bel ik niet. Ik begrijp heel goed dat het geld niet dagelijks in die hoeveelheden op straat voor het oprapen ligt.
Maar volgens de Wit doet het overgrote deel van deze volksstam dat wel. Ik denk ook wel dat hij gelijk heeft. Anders waren die spelletjes er al lang niet meer geweest. Het is een vorm van bedrog die afstamt van de kwakzalverij. Mijn punt is dat mensen zich nu eenmaal graag in de luren laten leggen. BELazeren, volgens de Wit. Dat schaf je niet af. Dat kan je niet verbieden.

Nieuwsmaker de Wit wordt in Adformatie 48 een diepte interview afgenomen. Als ik het lees neemt mijn irritatie alleen maar toe.
Interviewer stelt: Volgens het OM hebben mediabedrijven als SBS 12 miljoen euro winst geboekt in 2006. (Zelf vind ik het moeilijk om dit te interpreteren gaat het hier nu om de SBS bedrijven of ook om RTL etc.?).
Antwoord de Wit: Volgens mij is het veel meer. Mijn eigen schatting komt toch al gauw uit op 50 miljoen winst. Tja, als ik dat zo lees, dan maak ik die de Wit voor een conservatief uit.
Wat nu ‘volgens mij’ en ‘al gauw’. Daar spreekt bepaald geen ‘diepgravendheid’ uit.
De interviewer vindt het al lang mooi, en draaft hijgend door:
“Daarnaast hebben we nog de toeleveranciers 2Way Traffic en Endemol…
Daar komt de Wit weer: Die zullen het ook niet voor niets doen. Bovendien verkopen ze het format over de wereld.
Bent u bij mij? De Wit weet er niets van af. Dat blijkt wel uit die eerste zin. Uit de tweede zin kunnen wij afleiden dat hij niet over een ‘kaasstolp’ blik beschikt. Het is zielig voor alle mensen op de hele wereld. Dat zij belazerd kunnen worden door een bel spelletje.
Van het front van de interviewer valt geen nieuws te verwachten. Een zorgvuldig voorbereid lijstje vragen wordt afgewerkt, daar brengt geen antwoord hem van af.
Een ding is zeker. Jan de Wit (familie?) gaat de TV geschiedenis in.

Dat kan ik ook, dacht CU kamerlid Slob. Het moet maar afgelopen zijn met die seks dating 06 belprogramma’s in de nacht. In het Parool las ik dat het volgens de CU toch niet zo kan zijn dat er s;nachts niets anders aan de man is te brengen dan seks. Bovendien paste het niet in het streven van deze regering om de seksualisering van deze maatschappij tegen te gaan.
Hoon en erger waren Slob’s deel. Hoewel ik van mening ben dat dit soort TV-zendtijd in het genre ‘Gouden Kooi’ kan worden ingedeeld, ben ik blij dat zijn motie kansloos bleek.
Slob had beter moeten opletten. Lenen bij de Wit. Immers, ook hier is sprake van BELazeren. De bellende sufferd krijgt zijn trekken thuis in de vorm van een gepeperde telefoon rekening. En ook hier zal gelden: hele volksstammen. Om het heet van te krijgen.

Benieuwd of McLuhan TV in deze context nog altijd als ‘cool’ zou betitelen. Volgens die participatie definitie natuurlijk wel. Of niet?
Vooruit, hij legt het zelf nog een keer uit:

Kronkels?

2007-12-02T13:51:00.000+01:00

Het is bizar, hoe je hersens werken. Zo lees ik in het AD van 1 december op pagina 13 de intrigerende kop: “Daling aantal Amerikaanse doden in Irak zet door”. Het deed mij onmiddellijk schakelen naar ‘Wake up dead man’ van U2. Nou, nadat ik eerst nog dacht aan een medisch wetenschappelijke doorbraak van de Amerikanen, maar dat terzijde.

In eerste instantie had ik de titel trouwens niet helemaal goed, maar dacht aan; ‘Walk on dead man’. In plaats van te Google-n , greep ik terug op het vertrouwde zoeken op mijn cd’s.
Dat verliep niet goed. Van de laatste 15 jaar van U2 heb ik niet zo veel Cd’s. Het bracht mij dus bij de verzamelaar ‘the Best of 1990 – 2000’. Maar, zoals de kenners ondertussen hoofdschuddend beamen, dat was een nutteloze exercitie.
Het bevestigde mij wel opnieuw in mijn mening dat de band na het onweerstaanbare “Achting Baby” de draad volledig krijt raakte. Wat een armoede tussen 1991 en 2000. Wat een mediocre liedjes!! Wat een aanfluiting in vergelijking met de voorgaande verzamelaar ‘The best of 1980 – 1990”.

Ik zal mij zelf hier zeker niet uitroepen tot de Nederlandse ontdekker van de band. Wel staat mij nog helder op net- en trommelvlies de verpletterende indruk die zij op mij makten op PinkPop 1981. De volgende dag direct het debuut Boy aangeschaft. Dat luidde een 10 jaar durende liefdesverhouding met de band in die zich vooral uitte in het kopen van de lp’s.
Na Achtung Baby ging het uit. Zooropa en Pop konden niet bekoren en All that you can leave was een betere titel geweest voor het album waarop ‘Beautiful day’ en vooral ‘Stuck in a moment’ mij treffen als dieptepunten in de catalogus van de band. Vreemd genoeg ben ik kennelijk één van de weinigen die er zo over denkt, want de nummers presteerden het wel om U2 weer terug in de top-40 te brengen. Ook in mijn directe omgeving tref ik weinig bijval voor mijn kijk op het tweede decennium van de band.
Enfin, dat schakelde mij naar het Cultureel supplement van NRC van 30 november, met op pagina 11 “de geur van willekeur”. Een artikel over de vermeende beperkt- en éénzijdigheid van Radio 2’s Top 2000.
Ik had gezien dat in de top 10 van die lijst van 2006, U2 prijkt met “One’. En daar ga ik weer. Het is natuurlijk een mooi nummer, maar als ik aan U2 denk, dan toch liever aan iets meer sprankelends . Pride, Even better, Mysterious ways, the Fly, om het qua laatste drie bij Achtung Baby te houden.

Het artikel van Yaël Vinckx maakt naar het einde toe een draai. Inderdaad de top 10 van de meeste ‘Top whatever”-lijstjes is doorgaans heel voorspelbaar, of beter, inwisselbaar. Ook zijn het in dit soort lijsten vaak de liedjes die helemaal niet representatief zijn voor het werk van betreffende artiesten. Ik noem u 1 voorbeeld; ‘Nothing else matters”. Van Metallica (op 10). U weet wel, van die dik hout onversneden herrie. Dat hoor je nooit op de radio. Nooit! Dus wat doen die Metallica fans? Stemmen op het liedje dat de grootste kans maakt wel gedraaid te worden. Met succees. Sterker het wordt een hit. Want wat geen pijn doet, dat consumeert de doorsnee luisteraar wel, en die gaat het vervolgens nog mooi vinden ook. De gemiddelde Top zoveel biedt een keur aan soortgelijke voorbelden.

Ik zeg dan ook altijd dat echte liefhebbers van (pop)muziek, en ja daar reken ik mijzelf toe, de gemiddelde ‘Top-nogwat’ vermijden. Zeker de laatste uren, wanneer de top-10 binnen gehoorafstand komt. Allemaal nummers die je de neus uitkomen. Doorsnee die niemand pijn doet. Dus niks willekeur, maar ouderwets: ‘de geur van Spruitjes!’.

Valse Profeten?!

2007-10-29T19:14:00.000+01:00

Twee weken geleden was het rondje langs de velden gwijd aan een onderwerp dat ook zijn oorsprong vindt bij John Faase (zie zijn weblog). De rondvraag kreeg de suggestive titel mee: “Onmeetbare media”. Het onderwerp kreeg een bovenmatig hoog soortelijk gewicht dankzij een opmerking van de Grote Giep. Hij vroeg zich af of wij niet (of wel) in de nadagen van de massacommunicatie zijn aanbeland. Dat zou wat zijn. Kunnen die leerstoelen direct in de hoek worden gezet.
Heel opmerkelijk was het begeleidende plaatje. Een afbeelding van een soort Eifeltoren. Met warrige sliertjes die naar kruisjes leiden. Zou die warrigheid de moeizaamheid van het bereiken moeten voorstellen? Dit leek toch eigenlijk veel meer op een zendmast met massabereik.

Maar goed, de rondvraag.
Hierin participeerden vijf vakbroeders, allen met een research link. Twee van een onderzoekbureau, 1 van een mediabureau, 1 van een mediumgroep (RTL) en de management consultant van Metrixlab. Dat lab lijkt een verwijzing naar obderzoek.
De voorgelegde vraag was; “weten we echt niet meer wie we bereiken?”

Wat volgde was een fijne verzameling stokpaardjes, (voor-) oordelen, reclame voor eigen standpunten en verkoop praatjes.

Niemand zei ja, of nee, en wel hierom.

Natuurlijk doken de ‘usual suspects’ fragmentatie, effect is belangrijker dan bereik, interactie met de klant, methode van dataverzameling, enzovoorts langs. Maar een antwoord? Niet gelezen.

Het is alweer een tijd geleden, maar Joost Swarte heeft jaren in Vrij Nederland een vermakelijk strip-item verzorgd onder het motto “Niet zo / Maar zo”. Mooi absurd. Daarom vast aandachtpunt. De inhoud van deze rondvraag was een prachtig voorbeeld van “Niet zo”,

Is de vraag wel te beantwoorden, zo hoor ik u vragen. Zeker. Er is zojuist een nieuwe Printmonitor gelanceerd. Voor en heleboel titels kan vrij goed worden vastgesteld wie er met die titels bereikt worden. Hetzelfde geldt voor TV, radio en in steeds meerdere mate ook voor allerlei pagina’s op internet. Allemaal media die nog steeds heel goed in staat zijn massa's te bereiken.
Punt is wel dat er nog veel meer kleine dan grote ‘media’ zijn (nog een suspect? Hier, de ‘long tail’). Zolang die media heel klein zijn, weten wij niet goed wie zij bereiken. De reden om er dan toch gebruik van te maken vindt zijn oorsprong dan in (nog 1x) het buikgevoel van betrokkenen. Maar dat is ook niet nieuw.

De verwarring wordt al maar groter door heel hard 'verwarring' te roepen. En elkaar na te doen. We willen graag alles weten. Dat lukte vroeger niet, en dat lukt nog steeds niet. Maar we weten toch zoveel meer dan vroeger. Zeker als we massa’s willen bereiken.

Helaas kon ik op het net geen voorbeeld van “niet zo” van Joost Swarte vinden. Wel van ‘maar zo’!

Over 'missers' gesproken

2007-10-26T13:44:00.000+02:00

Adformatie #43 jaargang 35 bevat een prachtige advertentie reeks, die op een rechter pagina (39) aftrapt met een als opinie geafficheerde platinum misser:

“We vinden hun sound niks en gitaarmuziek is op z’n retour.”

Of wel de manier waarop Decca’s A&R manager de Beatles in 1962 afserveerde. Prachtige tekst in een blauw-zeegroen vlak.

1 rechter pagina verder (41), een vervolg:

“Er is geen enkele reden voor wie dan ook om thuis een computer te hebben.”

Ook zo’n uitspraak die vandaag de dag onbegrijpelijk voorkomt uit de mond van de CEO van Digital Equipment Corporation in het zo nabij ogende 1977.

Weer een rechter pagina verder belanden we met beide benen in het heden. Zelfde simpele pagina nog steeds. Dat blauw-zeegroene vlak in een wit kader met de zin:

‘De Pers wordt nauwelijks gelezen.” Opgetekend uit de mond van John Faase, 'onderzoeker' bij Kobalt.

BENG! Meer “in your face” is niet denkbaar. Boodschap: “LOUD and clear”.

Wat enorm jammer dat de betaler van deze pagina’s heeft gemeend er nog een pagina met 'feiten' op te moeten laten volgen. Allemaal saaie feiten, die niets toevoegen aan de impact van die eerste drie pagina’s. Sterker, die 4e pagina doet regelrecht afbreuk aan de eerste 3.

Was het een 4=3 deal? Had die 4e dan in #44 jaargang 35 geplaatst!
Jammer, jammer, wat een gemiste kans, Cornelis.

Enne, ‘by the way’ over feiten:

Decca’s Rowe valt weinig kwalijk te nemen als je de demo’s beluistert die hij in 1962 kreeg aangeboden. Dankzij internet kan iedere geïnteresseerde tegenwoordig kennisnemen van dat stukje huisvlijt van John en Paul. Typisch geval van ‘je zou willen dat je het nooit gehoord had’.

Aan Ken Olsen van DEC hoef ik toch zeker geen woorden meer te besteden?
Dus ook niet aan de conclusie van John.

Op naar de volgende ‘briljante’ quote

Vaarwel Marianna

2007-10-15T22:39:00.000+02:00

Het opladen van deze ‘post’ heeft de nodige twijfel doorstaan. Uiteindelijk heb ik dus besloten het te doen. Media zijn immers mensen, en had ik niet gezegd dat het hier soms persoonlijk kon worden?

2007 is in meerdere opzichten geen fijn jaar. Eerst was er 10 juni het volstrekt onverwachte wegvallen van Hans van Hulst. Nu 2 oktober volgde het onvermijdelijke overlijden van Marianna Buterin. Onvermijdelijk, dat wist iedereen, maar dat maakt het toch niet minder moeilijk te accepteren.
In juni 2006 hoorde ik dat Marianna door Nederlandse artsen was opgegeven. Of beter, overgegeven aan de ziekte die enkele jaren daarvoor begon met borstkanker. Marianna is snel daarna vertrokken naar Australië, om voor haar dochter een nieuw ‘huis en haard” te vinden. Begin juli 2006 kreeg ik Marianna’s mailadres van Leontien Wenneker. De dag daarna schreef ik mijn eerste mail. In het Engels. Ik had immers geen idee hoe het met haar ging.
Die mail vertelt goed wat ik toen voelde, en dat is eigenlijk onveranderd:

Dear dear Marianna,

A few weeks ago someone told me about the terrible development of your illness.
Shivers running up and down my spine, then and now.
Unthinkable, unbearable, unacceptable. Yet, we all know deep down inside that this is happening all the time. BUT NOT TO THE PEOPLE YOU KNOW!

Fortunately l met Leontien yesterday and she gave me your e-mail address. Since l learned the news about you, the plan lingered to write to you. Now I can do that.

Marianna, although knowing each other never developed into a deeper friendship, l have always felt affection for you. You are a person who could easily brighten up a (my) day, if only by passing along. I vividly recall our conversations at Initiative. I was on the brink of leaving for Carat, you were still with Wouter and we discussed future opportunities. Then after IM we occasionally met. I see you stumbling from the MediaWerkGroup party in Noordwijkerhout (you faked) claiming to be (dressed up as) a Russian streetwalker.

I remember meeting at The Management Team 25th celebration Supper Club boat. You were already pregnant and you confessed “Alle, I’ve made a soap series of my life”. Then, last year (2005) at the AMMA’s was the last time we met. You told me about your breast operation, your future plans to dedicate your love and life to your little girl. We were happy.

Now, I know that soon you will no longer be around. We will not be meeting each other again, because you have returned to Australia. A brave and wise decision. For me, you have obviously done the best you can, considering all the circumstances (I know of). Nothing much like a ‘soap’ at all. But that is no secret to anyone I know of, who knew you.

I will miss you as a friend, your infectious enthusiasm, your gentle madness, your warmth as a person and above all that heavenly broad smile of yours.

Personally, I am not religious at all. Still l can imagine that there is something after this life. That thought is indeed somewhat comforting. For all of us.
Nothing more l can do now than to wish you strength and the best l can think of.
It has been a real pleasure knowing you. Maybe….?

Twee dagen later war er antwoord van Marianna, nog bijkomende van een heftige behandeling was zij schrijvend 1 en al optimisme en vol strijd- en levenslust. Wat haar betreft was het nog lang niet over. We mailden regelmatig, tot in afgelopen zomer. Als de tijd dan verstrijkt, dreig je jezelf te bedriegen. In haar laatste mail aan mij schrift zij zelfs naar Nederland te willen terugkomen. Een afscheidstournee! Ook schrift zij dan dat zij op Hyves haar eigen weblog is begonnen. Die volg ik dus.

Vrijdagavond 21 september verzeil ik bij toeval op Hyves en check Marianna’s pagina.
Haar laatste schrijven dateert van de 13e. Het is een mooi verhaal over haar liefde voor lezen, van boeken in het bijzonder. Zo herkenbaar. Dan besterft de glimlach op mijn lippen. Marianna schrijft dat dit het afscheid zal zijn. Het maanden lange gevecht tegen de slopende ziekte loopt op het eind, zo heeft zij net van de Australische doktoren gehoord.
Zij stelt ons gerust, wenst ons sterkte, bedankt ons.
Ik mail haar direct, voor het spreekwoordelijke hart onder de riem, en de wens nog veel te kunnen mailen.
Het is hard gegaan. 6 oktober kwam ik terug van vakantie uit Marokko. Marriana, zo bleek, was er al niet meer.

Ik denk niet dat mensen die Marianna iets beter kenden, haar snel zullen vergeten. Als ik aan haar denk en terugdenk, dan is het met een glimlach.

Vaarwel, Marianna

Los Campesinos! Sensatie?

2007-09-22T18:36:00.000+02:00

Ik begon deze weblog ruim anderhalf jaar geleden vrijwel met de Arctic Monkeys (niet dat ik één van de eersten was). Dat laatste zal met LC ook wel weer niet het geval zijn. Hoewel ik niet erder van ze heb gelezen, laat staan gehoord. Nu wel dankzij Young Marketing. Aldaar als weeksluiting aangeprezen met de volgende wervende tekst:

Los Campesinos! aren't the first act to make a name for themselves on MySpace. They may, however, be one of the first guitar groups in the UK who really sound like products of Web 2.0." [Pitchfork]

Goed, die was ook niet van YM zelf, maar niet minder intrigerend. Wat vond ik er van? Een aanstekelijke mix van Arcade Fire, Dresden Dolls, Clap Your Hands Say Yes en zo nog wat.
Sensatie? Nou, nee. Leuk? Zeker wel. Het filmpje ook.

Oordeel zelf, kijk/luister en laat je gelden!

Los Campesinos! gan het helemaal maken

1) Dankzij Web 2.0
2) Kwaliteit komt overal bovendrijven
3) Violen horen niet thuis in popmuziek!
4) Not!

View Results

Make your own poll

Bloot verkoopt?

2007-09-17T18:50:00.000+02:00

Bloot verkoopt kennelijk. Zo opent de Reclameweek nr 37. Bloot verkoopt kennelijk? Vast geschreven door een vrouw, denk ik dan.
Wat blijkt, het gerucht makende spotje van Batavia Stad, waarin ranke, ontklede modellen zich naar de outlet concentratie ploegen om zich in het nieuw te steken blijkt de commercial review van augustus te hebben ‘gewonnen’.
Vast allemaal stemmen van mannen, denk ik dan. Ik kan mij vergissen, maar met verkopen heeft dat niet veel te maken.

Bloot verkoopt?

Schatgraven 1 “War babies”

2007-09-10T23:50:00.000+02:00

De CD bestaat al ruim 25 jaar. In die tijd zijn er talloze vergeten, verloren gegaan geachte opnamen aan de zilveren schijf toevertrouwd. Sommige platen zijn – voor zover ik het kan nagaan echter nog steeds niet op CD te koop. Een voorbeeld daarvan is War Babies van het duo Hall & Oates.

Volslagen ten onrechte en volstrekt begrijpelijk. Dat laatste komt om te beginnen door de sentimenten die het duo zelf over deze plaat verspreid. De plaat was niet minder dan een regelrechte ramp. Had hun carrière in 1974 bijna in de kiem gesmoord. Allemaal de schuld van de producer: Todd Rundgren. Die had het duo willens en wetens opgezadeld met een produkt dat veel te ver afstond van hun roots: de Philly blue-eyed soul. Zoals te horen op hun bijna doorbraak album Abandoned Luncheonette met het prijs nummer She’s gone.
Kennelijk is er bedacht dat het geluid van het derde album wel iets steviger mocht. Waarom Atlantic ‘wizzrd’ Todd Rundgren naar voren schoof is in het licht van het moment zelf misschien niet zo duidelijk. Maar achteraf weten wij wat Rundgren voor Meatloaf’s Bat out of Hell en de altime mega kraker ‘Paradise by..’ heeft betekent.

Hoe kom ik dan aan die plaat? 1974 was het hoogtepunt in de creatieve productie van Todd Rundgren. Na het niets minder dan briljante Something/Anything, de auditieve doos van Pandorra “Wizzard-True Star, was dat jaar het magnum opus Todd verschenen. Rundgren stond op het punt door te breken als wereldster. Waar Prince zijn eigenzinnigheid pas na zijn doorbraak tot wasdom liet komen, was Rundgren kennelijk te druk met het bewandelen van veel paden tegelijkertijd. Of wel, hier schrijft een fan die in die jaren weinig andere platen op de draaitafel legde. Rundgren was God, zogezegd.
Ik liep 28 december Boudisque binnen met het verjaardaggeld brandend in de zak en zag vrij snel de hoes die bepaald in het oog sprong. Het was een US import en een slimmerd had op de plaat een papier geplakt met daarop groot de naam Todd!. Nadere bestudering van de hoes leerde dat de plaat niet alleen geproduceerd, maar ook engineerd en supervised is door Tood. Bovendien bleek hij ook het grootste deel van zijn toenmalige band te hebben meegebracht (bassist Siegler en drummer Wilcox) en ook nog eens alle lead gitaar en achtergrond koortjes te doen. Verder nadenken was onnodig.
Eerlijk is eerlijk, het is veel meer een Todd Rundgren plaat dan een Hall & Oates plaat. De plaat rockt, maakt uitstapjes naar funk en is doordrenkt van alle Rundgren muziek en studio foefjes met prominent Todd’s gierende gitaar partijen. Zo hoor je ze zelfs niet veel op zijn eigen platen. Een feest.

Die Hall & Oates kende ik niet, en het duurde een tijd voordat het tot mij doordrong dat Daryl Hall wel degelijk de lead zang voor zijn rekening nam. Zijn stem ligt dicht bij die van Todd in de buurt, maar is wel een stuk warmer. De nummer worden allen toegeschreven aan de heren Oates en Hall, maar als dat er niet zo nadrukkelijk zou staan zou de Rundgren fan zonder aarzeling geloven dat die ook voor rekening van Rundgren kwamen.
Het album heeft in de verte iets weg van een gepeperde versie van Bowie’s Ziggy Stardust. Qua thematiek. Erg modern in die tijd, maar natuurlijk lichtjaren verwijderd van alles dat Philly soul ademde, laat staan blue-eyed was.

Vooral John Oates slaat helemaal uit het lood zodra een journalist argeloos de naam van dit album noemt. Niet zo vreemd eigenlijk, want behalve dat het openingsnummer van de plaat van zijn hand komt en hij twee andere nummers met Hall schreef is zijn bijdrage aan de plaat minimaal. Hall & Rundgren doet de plaat meer recht. De hoes zegt wel dat Oates lead vocals doet, maat echt horen doe je hem niet veel.

Atlantic wist waarschijnlijk ook niet wat te doen met het eindproduct, dat mijlen ver afstaat van de Hall en Oates fanbase, zo die er was. Dom genoeg (?) spraken zij ook het Rundgren publiek niet aan, en zo liet iedereen de plaat liggen.
Bijna iedereen. En dat is dus erg jammer. Voor alle Rundgren fans en voor iedereen die wel van een portie scherpe 70’s rock houdt. Je leest heel vaak de strofe ‘vergeten klassieker’ wat natuurlijk onzin is, want dat doe je namelijk niet. Klassiekers vergeten. Onbekende klassieker, dat kan wel, maar onbekend maakt onbemind dus dat schiet niet op.

Volgens AMG is de plaat eind jaren negentig wel degelijk op CD verschenen. Maar in Nederland heb ik hem al die jaren nooit gezien. Geen nood meer. Het vinyl zelf omgezet naar 0-en en 1-en. Die CD ligt nu al een week rockvast in de cd-speler van de auto. Maximaal volume.
Nog een keer.

Nu ben ik door mijn superlatieven heen. Als dit er toe leidt dat er iemand anders deze plaat ontdekt, dan weet ik zeker dat ik die iemand een beetje gelukkiger heb gemaakt.

I hear you knocking

2007-08-14T21:09:00.000+02:00

….but you can’t come in. Een hit(je) van Dave Edmunds in de vroege jaren 70. Ik dacht er gisteren aan, toen ik dacht over de mogelijkheid van deze ‘post’. Vanmorgen hoorde ik het nummer voor het eerst sinds jaren op Arrow Rock. Toeval bestaat niet. Zegt men. Vandaar maar weer eens een mening.

Adformatie leverde afgelopen week een soort ‘nastoot’ rond het programma De Gouden Kooi. Het opent met nieuws verkregen uit onderzoek dat in haar opdracht is uitgevoerd. De voornaamste uitkomst blijkt “Meer dan de helft van de Nederlanders vindt dat adverteerders omstreden (?) tv-programma’s als DGK moeten boycotten”. Waar een land zich toch druk over kan maken, denk ik dan, maar dat was al bekend.
Een meerderheid? Ja, 53,4% van 600 ondervraagden van 18 jaar of ouder steunden deze stelling. Ik sta er niet versteld van. Dit soort stellingen levert ook zonder probleem een meerderheid op voor de stelling dat alle reclame op televisie na 12 uur s’nachts moet worden uitgezonden. In mijn ogen zou die 53.4% dan ook niet als ‘nieuws’ aangemerkt mogen worden.
Nee, in het licht van al die commotie rond het programma, veroorzaakt door de hoeders van de goede smaak (in relatie tot tv-programma’s) is het % van 53,4 eigenlijk onwaarschijnlijk laag. Toch? DGK heeft zich in de laatste weken – het is zomervakantie, dus er valt niet veel te beleven op het scherm – weten op te werken tot kijkcijferkanon van Tien. Heel regelmatig kijken ruim 400.000 mensen naar DGK. Vierhonderdduizend. Zo uitgeschreven lijkt het zelfs nog meer. Maar uitgedrukt in een percentage is de 4% niet in zicht.
Zijn die andere 46% eigenlijk niet het grote nieuws? 16% is ronduit tegen de stelling en maar liefst 31% ‘weet het niet’.
Ik wil hier niet zo ver gaan te beweren dat de potentie van DGK ‘kennelijk’ enorm veel groter is dan de 400.000 kijkers van nu. Dat ligt overigens vooral aan mijn eigen afkeer van het programma. Als je er 2 keer over na denkt, en je voorstelt dat dit programma op RTL of SBS te zien zou zijn geweest, dan durf ik mijn hand er niet meer voor in het vuur te steken.

Wat ik nu mis in zo’n onderzoek is het inzicht in de psyche van die 400.000 die wel eens kijken. Wat vinden en vonden die er nu van.
Op de Adfo-blog heb ik een poging gewaagd om de discussie over de mogelijke schadelijke gevolgen van reclame rond DGK voor adverteerders 180 graden te draaien. Onder die 400.000 kijkers van het programma moeten toch snel circa 100.000 personen zijn die wel eens boodschappen doen bij AH. Wat vinden deze kijkers er van dat AH zich van hen distantieert. Niet zozeer door er geen reclame meer uit te zenden, maar wel door het zo nadrukkelijk in de pers te melden. Natuurlijk was er niemand die hier op reageerde. Het is immers veel makkelijker om zonder je volledige naam te noemen, even snel in te kloppen dat je ‘het ook een kut programma vind’. Wat dat betreft was het niveau van de meeste reacties bedroevend. ‘I hear you knocking’. Hmm, meer ‘never mind the bollocks’.

Jammer, van het onderzoek dus. Dit, dit was geen nastoot, hooguit een ‘kets’. DGK kan mij gestolen worden, maar let op mijn woorden, dit is niet The End.

Modder

2007-07-13T14:58:00.000+02:00

Het is de afgelopen weken een substantie waar wij allemaal in meerdere mate mee vertrouwd zijn geraakt. Verwacht hier geen verhaal over klimaat of Earth Life, dat vind je genoeg op Adfoblog.
Het viel mij op de afgelopen weken hoe genoten uit de media branche in brede zin de figuurlijke variant hanteren.
Verwijten over – vooral - onkunde vliegen al langer over en weer, maar de Adformatie van 5 juli was een voorlopig dieptepunt. John de Mol werkt daarbij als katalysator en de ‘spatten’ hebben een flinke reikwijdte. Een fraai decor om zelf eens ‘roomser’ dan te zijn.

Leon Bouman trapt op pagina 2 af in zijn hoofdredactioneel commentaar. Met het rumoer rond de Gouden Kooi als aanleiding zijn de Mol, Haas de Mediamarkt baas, en van Westerloo de mannen die er van langs krijgen.
Van Westerloo zelf komt op pagina 7 aan zijn trekken. Ruud de Langen en media-inkopers ‘as such’ worden weggezet als notoire jammeraars, ‘a pain anywhere’, een noodzakelijk kwaad. Fons praat het liefst rechtstreeks met adverteerders.
Ellen Nap houdt het op pagina 11 betrekkelijk neutraal, maar op pagina 12 ‘in de rondvraag’ mogen een aantal ‘kenners’ vrijelijk het hart luchten. Ik vraag mij af wat John zo iemand als Roland van Kralingen nu heeft aangedaan. Overigens geeft van Kralingen zelf ook geen staaltje creativiteit ten beste. Zijn 7 oorzaken zijn eerder op deze plek al eens, en beter voorgedaan.
Dan als klap midden in de poel, niets is toevallig in de wereld, tref ik op pagina 49 de column van Ruud de Langen. Bijtend vitriool druipt tergend van de pagina af. Samengevat op de meest vriendelijke manier is de Mol volgens Ruud een kruising tussen Willie Wortel en Malle Pietje. Hoe kan iemand verbaasd zijn over het eindresultaat?
Kijk, de animositeit tussen mensen als de Mol, van Westerloo en de Langen kan ik dus wel herleiden tot geld. Hoe het met die anderen zit, vind ik moeilijker te doorgronden, maar het fascineert mij wel.

Zelf ben ik op deze Blog verklaard ‘gelovige’ geweest in Talpa/Tien. Tot het laatst dacht ik dat het ‘maste plan’ zou voorzien in een andere uitkomst. Meer dan teleurgesteld, heeft het mij verrast. Persoonlijk was ik geen zware Talpa/10 kijker, zelfs de categorie ‘licht’ is te zwaar om dit stukje kijkgedrag te duiden. Maar vanuit het vak bekeken, vond en vind ik het iets weg hebben van een spannend jongensboek. Dat krijgt ongetwijfeld weer en vervolg. Iedereen die bij dit ‘avontuur’ betrokken is heeft geen recht op medelijden of leedvermaak. Niemand is gedwongen. Drie maal is scheepsrecht! Dit is niet het einde.

Wat die modder betreft, behalve van een bewust genomen bad voelt niemand zich daar beter van of bij. Een zuivere analyse die voorbij gaat aan niet terzake doende emoties, ja, daar zit ik wel op te wachten. Daar kunnen wij allemaal van leren. Misschien in een volgende Adformatie?

Verguld geklooi

2007-07-03T20:45:00.000+02:00

Het schrijven van stukjes voor je log is meestal niet gebaseerd op het onderschrijven van een gedachte of het toejuichen van een goed plan. Dat is niet zo spannend. Als blogger heb ik dan ook begrip voor de wijze waarop selectie van nieuws tot stand komt en hoe dat vervolgens over ons wordt uitgestort. Goed nieuws is geen nieuws. Op zijn best komkommernieuws.
Schrijvers van ingezonden brieven, lang geleden voor mij een favoriet onderdeel van krant en tijdschrift zijn het ook nooit met een tekst eens, of profileren zich als notoire betweters. Op zijn best beginnen zij hun oeverloze waardering uit te spreken, maar dan…

Ook ik heb maar weinig nodig om geïnspireerd – of is het toch echt geïrriteerd – te raken, en het toetenbord te attaqueren. Zo blijkt het opeens populair om een mening te hebben over de Gouden Kooi. Daar hadden wij vooraf toch al genoeg over gezegd?

Zeker geen fijn besnaarde televisie, die Gouden Kooi (GK). Is het walgelijk? Tja, een kwestie van achtergrond vind ik. Ik heb er vanavond even naar gekeken, want ‘weet waarover je schrijft’. Het is niet lang vol te houden. Dus wegwezen bij dat programma.
Er zijn echter mensen die dit heerlijk vinden, en dat zal nooit veranderen. Niet door de politiek, en zeker niet door adverteerders. De politici van de strenge leer jeukt de vingers. O, wat willen zij graag een daad stellen. Maar die vingers branden, dat levert blaren op. Blaren hebben zij kennelijk genoeg om het bij woorden te houden. (Wat was er nu ook alweer Oliedom?)

Nu volgt dus een moreel beroep op het normbesef van adverteerders. Nee sterker, adverteerders worden opeens aangesproken in het kader van maatschappelijk ondernemen.
Hallo bent u daar?
In het kader van het uitzenden van een commercial rondom of in het programma de Gouden Kooi. Een mooi voorbeeld van íemand voor je karretje spannen’.
Ik wilde dit alles afschudden met medelijdende grimlach, maar tref dan opeens de voorpagina van het AD.

Hoe kon ik nu weer denken dat de reclame- en mediawereld deze oproep aan zich voorbij zou laten gaan. Je kunt je niet omdraaien of daar stellen een paar mediabedrijven zich behulpzaam op. Zij manen de eigen klanten om zich toch vooral niet in de omgeving van dit Sodom van de Nederlandse televisie te begeven. Want? “Je moet als bedrijf niet met dit programma willen worden geassocieerd”. “Dat is schadelijk voor je imago”. Grotere onzin heb ik de afgelopen tijd, nou paar dagen, niet gelezen. Ik zie spotjes van genoemde adverteerders overal. Rond programma’s die mij de meest gruwelijke zaken tonen. Dan heb ik het echt niet over de journaals en het enkele actualiteitenprogramma dat er nog is. Op de Nederlandse televisie wordt een enorme hoeveelheid reclame uitgezonden, en dat nu al weer bijna 20 jaar. Het is toch wel heel naïef om te denken dat kijkers zouden kunnen denken dat een adverteerder bij de Gouden Kooi dat programma zou goedkeuren.
O.K., als je twee minuten van het programma gezien hebt, dan kan je je dat in gemoede afvragen, maar dan is het volgende probleem toch dat die betreffende mensen dat bij al die andere programma’s ook doen. Zij zien die commercials de rest van de avond nog zeker twintig keer.

Dus, collega’s blijft objectief in je advisering en laat je niet gebruiken. Gebruik andersom dit ook niet als een goedkoop middel om even zelf enige publiciteit te genereren. Zo professioneel zijn wij met zijn allen ondertussen wel ;-).

In het begin van het tijdperk van de commerciële televisie, zo herinner ik mij, was er een sectie waarin kon worden aangegeven bij welke programma’s een adverteerder beslist niet wilde adverteren. Dat leverde mooie teksten op als “programma’s met een negatief beeld van het bedrijfsleven”. Het vakje bleef uiteindelijk meestal leeg en verdween rap van het A4-tje. Natuurlijk staat het iedere adverteerder ook nu vrij om niet bij de GK en dergelijke te willen worden gezien. Als men daar echter van verwacht dat het imago gespaard blijft, dan is dat naar mijn mening wel heel kortzichtig. Of beter, een zeldzame overschatting van de eigen reclameboodschap.

Hulde Pieter Haas, je bent toch niet gek!

O ja, dat was ook nog even lachen, die zwarte lijst. Erotische programma’s van SBS uit de vorige eeuw, twee voorbeelden daarvan, en nu alleen nog de GK overgebleven op de lijst.

Wat een aperte onzin. Vooruit collega’s laten wij ons bepalen tot zinniger zaken.

Deze vergulde placebo zal toch, hoop ik, niemand verleiden beter over jullie te gaan denken (imago)?
Advies; luister lekker vaak naar ‘An end has a start ‘ van Editors.
Titel en muziek, niets op af te dingen.

Ode aan Hans

2007-06-22T17:04:00.000+02:00

Er zijn zaken die je nooit zal kwijt raken. Op 18 april 1988 verstuurde Hans een kort handgeschreven briefje vergezeld van een uitgetypte lijst die twee A4 vellen besloeg.
De regelmatige lezers van dit log weten dan wel hoe laat het is.
De lijst betrof inderdaad muziek. De tekst van de brief luidde:

Beste Alle,

Bijgaand ontvang je een overzicht van de 50 beste platen uit de popgeschiedenis. Het zal een opluchting voor je zijn te merken dat deze meesterwerken voor het overgrote deel al in je bezit zijn.
De lijst opent met 19 zeer favoriete artiesten, ieder met 2 of 3 lp’s. Als ik een computer had zouden deze platen evenwichtiger over de 50 verdeeld raken. Dan volgen 22 mindere goden met ieder 1 lp.
Graag zie ik binnenkort jouw versie van dit overzicht. Het zal je heel wat hoofdbrekens kosten, maar het is een leuk soort puzzle.

Hans vertelde niet hoe lang hij er over had gedaan om tot zijn lijst te komen. De laatste zin gaf echter – zo ontdekte ik - aan dat hij wist waarover hij schreef. Het kostte mij in ieder geval een paar jaar voordat ik een antwoord had samengesteld.
In de afgelopen 19 jaar heeft Hans het nooit nodig gevonden om een actueler overzicht te maken. Dat zou overigens voor de keus aan artiesten niet veel hebben uitgemaakt. Hooguit de gekozen lp-titels. Ik vermoed echter dat er niet veel verschil in zou zitten. Hans volgde de ontwikkeling van de popmuziek namelijk nog nauwgezet via het gedrukte woord. Veel luisteren naar de muziek van de afgelopen 15 jaar deed hij – naar eigen zeggen – niet meer. Naar zijn overtuiging was de meest belangrijke (pop)muziek gemaakt in de periode 1965 - 1985 . Op die muziek was het voor ‘nieuwe’ bandjes en artiesten prettig variëren, maar echt iets nieuws? Nee, dat hoorde hij niet.

Hoe het ook zij, het maakt niet meer uit. Na 19 jaar en krap 2 maanden, blikt die lijst van 1988, voor mij nu toch zijn eindlijst te zijn. Daarom vind ik het belangrijk dat iedereen die er interesse in kan hebben, er hier kennis van kan nemen. Dat Hans trouw was aan zijn Pophelden ontleen ik aan zijn profiel op de Beefheart-site. Dit is de lijst:

01. Todd Rundgren: A Wizzard, A true star / Something/Anything / Todd
02. Captain Beefheart: Clear spot / Trout Mask replica / Shiny beast
03. John Cale: Fear / Paris 1919 / Slow dazzle
04. Beatles: Revolver / Help / Sgt Pepper
05. Kevin Ayers: Confessions of Dr Dream / Joy of a Toy / Sweet deceiver
06. David Bowie: Low / Station to station / Young Americans
07. Bryan Ferry – Roxy Music: In your mind / For your pleasure
08. Talking Heads: 1977 / Remain in light / Little creatures
09. Prince: Sign “O” the times / Parade / Around the world in a day
10. Van Dyke Parks: Discover America / Song cycle
11. John Lennon: with Plastic Ono Band
12. Steely Dan: the Royal Scam
13. Lou Reed: Street Hassle
14. Elvis Presley – Heartbreak hotel
15. Rolling Stones: Aftermath
16. Police: Ghost in the machine
17. The The: Soul mining
18. Nico: Behind the iron curtain
19. Little Feat: Feats won’t fail me now
20. Anthony more: World service
21. Doors: Waiting for the sun
22. Beach Boys: Pet sounds
23. Iggy Pop: Lust for life
24. Sex pistols: Never mind the bollocks
25. Pere Ubu: the Modern Dance
26. Ry Cooder: Ry Cooder
27. Bonzo Dog Doo Dah Band: History of
28. Tubes: Young and rich
29. Tom Waits: Swordfihtrombone
30. Joy Division: Unknown pleasures
31. Frank Zappa: Hot rats
32. Pink Floyd: Meddle

Nu de lijst is overgenomen weet ik met 100% zekerheid date er toch iets essentieels ontbreekt in deze lijst. In 1988 had Hans niet durven dromen dat Brian Wilson het ‘Smile’ project toch zou voltooien. Laat staan dat hij het in Nederland zou uitvoeren op 13 maart 2004. Hans had al driekwart jaar van te voren kaarten gekocht. Voorpret, dat was iets dat Hans uitgevonden zou kunnen hebben. Maar niets daarvan reikte zo hoog als de euforie die hij ten toon spreidde op die bewuste avond in het Amsterdamse Cola Paleis. Tineke en ik keken er naar en waren nog dieper ontroerd dan door het optreden van Wilson. Achteraf zou Smile zeker een plek in de 50 van Hans hebben ingenomen.

Muziek en momenten om te koesteren. Hier op internet gaat niets verloren.
Dus ook de 50 van Hans van Hulst niet!

Geloofwaardigheid?

2007-06-09T16:00:00.000+02:00

De voorlaatste post was eigenlijk geïnspireerd door de vraag van Adformatie’s Leon Bouman of ik mijn mening wilde geven over de geloofwaardigheid van mediaonderzoek. Nadrukkelijk ingegeven door het SPOT initiatief om zelf het tijdbestedingsonderzoek nog eens dunnetje over te doen. En met resultaat! De Adformatie bijdrage mocht 100 woorden omvatten. Regelmatige bezoekers van deze blog weten dat dit op zijn zachtst een uitdaging voor mij is. De eerste ruwe tekst bedroeg dan ook ruim 250 woorden. De eigen bezem wist dat uiteindelijk tot 200 terug te brengen. De redactionele vaardigheid van Bouman knipte verwed, maar ik kan mij goed vinden in het afgedrukte resultaat. Het biedt mij mooi de gelegenheid de onder zelf restrictie geproduceerde tekst van 200 woorden hier te publiceren. Lees en vergelijk!

De vraagstelling luidde:

Volgens onderzoek van het Uitgeversverbond is de tijdschriftlezer dol op advertenties en onderneemt een meerderheid geen andere activiteit tijdens het lezen. Maar volgens tv-promotieclub Spot wordt juist het merendeel van de leestijd gecombineerd met andere media, en wordt tijdens het tv-kijken het minst gemultitaskt. Hoe geloofwaardig zijn dit soort onderzoeken nog?

Op zich is er niets mis met de geloofwaardigheid van media onderzoeken. Zij moeten alleen ook echt worden gelezen en men dient zich te realiseren wie de afzender is. Vervolgens is de interpretatie van de uitkomsten afhankelijk van de eigen kennis en kunde gebaseerd op ervaring.
JIC initiatieven? Graag. Spot verklaart zich overigens ook bereid om het onderzoek in 2008 met andere partijen te herhalen. Het is echter een illusie dat dit leidt tot onderzoeksuitkomsten die alle partijen aanstaan. Het is niet voor niets dat mediabranche (vakblad-) onderzoek nauwelijks nog bestaat. Met Summo ging het heel lang goed. Over DM gonst het gerucht dat het einde nabij is. Dat gaat dan nog om zogenaamd harde uitkomsten. Levendig herinner ik mij het Mediabelevingonderzoek van 10 jaar geleden. Alle mediumtypen wisten hier data aan te ontlenen die de eigen communicatie kracht over het voetlicht brachten. Allen kozen een eigen invalshoek en/of interpretatie. Allen hadden gelijk. Maar de markt is niet meer gewend te lezen. Verder dan het oppervlakkige plaatje. De verwarring sloeg toe. Weer sneuvelde een mooi onderzoek.
Ook ik juich over gezamenlijke initiatieven. Niet van uit de verwachting dat deze onderzoeksuitkomsten onomstreden zullen zijn. Meten is niet altijd weten. Wel ‘meer weten’.

Vort Jort

2007-06-07T11:25:00.000+02:00

Ik las –vanzelfsprekend – belangstellend, deze week in de krant, dat Jort Kelder enige diensten wilde verlenen aan zijn vrienden bij De Pers. Volgens Marketngtribune.nl blijkt het van wel heel korte duur te zijn geweest. De beroeps schoffelaar heeft ‘m de grond niet ingekregen.

In ANWB Auto een voorpagina artikel (vervolgd op pagina 3) over de aangiftelijn voor grove verkeersovertredingen. Oorspronkelijk gedoopt “horkenlijn”. Dat laatste mocht niet van een rechter die deze naam als grievend en stigmatiserend kwalificeerde.

Een idee. De “Jort Kelderlijn”

Ja,, na de eerste AMMA uitreiking is het tussen Jort en mij nog niet goed gekomen.

Up en Down

2007-06-06T16:53:00.000+02:00

"Oplage kranten stijgt wereldwijd (in 2006)". Dat nieuws las ik in op Adformatie.nl gisteren. Oud nieuws meende ik. Dat heb ik een paar maanden geleden al eerder gelezen. De volgende zin was wel een verrassing voor mij. “Ook de inkomsten uit advertenties zijn toegenomen.” Althans volgens de WAN. Daarna volgde nog een hele rits van weetjes waarmee je een ‘krantenmens’ een groot plezier kan doen.

Vandaag ontvang ik de Research Brief (van US Centre for Media Research).
1x raden.

“First Quarter Newspaper Print Ads Down, Online Up!”

Zowel voor de kranten sites als de papieren versies. 1 ding is mij duidelijk:
De US is NOT the World, en andersom.

Gek word je ervan, die conflicterende nieuwsberichten. Wie kan je nog vertrouwen? Behalve jouw eigen ogen? Ik pleit voor 1 centraal wereldwijd gecoördineerd nieuwsberichten centrum. Dan kunnen dit soort verwarrende berichten gewoon niet meer.
Als het wel gebeurt, dan is het iedereen in de context direct duidelijk waar het om gaat.

Zou ik de BVA aan mijn zijde vinden?

1 dag later (7-6). Opnieuw Adformatie.nl. In Nederland dus wel een weersalg van het wereldbeeld van adverteren in kranten. Lijkt het.

Allemaal naar buiten?

2007-05-10T13:22:00.000+02:00

Sex en reclame. Het is een combinatie die al decennia tevergeefs bestreden wordt. Expliciet of impliciet, ieder dag worden wij er mee geconfronteerd. Recent is er in Nederland ophef over een prominente afbeelding van een gouden bikini op een aantrekkelijke dame. Mede in dat kader, over de vermeende 'bimboficatie' van vrouwen, zeker ook in reclame. Het zorgde in voor 'zorgelijke' politiek correcte reactie van een aantal volksvertegenwoordigers.

Politiek correct ja. Want zij weten echt wel beter. Dat blijkt althans uit dit verhaal over Deense collega's.

Filmpje!

Denen? Ja, die begrepen ook al niet zoveel van de aangebrande reaxtie naar aanleiding van een paar cartoons.

Saai, nee. Wel recht door zee.

Dag, dag …..DAG

2007-05-09T16:41:00.000+02:00

Daar sta je dan in een tomaatrood T-shirt dat je collega’s toe gilt: ‘Goede DAG’। Het voelt ongemakkelijk, want je associeert het eerder met Parijse barricades op 1 mei। Maar goede dag, dit is wel onderdeel van de nieuwe briljante campagne van de reclame tovenaars KesselKramer, die – wie kan het zijn vergeten – furore maakten met BEN. Direct al passend ‘geciteerd’ door een collega met “BEN benieuwd”.

Dat was ik zeker. Een week voor de introductie werd ik geconfronteerd met een ‘dummy’. Blij zei ik hier een mix in te herkenen van ‘De Pers’ en ‘nrc.next’. Betrekkelijk veel tekst en strak vormgegeven zoals de eerste, veel wit en hier en daar speels als de tweede. Dat beloofde wat!

Het zal vast niet meer aan mij hebben gelegen, maar het eerste nummer van DAG lijkt voor geen ‘millimeter’ op genoemde twee titels. Integendeel, als ik dan toch met referenties werk – de beruchte ‘vakjes’ techniek die veelvuldig wordt toegepast door muziek recensenten – dan schieten nu direct AD, Metro/Spits en Panorama in gedachten.

“Hallo regen!” brult de voorpagina over een foto van uitgelaten ‘shoppers’ onder een paraplu. Hierin herken ik een hoog AD-gehalte. Hoewel gehalte refereert aan inhoud, maar er hier een leegheid zonder weerga tentoongespreid wordt. Voor wie het niet helemaal zou begrijpen staat er onder in vette tekst “Droog, nat, heet: het Nederlandse klimaat verandert” (het had erger gekund met een rijm). Om te vervolgen met “Na 44 dagen van droogte is het eindelijk zover: het regent weer. Weg brandgevaar, weg uitgedroogde planten en bomen. En niemand die er over klaagt”.
Nu, ik wel. Over zoveel lamme leegheid. Ja, ja het weer is altijd nieuws. Ook al gaat het om niets meer dan de bevestiging van wat je zelf waarneemt. Er wordt niet voor niets zoveel over gepraat. Er zijn zelfs weer-TV-stations! Als dit maatgevend is voor DAG, dan kan ik de voorpagina van volgende week al wel bedenken.

Nou, nou hoor ik u fronsen. Het blijft natuurlijk niet bij een voorpagina. Er volgen er nog 35. Dat is wel een respectabel aantal. Blij ben ik er niet meer van geworden. De eerste keer bladeren verhult nog veel. Nadere inspectie openbaart een visuele kakofonie die uitputtend werkt. Kriebelige foto’s en nog kleiner. Info-graphics, iconen en vignetten. Kleurgebruik in de teksten die verblindend werken. Onder de KK-motto’s ‘de DAG begint goed’ en ‘dit is jouw DAG’ volgen er vier pagina’s met uitleg over de krant en alle cross mediale toepassingen. De DAG lezer kan namelijk participeren. Bijdragen leveren voor papier en Internet. Niet alleen tekst in de zin van letters, maar ook (bewegend) beeld en spraak. Je kunt jouw online DAG naar eigen behoefte inrichten en – natuurlijk - ook op je mobiel ontvangen.

Echt nieuw is het allemaal niet, maar er is hier wel sprake van een geïntegreerde kick-offf. In potentie levert dat nu misschien wel veel deelnemers op. Hoewel, de journaalverslaggever van RTL4 constateerde weinig animo onder de AH-klanten, die dagelijks DAG naast de boodschappen kunnen meenemen.

Ondertussen zijn er nu 4 gratis (werk-) dagbladen die tezamen iedere dag ruim anderhalf miljoen exemplaren de markt op pompen. Gezien de ambitieuze plannen, die er bij de vier floreren, zal dat aantal binnen een tijdbestek van een krap half jaar makkelijk met een miljoen exemplaren kunnen groeien.
De vier verschillen onderling genoeg qua inhoud en uitstraling om een eigen publiek te bevredigen. Welke vlucht dat gaat nemen is koffiedik kijken. Het mag geen geheim zijn dat ik persoonlijk de Pers een warm hart toedraag. Na drie maanden zet de Pers dan misschien wel voldoende exemplaren uit. Wat dat betekent is nog steeds niet zo duidelijk. Voor DAG oogt het perspectief wat dat betreft niet anders. Het gevolg is dat de Pers er tot op heden niet in is geslaagd om substantieel adverteerders te verlokken tot adverteren. De eerste twee nummers van DAG zien er wat dat betreft beter uit, maar dat biedt, zoals wij weten, geen enkele garantie voor de periode die op de introductie volgt.

Nu er zoveel gratis dagbladen gaan circuleren en er bovendien sprake is van inhoudelijke verscheidenheid, kan het niet anders dan dat de ‘betaalde’ dagbladen hier in toenemende mate last van krijgen. Vertaald in dalende oplagen. Je kunt niet lang volhouden dat het je dan om ‘strategische keuzes’ gaat. Ik las gisteren dat experts, die het kunnen weten, verwachten dat er op niet al te lange termijn alleen nog maar gratis dagbladen met een algemene strekking (nieuws) zullen bestaan. Kranten met een specifiek aandachtveld worden klein en ‘heel’ duur, als het zover is gekomen.
Vaag genoeg om bewaarheid te kunnen worden। Ondertussen is in een tijdbestek van een paar jaar het saaiste medium van de voorgaande decennia opeens opgebloeid tot een dynamiek die ik niet meer voor mogelijk had gehouden.

Dus per saldo: BEN positief। KesselsKramer had het overigens daar bij moeten laten.

Have a Life!

2007-05-03T14:23:00.000+02:00

U hebt er vast van gehoord? Sterker, ik lees dat bijna 1 op de tien Nederlanders actief is in – of is her op – 2nd Life.

Dat vond ik opzienbarend. Toen ik er namelijk driekwart jaar geleden van hoorde was er wereldwijd sprake van een paar honderdduizend ‘spelers’. Want dat is het in essentie. Een spel waar in je kunt zijn wie je zou willen zijn. Althans, ook in 2nd Life moet je wel presteren. Met heel veel geld kom je ook een eind. En dat is waarschijnlijk de crux. Als het om geld gaat lopen Nederlanders immers in het algemeen niet achter in de rij. Het genoemde bericht suggereert het ook nadrukkelijk; “de helft van de ‘deelnemers’ heeft een account uit zakelijke overwegingen”.
Hmm, de keren dat ik er de afgelopen maanden over las, 2nd Life, had dat een seksuele context. Nieuwe deelnemers worden opgewacht door virtuele hoeren die je op een lapdance traceren en ook pedofielen hebben hier gesticht of gevonden wat in 1st Life onbetamelijk wordt gevonden. CDA jongeren en ‘de minister’ toonden zich verontrust.

Ook in dit bericht wordt hier aandacht aan besteed en grappig of tragisch genoeg blijken er ook kinderen te zijn die zich als volwassen voordoen en genoeglijk cybersex consumeren. Over maatregelen van de overheid.of Justitie heb ik niets meer gelezen. Hoe zou dat ook kunnen? We hebben het hier over iets dat niet bestaat. Behalve als er natuurlijk geld aan te pas komt. Als daar echter een cyber wisselkantoor aan te pas komt, dan klinkt mij dat ook nog niet zo makkelijk in de oren. In relatie tot opsporen.

Afgezien van bovenbedoelde minkukels moet er toch meer aan de hand zijn? Kijk, dat BNN en Talpa er actief zijn, dat is begrijpelijk. Cross mediaal, u weet wel. Maar dat Randstad er ook actief is, dat lijkt verrassend. Je kunt toch immers zijn wie je wil zijn? Kennelijk niet. En om als ‘loser’ niet continue in die Haagse strandtent rond te hangen, komt Randstad dan natuurlijk goed van pas. Wat zou Randstad daarvoor ‘beuren’?

Terug naar die ‘1 op de tien”, nu ja bijna, er is namelijk sprake van 8,5%. Dat zou betekenen dat er momenteel ‘bijna’ anderhalf miljoen Nederlanders een 2nd Life leven.
Waarvan ongeveer 750.000 met zakelijke motieven. Verbluffend. Verbijsterend.
Waar was ik de afgelopen tijd?
Op gestaan en een rondje gemaakt. Dan moeten er toch flink wat collega’s regelmatig virtueel rondhuppelen. Ook meteen gevraagd of zij kennis hadden ‘aan een Jekyll & Hide’ Het viel tegen/mee.
Twwe personen gaven toe een account te hebben maar niet heel actief te zijn. Sommigen – Let wel, het is hier een mediabureau! – hadden geen idee van dit leven.
Maar eens even gekeken op de start site. Wat lees ik daar?

Heel even word ik overvallen door trots, er zijn ‘net’ iets meer dan 6 miljoen bewoners van 2nd Life. Wat een wereldburgers zijn wij toch, wij vertegenwoordigen mooi 25% van deze wereld!
Even later stort de virtuele euforie wreed aan flarden. Op de Nederlandse site blijkt de 50 duizendste deelnemer te zijn geregistreerd. Het kan natuurlijk zo zijn dat wij als wereldburgers .nl links laten liggen en niet minder willen dan .com. Maar het lijkt mij voorlopig een illusie. Een hype, waar de Engelse muziekpers een puntje aan kan zuigen.

Hoe zit het dan met dat onderzoek? Onder 5572 Nederlanders, dat zijn er niet te weinig. Vermoedelijk een populatie van ‘gamers’ en andere ICT ‘nerds’. En dan is die 8,5% opeens weer geruststellend weinig.

Ik tik ze vriendelijk op de virtuele schouder: “Jongens, get a life”.

Gadget Mania 2 Electronisch papier?

2007-04-02T13:38:00.000+02:00

Op sommige dagen vallen puzzelstukjes spontaan op hun plaats. Zo las ik op Adformatie dat Volkskrant en NRC hun ‘krant’ binnenkort gaan publiceren op elektronisch papier.
e-Papier? Zeker met e(lektonische)-inkt? Ja zeker.

Een nieuwe toepassing om tekst overal makkelijk te kunnen lezen met een licht apparaat. Verlost van het gewicht van papier. Dus ook rapporten, boeken, bedenk het maar. Bovendien, hier komt de inkt-toepassing, kan je zelf schrijven op het scherm – formaat ‘lei’ – en die tekst bewaren en/of omzetten naar rapportvorm. Han-diggg.

Tegelijkertijd komt via WARC een kort verslag van ‘the World Editors Forum, part of the World Association of Newspapers’. Hoofdthema is hier dat de redacteuren optimistisch tegen de toekomst aankijken. Het groepje ‘zieners’ in dit gezelschap blijkt echter beperkt. Maar 7% ziet een belangrijke rol weggelegd voor e-papier.

Ik begrijp die 93% wel. In de eerste plaats vertegenwoordigen die 7% vermoedelijk de redacteuren van de Brabant Pers. De iLiad is namelijk door de buren (Philips gelieerd) ontwikkeld. Andere mensen kunnen nauwelijks op de hoogte zijn – stel ik maar even chauvinistisch – omdat het apparaat natuurlijk nog ver van de winkel verwijderd is. Lekker opportunistische jongens daar bij de Volkskrant en NRC, hoor ik u denken. Misschien, maar het past wel goed in het streven bij de PCM om het klassieke papier niet meer leidend te laten zijn in hun ondernemingsplan. Nu het, door mij niet onverwachte, echec met Arrow duidelijk maakt dat ook PCM maar moeizaam multimediaal kan opereren is het een duidelijk signaal dat men in Amsterdam ‘future basic product extentons’ omarmt. Een nuchtere schoenmaker/leest benadering.

Persoonlijk vind ik de iLiad een prachtig apparaat, ik zou het wel willen bezitten. Tegelijkertijd staat het mij tegen. Nog een apparaat, en niet zo’n kleintje ook.
Doe mij een plezier, en integreer ook nog even de TomTom, MP3-speler, video/foto-viewer en niet te vergeten de telefoon. Moet kunnen.

Dan voorspel ook ik, samen met die 7%, het onnavolgbare succes van de lLiads.
De iLiads? Klinkt als de titel van een goedkope SF-roman.

Gadget Mania 1

2007-03-29T14:16:00.000+02:00

Nooit gedacht dat ‘ik’ de 'Romantics' nog eens zou kunnen bestempelen als SF zieners.
Naar aanleiding van de ‘kop’ en openingszin bent u niet minder verbaasd.

Het ‘klikte’ bij mij, bij het zien van een kussen uitgerust met een bluetooth technologie. Bellen met je kussen. Wat zullen een groot aantal mensen hier op hebben liggen wachten. Onbewust dacht de Bright redacteur ook aan de Romantics. Gezien zijn afsluitende zin.

Achteraf bedacht ik dat het lied in deze context beter bij Modern Talking had gepast. Ook al, omdat ik mij de Romantics liever heinner door 'What l like about you'.

Niet jouw belkussen!

Ferryesque

2007-03-28T14:13:00.000+02:00

Met een nieuwe CD onder de arm, waarop vertolkingen van Bob Dylan songs, deed Bryan Ferry dinsdagavond 27 maart 2007 de Heineken Music Hal aan. Na de hernieuwde ontmoeting met Roxy Music in 2006 op Bospop was ik er op voorhand graag bij. Groot was dan ook mijn vreugde toen Arrow een kaarje voor mij bleek te hebben.

Persoonlijk heb ik een enorme hekel aan de stem van Bob Dylan. Niet om aan te horen. Dat zijn liedjes grote kwaliteit bezitten is echter door de jaren heen via andere artiesten ruimschoots bewezen. Ferry heeft een bijzondere voorliefde voor het materiaal van de man. Sinds zijn eerste soloplaat uit 1973 heeft hij regelmatig songs van Dylan opgenomen. Het optreden gistern was een groot feest. Altijd in voor een overdonderende introductie, werd gestart met 'the Incrowd" waarin 14 m/v de geluisstechnicus het nodige werk bezoegden. Daarna ging het kriskras door materiaal uit zijn solo carrière en kwamen bepaald niet alleen Dylan songs aan bod. Ik kan het hier natuurlijk gaan beschrijven, maar alles dat er over te zeggen valt staat in de recensie in het Parool. Ferry regeert!

Tien Tien Tien Tien

2007-03-26T16:53:00.000+02:00

(Weken niks, en dan 2 'posts' op een dag? Ik kon het niet laten)

…Zo hoor je wel eens juichen in het voetbalstadion. Hoe anders is het in de Nederlandse pers en overige journalistiek. Zodra Tien met welke aanleiding dan ook in het nieuws kan worden gebracht, dan krijgen wij lezers dat breed uitgemeten. Altijd in een ‘duim omlaag teneur’. Je kunt je er wel over verbazen, echte antwoorden blijven uit. Natuurlijk jaloezie, naijver, afgunst en nijd spelen een rol. Dat alles mondt uit in animositeit. Triest. Om te zien en om te lezen.

Deze keer ‘trapte’ de Telegraaf tijdens mijn vakantie, zo las ik later, ‘af’ voor een nieuw ruimhartig weekje Talpa ‘bashing’. En weer vliegt iedereen er vol tegenaan om eens even ‘heb je een uurtje’ uiteen te zetten waarom Tien/Talpa niks is, kan zijn en zal worden.
Waar komt deze nieuwe uitspatting vandaan. De Telegraaf wist te melden dat De Mol ‘strategische gesprekken voert over de toekomst van Tien. Ook met RTL. Waarop het AD ons de ‘scoop’ trakteerde dat ook met SBS gesproken werd. Opmerkelijk dat de ‘journalistiek’ en ‘vak-intelligentsia’, die normaal gesproken van weinig waardering blijk geeft voor De Telegraaf, dit voorpagina nieuws breed omarmde.

Vreemd ja, want De Mol had een jaar geleden al aangekondigd om al dan niet in het kader van een tweede Talpa-zender, te zullen spreken met gegadigden, RTL en SBS daarbij specifiek genoemd.

En ja Tien scoort ook nog steeds niet die door De Mol beoogde 10% marktaandeel. Maar welke zenders doen dat nu wel?
Door in de Telegraaf-opening de toevoeging ‘verlieslijdende zender’ te noteren blijken ondertussen ook alle Tien-sterren naarstig op zoek naar ander emplooi (maar bij de ‘publieken’ komen zij er natuurlijk niet meer in. Het komende half jaar….), en blijkt een belangrijke programma sponsor, de Postcodeloterij, ook te overwegen haar programma’s ergens anders onder te brengen.

In het AD van afgelopen zaterdag stond over 2 pagina’s een uitgebreid verslag van het verloop van het nieuws rondom en over Tien in de afgelopen week. Een aaneenschakeling van veronderstellingen en omroep-incrowd-‘hear say”. Het eindigt met de constatering dat De Mol en woordvoerders (vrijwel) niets zeggen: “stilte voor de storm” zo sluit AD af.

In een glas water, zegt Alle.

Evengoed zijn een week lang heel wat pagina’s gevuld geraakt, en heeft iedereen die daar behoefte aan had, van uit slechte en goede reden, weer eens lekker zijn hart kunnen luchten.
Ik dus ook.

In de na stoot:

Heel, Heel vreemd dat er in dezelfde pers maar zo lauw wordt gereageerd op het advies van de APR voor Amsterdam en omstreken om RTL7 te slachtofferen ten faveure van een Arabische zender. Wat beweegt zo'n APR eigenlijk? Goed voor wat diepte journalistiek. Sweet dreams' .....Alle

Nederland: Onderzoekland !

2007-03-26T14:53:00.000+02:00

Dat mag je toch wel stellen.

Daar hoef je geen onderzoek voor te doen. Wat dat betreft is geen onderzoek naar Irak (oorlog participatie) eigenlijk een sprookje (ongelofelijk).

Waar komt deze eruptie vandaan, vraagt u zich vertwijfeld af? Wel, ik lees zojuist dat onderzoek de toename van eenvormigheid (van muziekaanbod, aw) op de Nederlandse radio heeft bevestigd.

Zeker, dat was nodig.

Wat is er dan onderzocht? De speellijsten van de verschillende stations, zijn die gedurende een week of twee onder de loep gelegd?
Nee hoor, een vragenlijstje is voorgehouden aan ruim 600 respondenten, van wie 90% ouder dan 20 jaar. Wel 65% van deze ondervraagden is het eens met de stelling dat muziek die wordt uitgezonden op de populaire stations, de afgelopen jaren meer op elkaar is gaan lijken. ? Maar 65%, vraag ik mij dan af?
Wie zijn in godsnaam dan die ander 35% geweest? Laten wij hopen dat ‘zij’ geantwoord hebben: “weet ik niet”. Dan te bedenken dat het vast een voorgekauwde stelling is geweest, normaal gesproken is het ondenkbaar dat 65% tot een dergelijk eenduidige formulering komt.

Ook is ‘men’ ontevreden over het muziek aanbod; “Liefst 32% van de 90% vindt dat er te weinig muziek wordt gehoord die zij leuk vinden”. Nu is 32% volgens mij een riante minderheid, maar dit soort ‘quotes’ onderstrepen de volstrekte onzin van dit soort ‘onderzoekjes’. Er zit immers een hemelsbreed verschil tussen horen en draaien.

Een volgende ‘eye-opener’ meldt dat ‘de indruk bestaat dat veel DJ’s plaatjes draaien die zij zelf leuk vinden’. Veel is kennelijk bijna 100%, dat vermoed ik omdat het % niet genoemd wordt. Treurig, want in elk artikel dat in krant of tijdschrift aan DJ’s wordt gewijd kan je lezen dat alleen de absolute ‘toppers’ zo 1x in het uur iets naar eigen smaak mogen draaien. Let wel, onder de voorwaarde dat het past in het ‘format’.
De werkelijkheid is natuurlijk helemaal andersom. DJ’s haten veelal de muziek die zij moeten draaien. Dat is de reden dat zij gedurende programma’s oeverloos uit de nek zitten te kletsen. Tegenwoordig ondersteund door allerhande ‘side-kicks’.
Daar komt nog eens bij dat die formats gebaseerd zijn op onderzoek naar de muzieksmaak van de reguliere luisteraars van dergelijke stations. Echt, elke luisteraar krijgt de muziek die hij/zij verdient!
Lulkoek dus, dit onderzoek (maar dat wist u natuurlijk al).
Rest de vraag wie er belang bij heeft dat deze onzin ons netvlies bereikt? Excellent Radio, jawel. Heel hip geafficheerd als XLnt Radio. Een nieuwe aanbieder van 12 unieke radiostations, Zonder geleuter en reclame via de kabel van CAIW.

Ah ja……

Controversiële krant

2007-03-07T15:01:00.000+01:00

Wat zou Jan Dijkgraaf drijven? Dat vraag ik mij af naar aanleiding van het item op Marketing Tribune. Als oud-hoofdredacteur van Metro voelt hij zich geroepen om De Pers nog maar eens af te branden, en bovendien een bom te plaatsen onder het tariefbeleid van de krant. Bovendien zou de distributie niet kloppen, het bereik beperkt zijn (als het eerste waar is, dan zou het tweede achterwege kunnen blijven) en er redactioneel gezwalkt worden. Misschien wordt het allemaal helder uiteengezet in de papieren versie van de MT, maar op basis van deze verzameling ‘aantijgingen’ uit context leest het een beetje kleinzielig.

Toch is dit soort reacties aan De Pers zelf te wijten. Wij worden in de communicatiebranche niet bepaald platgewalst met informatie over de krant. In de recente nieuwsbrief wordt aangekondigd dat een versnelde toetreding tot NOM is verkregen. Dat is mooi, maar de eerste resultaten zijn niet eerder dan aan het eind van dit jaar te verwachten. In de tussentijd zou het goed zijn als er door De Pers wat eigen initiatief op dit terrein zou worden ontplooid. Dat kan natuurlijk best. Dan zullen er wel collega media zijn die daar kritiek op hebben, maar er is een ruim aanbod goed aangeschreven onderzoek bureaus beschikbaar, die weten er wel weg mee. Het resultaat is dat adviseurs en adverteerders in ieder geval beschikken over indicaties.

Je kunt het natuurlijk ook overlaten aan de adviseurs. Collega bureaus Stroom en UM lieten onafhankelijk van elkaar onderzoeken uitvoeren naar De Pers. Goed initiatief van de bureaus, maar niet noodzakelijker wijs ook goed voor De Pers. De regie ben je immers kwijt. Door verschillende uitgangspunten van de onderzoeken komt er een hutspot aan informatie vrij die zeker voor de leek flink verwarrend kan zijn. De laatste alinea van de aandacht op Adformatie.nl spreekt voor zich. Al die cijfers over bekendheid en gedrag dat misschien plaats heeft zijn in mijn ogen aardig maar niet zo belangrijk.

Wel belangrijk zijn in mijn ogen de indicaties dat de reacties op De Pers stevig uiteenlopen. Lezers vinden het fantastisch of niks. En dat is mooi, Het betekent immers dat er inderdaad voor het derde gratis dagblad een ‘markt’ is. Dat kern lezers van andere titels De Pers alleen zullen lezen als de eigen titel ‘op’ is en omgekeerd is niet verwonderlijk. Dit is Nederland.

Ondertussen heb ik een aantal slappe inhoudelijke nummers van De Pers gezien die niet meer dan 16 pagina’s telden, Maar ook al een flink aantal uitgaven waar de long copy mij toelachte in een 24 pagina omvang. De Pers is geboren en heeft op tal van terreinen groeistuipen, maar dat hoort bij starten in dit leven. Ik noem Talpa?
Dus Dijkgraaf cum suis doen er voorlopig beter aan om zich te richten op het eigen werk. Ik hoop dat we dan over een jaar of twee een echte balans kunnen opmaken. Dan zou het best kunnen zijn dat het eerste jaar niet goed was, maar dat telt dan vermoedelijk niet meer.

O ja. De plaatjes. Staan te boek als controversiële advertenties. Niks mis mee toch?

Spits: narrowcasting in 750 bussen en treinen

2007-02-25T12:40:00.000+01:00

Het lezen van het woord ‘narrowcasting’ doet vaak iets met mijn nekharen. Toch was ik deze keer direct oprecht geïnteresseerd dan wel geïntrigeerd. Want de combinatie Spits en OV is nagenoeg 1 op 1. Op Marketing Tribune las ik dat het om schermen in bussen en treinen gaat. Wie heeft het hier nog over narrowcasting? Dit gaat immers over multimediaal!

Tekst/beeld kan worden gecombineerd met geluid/bewegend beeld in een omgeving waar je ‘old school’ mag spreken van een ‘captured audience’.

Ik las/mijmerde tot de slotzin mij trof. Spits/Veolia zou met deze narrowcasting op grote schaal (sic) KPN/NS voorblijven. Dat was 3x slikken: Veolia, de tegenstelling en NS.
Opeens dringen zich vragen op: Veolia? Treinen?, dat is toch NS?

Ik was er zo maar overheen gelezen, Veolia is (vooral) operationeel in Zuid Nederland en heeft inderdaad een paar treinen rijden in Limburg. Ik herinner mij opeens dat Spits zijn lezers toch vooral heeft in de Randstad. Dat is dan zeker de verklaring voor die ‘narrowcasting op grote schaal’.
Kortom, ik kan mijn vooroordeel tegen het gebruik van het woord narrowcasting, of beter misbruik ervan, rustig in standhouden.

Overigens is het wel jammer dat het zo loopt. Want de combinatie gratis dagblad en fysiek OV lijkt mij wel degelijk een hele sterke. Maar de NS heeft bij mijn weten weinig bussen. Hoewel er heel wat mensen gebruik maken van de trein doet die situatie toch weer afbreuk aan het woord grootschalig. Ik lees in gedachten al het toverwoord bij de introductie.

Reclame ruimte verkopen via internet?

2007-02-23T11:55:00.000+01:00

Internet is ondertussen al lang gepromoveerd tot remplaçant van het al eeuwen dienstige ‘Haarlemmer olie’.

Dankzij Hyves lijk je al snel socialer dan je kennis die feesten met 100 mensen organiseert om zijn verjaardag te vieren.

Je ernstig saaie leven geef je een 180 graden draai in Second life. Enzovoorts.

Zakelijk gaat het de zelfde kant op. Om even bij media te blijven; Internet is natuurlijk een prima plek om niet verkochte advertentie ruimte te verkopen? Dat suggereert één van de hoofdartikelen op Marketing Tribune deze week: “eBay in tv-reclamehandel”.
Zowel Google als eBay zijn momenteel doende een dergelijk ‘platform’ te lanceren.

? is mijn reactie.

In Nederland hebben wij dat initiatief toch al weer een jaar in ‘huis’. Alleen zou je deze partij niet direct als een mediabroker classificeren, maar eerder als een online mediabureau.

De suggestie dat het veiling systeem tot lagere tarieven leidt, komt mij wat simplistisch voor. Er zijn immers campagnedoelstellingen te realiseren. Je kunt het je niet veroorloven om te blijven wachten tot het tarief onder een vooraf bepaald minimum zakt, op het gevaar af dat je geen campagne blijkt te hebben. In dat opzicht lijkt er mij weinig of geen verschil met de US markt. Nader zoeken leert echter dat het – zeker – in eerste instantie om lokale markten gaat, waar de advertentieruimte structureel minder snel verkoopt en niet uitverkocht raakt. Qua schaalgrootte lijkt het vanuit die optiek wel te passen bij de Amerikaanse markt. Gevoelsmatig minder bij de Nederlandse.

Ik blijf overigens zitten met de vraag hoe hier planmatig mee om te gaan, wanneer uitgangspunten en doelstellingen ten grondslag liggen aan een campagne. Als die er niet zijn, is er meestal ook geen budget. Ik moet het allemaal nog zien, maar ben wel benieuwd.

Is er iemand die dit fenomeen wel grote toekomst ziet hebben? En waarom en hoe dan?

Praat over dagbladen = praten over oplage

2007-02-14T10:45:00.000+01:00

Wereldwijd, ook hier in Nederland gaat het helemaal niet slecht met dagbladen. Dat zijn de feiten zoals gepresenteerd door de World Association of Newspapers. Er komen nieuwe titels bij, zoals wij wel weten, en de oplages stijgen. De WAN meldt triomfantelijk:

"The figures show that there has been a quiet revolution in the number of daily launches. This burgeoning growth of daily titles worldwide has largely gone unnoticed by market makers and media pundits obsessed with the digital media revolution," said Mr Balding. "Meanwhile the real-world growth of newspaper titles and circulations continues inexorably.

"These trends also indicate the widespread, but often overlooked, innovation that is occurring in the newspaper industry. While much attention has been focused on digital development, the print product is also changing. Even in the most developed markets, there has been a proliferation of new genres of newspapers, targeting new audience segments and generating creative marketing and distribution scenarios. And the surge of new, free titles thrust into the paid-for market is the result of many publishers rethinking the cover-price revenue model in place for more than 400 years."

De volledige tekst van het persbericht vindt je hier.

Het mag duidelijk zijn (lees het persbericht), in de rest van de (dagblad) wereld heeft oplage als maatstaf nog lang niet afgedaan. Dat het in Nederland al een tijdje minder gaat - met de oplage - is dus vanuit een werelds perspectief te verwaarlozen. Of willen we daar ook al niet meer bij horen?

Oplage = Obsessie?

2007-02-12T21:48:00.000+01:00

De titel van deze post is vrij ontleend aan een e-mail artikel van de hand van Piet Bakker.
Eigenlijk een vervolg op zijn eerste artikel over oplage met het woord ‘gegoochel’ in de titel. Suggestief? Dat lijkt mij wel.

Mij deed dit direct terugdenken aan de lezing die Fons van Westerloo niet zo lang geleden gaf bij de Stichting Machiavelli. Een uiterst lezenswaardige tekst overigens. De media pikten hier echter als hoofdthema de volgende quote uit op: “gratis tabloids hebben niet de toekomst”. Een heading die op zijn minst mijn wenkbrauwen deed fronsen, en op het ‘net’ diverse, weinig genuanceerde, uitlatingen los maakte. Na lezing van de tekst van de lezing van van Westerloo blijkt die quote echter een sterk staaltje Machiavellisme van de ‘berichtgevende’ media.
Tot zover de inleiding.

De werkelijke titel van deze bijdrage is Story telling, in vervolg op het MWG congres van afgelopen week.

Het gaat hier op de log de laatste tijd eigenlijk vervelend vaak over oplage en dagbladen. Ik kan het echter niet laten zodra ik weer een stuk tekst onder ogen krijg waarin het recente Cebuco mantra over bereik, effect en Internet weer wordt afgedraaid. Niet dat dit het geval is in de artikelen van Bakker, het was in een reactie op zijn artikel, dit keer door de commercieel directeur van de Telegraaf, Ted Trimbach.

Bakker signaleerde in zijn eerste artikel dat de publicaties van nieuwe oplagecijfers van dagbladen door het HOI – tot zijn bevreemding – vaak leidt tot allerlei positieve interpretaties van betreffende dagbladen, En dat, terwijl de teneur van die cijfers toch bepaald niet positief is. Het artikel werd aan een aantal vooraanstaande dagblad uitgevers voorgelegd om te reageren. Die reacties hebben een hoog ‘ja, maar’ gehalte, en dan volgt een verhandeling dat het voor de eigen titel(s) niet zo erg is als voor de anderen of dat de vergelijkingen niet deugen dankzij definitie wijzigingen of nog iets anders. Zo stelde de PCM reactie ondermeer dat het met de flexibele abonnementen (web of weekend) juist heel goed gaat, maar dat deze (natuurlijk/aw) niet volwaardig in de oplage meetellen.

Tja, die definitie wijzigingen die worden doorgevoerd door HOI, maar wie zijn degenen die ze doorgevoerd willen hebben? De dagbladen zelf, toch? In het kader van een zogenoemde harmonisatie tussen magazine en dagblad oplagen wordt er driftig geschoven tussen de categorieën betaalde- en niet betaalde oplage. Dus een trendbreuk, dus niet meer vergelijken, behalve op het niveau totaal verspreide oplage. Dat daalt, maar niet zo heel hard.

In de reacties kwam weer de moderne dagblad opvatting dat bereikcijfers veel meer zeggen dan oplage – lees HOI – cijfers om de hoek. Ook was daar weer iemand, nu van “de Groene”, die in één ademtocht door suggereerde het hele HOI toch af te schaffen.

De aandacht voor bereikcijfers verleidde Piet Bakker tot zijn tweede artikel. Voordat hij in dit artikel bij die bereikcijfers aanland, memoreert hij eerst nog eens de geschiedenis van publicatie van oplagecijfers in Nederland en het werkelijke gegoochel dat ‘ooit’ plaatsvond. Mar uiteindelijk komt hij bij bereikcijfers terecht en constateert ook hier bij individuele titels ontwikkelingen die niet verklaarbaar zijn als wordt gekeken naar wat er aan de oplage zijde plaats heeft.

Juist, Piet Bakker!

Daarom zijn bereikcijfers zoveel beter. Immers, er zijn mensen in Nederland die een gedeeld abonnement hebben. Er zijn mensenvrienden die hun exemplaar na lezing doorgeven aan de buren of anders.
Dan hebben wij het nog niet gehad over de leestafels in horecagelegenheden, bibliotheken, kantoren en bij doktoren. Om maar helemaal te zwijgen van achtergelaten exemplaren in het openbaar vervoer. Dat levert immers allemaal bereik op. Ook al is dat gedefinieerd als het in- of bekijken “ook al is het maar even”. Dat alles, dat levert veel hogere cijfers op dan oplage, en is dus nu te prefereren boven dat archaïsche meetinstrument; oplage.
Daar komt dan nog bij dat bereikonderzoek is gebaseerd op steekproeven. Die worden weer gewogen. Wegingen die groepsgewijs (kunnen) worden toegepast. Trendbreuken? Te over.
Binnenkort van een zilveren naar een gouden standaard qua wegen en later(?) naar het meten van herkenning in plaats van herinnering. Dus, wat zeggen die cijfers dan meer?

O.K. ik bezondig mij ook wel eens aan korte bochten werk ;-)

Het doet mij bedenken dat mijn bakker het brood dat ik bij hem koop duurder maakt omdat er meerdere mensen van eten.

Terug naar de bereikcijfers. De goede lezer las al dat die nog niets zeggen over lezen. Of over de intensiteit van lezen. De continuïteit er van. Of over de autoriteit daarvan. Vooral al die ‘gevonden’ lezers zullen toch anders omgaan met betreffende media dan diegenen die er moeite voor doen en er voor betalen. Hoe zit het dan vervolgens met effect?

Kortom, het blijkt al jaren dat het meten van de meest eenvoudig te verkrijgen gegevens, en dan noem ik als voorbeeld oplage, problemen oplevert. Problemen in die zin dat de gegevens lang niet altijd weergeven wat je denkt dat ze vertellen. Dus waarom zouden adverteerders nu wel instemmen met een meetinstrument om performance van media af te rekenen dat werkelijk volstrekt ondoorzichtig is (behalve natuurlij voor een hand vol kenners).

Ik zie dat niet snel gebeuren. Wij kunnen nog wel even door met het HOI. Of dat een gelukkig eind van deze story is laat ik (laf?) in het midden.

De afbeelding van Machiavelli is in 1995 gemaakt door Ante Wessels

De Pers: Vrijheid van keuze

2007-01-25T14:49:00.000+01:00

Sinds dinsdag 23 januari is ‘hij’ er, de nieuwe gratis krant. Bijzonder. Niet omdat De Pers gratis is, maar omdat er veel gerenommeerde journalisten aan meewerken én gratis is.
Die combinatie zorgde voor een spraakmakende aanloop. De aankondiging van de initiatiefnemers dat Nederland op een mooi nieuw dagblad kan rekenen leidde en leidt tot veel cynisme. Met als algemene teneur: dat kan niet.
Mooi kan velerlei uitleg krijgen, maar van meet af aan was mij duidelijk dat hier zowel het fysiek als de inhoud werd bedoeld. Dat schept, zoals eerder gezegd, hoge verwachtingen. Op de voorpagina van het eerste nummer probeert de redactie die verwachtingen te temperen. Onder de kop “nieuwe krant; gratis maar niet goedkoop” wordt afstand genomen van pretenties en de nadruk gelegd op ambities. Ambities waar men bescheiden een termijn van een aantal maanden voor vraagt voordat die naar het inzicht van de makers – nagenoeg – 100% zijn vervuld. Een opening die de wind uit de zeilen van de tegenstrevers dient te nemen. Maar is dat nodig?

Na drie dagen doorbladeren blijkt De Pers visueel een rustig en evenwichtig product. Aangenaam om naar te kijken. Lezen valt ook helemaal niet tegen. In eerste instantie ben je geneigd op te merken dat deze krant inhoudelijk niet veel of eigenlijk niets afwijkt van het geen je in de kranten waarvoor je wel moet betalen leest. Als je daar nog een keer over nadenkt, dan is dat eigenlijk een groot compliment. Wat mij zelf in positieve zin opvalt, is dat de makers er in slagen om op het tabloid formaat het gevoel te creëren dat bij het lezen van een broadsheet versie hoort. Meerdere items en artikelen op een pagina, wat je als lezer het gevoel geeft dat er op de pagina van alles te vinden en dus te kiezen om te lezen is. Persoonlijk vind ik dat het grote voordeel van een braodsheet krant. Hoewel het tabloid formaat qua handzaamheid te prefereren valt, heb ik met de manier waarop Parool en AD dat hebben ingevuld nog altijd een ontheemd gevoel. Het lijken wel geen kranten meer te zijn. Ik had mij er al mee verzoend dat dit kennelijk het te wijten neveneffect van het tabloid formaat is, In Metro en Spits speelt dat veel minder door een heel andere invulling die daar redactioneel (!?) voor gekozen is.

Op de voor reacties opengestelde pagina van De nieuwe Reporter meldt iemand “ook in de trein zelf slingerden alleen Metro's en Spitsen rond.” Een opmerking in het kader van de veronderstelde matige distributie van De Pers. Maar ook dat kan even goed als een compliment worden opgevat. Misschien wordt deze gratis krant zo waardevol bevonden, dat het ‘zonde’ is om ‘m achter te laten, om – zoals een ander opmerkt – de krant later uit te lezen.
Kortom ;-), de eerste kennismaking met De Pers valt niet tegen. Integendeel. Gezien de ambities mogen de verwachtingen dan ook hoog gespannen blijven. In afwachting van de eerste cijfers die inzicht verstrekken in het lezerprofiel.

Het is te hopen voor De Pers dat adverteerders en hun adviseurs deze keuze mogelijkheid ook herkennen en waarderen. De advertentiebezetting is nog wat dun. Je kunt goed stellen dat die situatie deze titel op korte termijn juist heel aantrekkelijk maakt.

PO: Gewaardeerde herverkaveling, geslaagd?

2007-01-23T17:18:00.000+01:00

De 100e post op deze weblog. Proost.

Dat vraagt natuurlijk om een beschouwende terugblik. Die laat ik bij nadere beschouwing graag aan iemand anders. Wel is het tijd terug te komen op deze post van 25 juli vorig jaar. Daarin liet ik mij sceptisch uit over de wijze waarop de PO voornemens was de 3 TV-netten opnieuw in te delen. Het idee was om de netten om te toveren tot een soort doelgroep zenders. Of dat specifieke doel nu geslaagd is, dat laat ik hier even terzijde. Een ander niet minder belangrijk doel was natuurlijk om verloren gegaan marktaandeel-terrein terug te winnen op de Commerciële zenders. Is dat gelukt?

Om te beginnen een sub sub doelstelling met belangrijke uitstraling. Sinds de net-‘revamping’ van 4 september lezen wij wekelijks in de vakmail en –pers dat Nederland 1 de zender met het hoogste marktaandeel is. Iedere week weer: marktleider. Daar blijkt heel duidelijk een positieve werking van uit te gaan. Het geeft veel mensen in de branche, die niet regelmatig deze cijfers in een bredere en historische context bekijken, het idee dat het heel goed gaat met de PO. In zekere zin kan je dat dus als een succes aanduiden.
In termen van marktaandelen bijkt de PO echter niet veel opgeschoten. Dat komt omdat – vooral – Nederlands 2 een enorme marktaandeel aderlating heeft ondergaan. Per saldo levert dat dus een onveranderd PO-score op na 5 maanden nieuwe zenderindeling.

De resultaten van vier min of meer willekeurige weken van het afgelopen jaar (bron: SKO):

Week 3 2006 PO 32,2% marktaandeel
Week 20 2006 PO 33,5%
Week 44 2006 PO 33,4%
Week 3 2007 PO 32,6%

Het mag duidelijk zijn. De conclusie die ik hier op zijn best over kan trekken is dat de kijkers van de Publike Omroep er goed in geslaagd zijn om hun programma’s te volgen in de nieuwe plaatsing. Wat niet duidelijk wordt is of er ook nieuwe kijkergroepen worden getrokken (meer jongeren, hoger opgeleiden)? Dat waag ik te betwijfelen. Het is natuurlijk nog te vroeg om concluderen dat de operatie nu is mislukt. Aan het eind van 2007 moet dat echter wel duidelijk zijn.

Weer die tijd!

OPINIO

2007-01-22T19:30:00.000+01:00

In krantenland is van alles aan de hand. Gelukkig is er ook aandacht voor de inhoud van de krant. Niet alleen voor oplage, hoewel daar in beginsel niets mis mee is. Vandaag kijken wij reikhalzend uit naar morgen, de dag van De Pers. Na alle aandacht die het tot standkomen van dat eerste nummer in de media heeft gehad, zijn de verwachtingen hoog gespannen. Hoog gespannen verwachtingen zijn moeilijk waar te maken. Dat blijkt maar al te vaak.
Maar nog voor dat we “los kunnen gaan” op de Pers, was daar eerst afgelopen weekend reeds Opinio. Aangekondigd als een opinieblad. Het blijkt maar, wanneer je werkzaam bent in de mediawereld, dat betekenissen je snel op het verkeerde ben zetten. Bij blad denk ik nu eenmaal automatisch aan een uitgave in een magazine of tijdschrift format. Zo kon het dat ik Opinio wel twee dagen volstrekt kon negeren. Ik deed het oranje-roze krantje zonder aandacht af als het 1 of ander huis aan huis krantje. Pas toen ik zondagochtend nog eens door de opgehoopte stapel post van de voorgaande dagen ‘liep’, en er uit Opinio een enveloppe met daarop nogmaals die titel viel, bemerkte ik mijn vergissing. Het is dan ook wel even heel wat anders dan wij de afgelopen – pak weg – 15 jaar gewend zijn. Glossy is de norm, waarin beeld een voorname, zo niet overheersende rol speelt. Niets van dat al bij Opinio.

16 pagina’s met louter tekst. Met als aftrap ‘let’s start a magazine’(?). Formaat tabloid. Zelfs een nietje ontbreekt. Nu ben ik als fervent lezer niet vies van een lap tekst, en in het licht van voorgaande beschrijving zijn 16 pagina’s te overzien. Met andere woorden, ik ben aan het lezen geslagen.
Bij benadering heb ik 60% gelezen. De langere stukken konden niet tot het eind beklijven. Zou de beeldcultuur van de afgelopen decennia toch zijn tol eisen?
Toen ik ophield met lezen bleef ik zitten met een vervreemd gevoel. Een veelheid aan meningen en observaties was gepasseerd, alsof je een serie ‘weblogs’ op papier tot je hebt genomen. In elk geval een gevoel dat deze opzet op de 1 of andere manier ver af staat van de aanduiding opinie magazine. Het is waarschijnlijk een kwestie van wennen. Aan de andere kant, goed beschouwd is het zeldzaam dat ik een opinieblad voor 60-70% door’lees’. Het helemaal doorbladeren is al heel wat.

Wat het wennen betreft, is de vraag hoe lang ik daar de tijd voor ga krijgen. Goed, abonneren is in eerste instantie geen onoverkomelijke investering: 25 Euro voor het eerste half jaar. Dan is het wel noodzakelijk dat er snel een flink aantal genoteerd kunnen worden. Want met deze papierkwaliteit en kleur zie ik de ‘grote’ adverteerders nog niet in de rij staan. Misschien hoeft dat ook niet, want het produceren van dit weekblad zal vast te overzien zijn qua kosten.
De tijd zal ook dit leren.Dan die titel. Opinio. Het gaf en geeft mij geen warm gevoel. Ik bedacht dat lang geleden een tijdje in de mode was om sommige leeftijdgenoten te begroeten met Jappio. Was ook niet heel positief. Eh, Pinokkio? Ach, die tijd. Alles went.

Cees plays Cruyff?

2007-01-16T18:28:00.000+01:00

In het Cebuconieuws van December blikt Cees Polman terug op 2006. Hij blijkt verbaasd over opgewonden kritiek op zijn constatering, eerder dat jaar, dat oplage als graadmeter een gepasseerd station is. Ik ben wel zo ijdel te denken dat hij verwijst naar mijn weblog. Was dat opgewonden? Meer verontwaardigt! Maar dat ligt dicht bij elkaar, dat geef ik toe.

Waar komt die reactie van mij dan vandaan? Ik zou zeggen uit een gebrek aan duidelijkheid over het alternatief voor de oplage cijfers, althans in relatie tot een afreken-model met adverteerders.

In de December column geeft Polman aan dat hij van mening is ‘ dat cijfers niet zo belangrijk zijn, maar dat het vooral erom gaat hoe wij als communicatiebranche met ons vak omgaan. Oplage is maat 1 radertje in het grote geheel dat de performance van een medium bepaalt. Het is bovendien niet het meest interessante gegeven voor de adverteerder’, zo lees ik. ‘Het Cebuco wil graag verder kijken dan het papier dat de drukkerij verlaat. De gezamenlijke uitgevers steken veel tijd en in onderzoek. Naar bereik, en naar allerlei door communicatie ontstane effecten. Er loopt dan ook momenteel een project dat effecten van advertenties in kranten op verkopen op de winkelvloer wil meten.’ Cees is vervolgens benieuwd naar mijn reactie?

Op wenken bedienen, zo is deze ‘post’ dan wel te betitelen.

In eerdere posts heb ik mijn mening al gegeven over bereikcijfers en de hardheid daarvan. Over effecten heb ik het nog niet gehad.

In essentie heeft Polman natuurlijk gelijk, effecten zijn voor adverteerders aan het eind van de dag het belangrijkst in de beoordeling of de activiteiten een bevredigend resultaat hebben. Probleempjes zijn alleen wel dat die gewenste effecten niet eenduidig zijn. Dat ieder campagne op zich staat. Dat creativiteit een niet te vangen variabele is. En, dat per definitie interesse van de ontvanger van de boodschap – in geval van de RRO de ondervraagde – doorslaggevend is voor ‘het effect’ van advertenties. Gemiddelden uit RRO’s zijn dus volstrekt niet hard. Sla er het oude ‘Reclame resultaten meten’ van ex-collega Jan Stapel maar eens op na. De range in uitkomsten is enorm breed. Als de uitkomst van ‘het project’ is dat in de toekomst garanties aan adverteerders zullen worden gegeven, dan is dat ongetwijfeld zeer welkom.

Pagina 2 van het Cebuco december nieuws maakt echter duidelijk dat het streven anders is. Bij de goede voornemens over 2007 lees ik op #1: “Bereik wordt de currency waarop afgerekend wordt.”

Tja, daar was ik dus al die tijd al bang voor. Mijn vraag luidt dan; wat voor bereik? Cees Polman heeft zich vast laten inspireren door de Cruyff-klassieker: "Als ik had gewild dat je het begreep, dan had ik het wel duidelijker uitgelegd!"

Geen getoeter!

2007-01-15T17:55:00.000+01:00

Vandaag lees ik dat afgelopen zaterdag Michael Brecker is overleden. De man werd slechts 57 jaar.

Ik maakte kennis met Michael Brecker in 1975. Ik was ‘into’ jazzrock. Speed gitaren, huppelpluk bassen, wervelende toetsen en denderende drumpartijen waren op dat moment favoriet. Blazers waren geheel buiten de orde. Soul had haar goede naam verloren aan disco. Blazers waren ‘not done’ of, zoals wij dat in ons jeugdig, ongenuanceerd jargon afdeden: “ Toeters, bah”.
De recensie van de eerste elpee van de Brecker Brothers in Oor bracht dit oordeel spectaculair ten val. Binnen een week na het lezen van de recensie lag de plaat op de draaitafel, om daar lange tijd te verblijven en later regelmatig terug te keren. Mijn eerste aanvaring met de funk. Dankzij deze plaat kwam ook mijn diep begraven liefde voor de spetterende 60’s-Soul weer tot leven. Dat heeft voor vele mooie ontdekkingen gezorgd.
Na het uiteenvallen van de Brecker Bros. gingen broers Michael en Randy ieder hun weg. Vooral Michael kreeg vaak het verwijt van arty-farty gedrag in zijn pogen om de grootheid van John Coltrane te benaderen. Die inspanningen waren vooral een eerbetoon aan zijn voorbeeld, maar zijn invloeden waren veel breder. Ook uit de popmuziek. Dat zorgt er voor dat die eerste Brecker Bros. plaat zo’n spetterend karakter heeft. Van harte aanbevolen, ook nog vandaag de dag aan iedereen met een iets bredere muzikale horizon. Doe je zelf een plezier!

Pop prijzen!

2007-01-15T16:55:00.000+01:00

Na Lijsten volgen prijzen? Niet te veel hoop ik, nadat Spinvis de 21e Popprijs(?) heeft gewonnen. Maar er zijn gelukkig ook nuttuge prijzen! Zo is Revolver Magazine voor gedragen voor de Publieksprijs (2007) voor het beste nieuwe tijdschrift.

De concurrentie bestaat uit illustere titels als DivaDonna, de Piraat en Wraf, Triv' en Winq. Om er een hand vol te noemen. k bedoel maar, gelopen koers zou je denken. Ik althans, want een muziekblad met zoveel kunde en liefde gemaakt verdient dat natuurlijk.

Maar dat denken al die andere liefhebbers, van andere titels, natuurlijk ook. Ik heb natuurlijk al gestemd. Mijn oproep; help Revolver Magazine 2007 door in plaats van 6 nummers in 2006, willen zij er nu 10 in 2007 uitgeven. Alleen dat verdient al een prijs.

List-O-Mania 4 De Ultieme lijst

2007-01-11T00:32:00.000+01:00

Eigenlijk al verraden, maar voor wie het niet weet, hij bestaat. De lijst-aller-lijsten. Althans, geldig tot circa het eind van de vorige eeuw. Je vindt hem hier (waar anders?). Er valt aan die pagina niet zo heel erg veel meer toe te voegen. Veel van de tekst uit het januari-februari 2000 nummer van Heaven is hier overgenomen. Ik weet nog hoe dankbaar ik indertijd was ;-). Deze lijst bespaarde mij een lang gekoesterd plan uit te voeren. Bovendien omvatte deze inspanning ook nog eens meer lijsten dan ik indertijd in mijn bezit had. Toch is er een goede reden om de Top 10 hier nog even te herhalen. Uit de Heaven wel te verstaan, want de beheerders van ‘muzieklijstjes.nl” hebben in hun wijsheid gemeend een andere telling aan te houden. En dat leert dan weer dat er toch echt niet zoiets bestaat als een allerbeste. Hooguit een “blik” topkwaliteit. Heaven tekende indertijd de volgende 10 op:

What’s going on - Marvin Gaye
Velvet Underground & Nico
Revolver - Beatles
Exile on Main street - Rolling Stones
Never mind the bollocks - Sex Pistols
Pet sounds - Beach Boys
Blonde on blonde - Bob Dylan
Astral Weeks - Van Morrison
London Calling - Clash

Het is op het eerste gezicht een prettig gevarieerd lijstje. Tot je bedenkt (weet) dat 6 albums uit de 60’s stammen en de overige 4 uit de 70’s. Dat, is dan toch weer een tikje…onbevredigend. Het eerste 80’s album op 13 (Prince – Sign ‘o’ the times) en het eerste 90’s album op 20: Nevermind Nirvana. Wat roepen wij lijst liefhebbers dan? Tijd voor een eigen lijst!?

Is er een beste Britse band ooit?

2007-01-07T18:32:00.000+01:00

In de vorige ‘post’ nam ik afstand van de vermeende keus van Queen tot bovenstaande titel. Een voorselectie uit 5.000 reacties die leidt tot een shortlist van 5 genomineerden waar vervolgens 20.000 stemmen op worden uitgebracht is een onaanvaardbare procedure. Omdat er echter de merknaam BBC aan vast geplakt wordt, slikt de rest van de wereld deze verkiezing als zoete koek (hoe zou een muzikale variant daarop luiden?).
Op zijn best: de beste Britse band volgens diegenen die meededen aan de BBC Radio 2 uitverkiezing. Het zou mij niet verbazen als zich daar heel veel fanclub leden van ‘Freddy & Co.” Voor hebben laten mobiliseren.
Waar komt dit gebrek aan acceptatie bij mij vandaan? Lijstjes, daar klamp ik mij aan vast.
Om te beginnen het eerder genoemde boek van Colin Larkin “All time top 1000 Albums”.
The Beatles hebben naast de nummer 1 positie in dit boek nog 3 albums in de top-10 van deze lijst. The Rolling Stones komen tot 3 Albums in de Top 100, maar Queen vinden wij niet onder de eerste 95 vermeldingen in deze lijst.

In de Rolling Stone 500 Greatest Albums of All Time (een Amerikaanse lijst!) opnieuw 4 Beatles albums in de Top 10, waaronder op #1. De Rolling Stones 4 noteringen bij de eerste 100, waarvan 1 bij de eerste 10. Queen? Bij deze 500 niet gezien.
Vooruitlopend op mijn beoogde laatste “List-O-Mania # 4”-post, de ultieme 100 van de 20e eeuw; Geen Queen bij de eerste 100. De eerste Beatle-plaat op 3 en nog 4 bij die100. De eerste Rolling Stones’ op 4 en drie (3) andere noteringen.
Om nog maar eens een bekende album titel te parafraseren; “zoveel lijsten kunnen geen ongelijk hebben”. Queen is echt niet de beste Britse band ooit. Klaar.

Wie dan wel? Gebaseerd op de lijsten dus onmiskenbaar die Beatles. Geen koning maar een keizerpositie, waarvan Queen de slippen nog niet mag dragen.
Maar onbevredigend is het wel. Want ondanks het feit dat de muziek van de Beatles nog altijd niet verveeld, hun muzikale invloed op wat er daarna in de ‘pop’ muziek is gebeurd onbenoembaar groot is geweest; het is al zo lang geleden. Krap 10 jaar heeft het Beatle-tijdperk geduurd. In 1970 was het afgelopen, en de bepalende albums zijn opgenomen in slechts 5 jaar!

Leuker en bevredigender is het om te kijken per decennium dat volgt. Kiezen is dan nog moeilijk genoeg.
Mijn Keuze:

De 70’s Roxy Music (of toch Pink Floyd?)

De 80’s the Smiths (Squeeze, heel dicht op de hielen)

De 90’s ex-equo Radiohead en Massive Attack

Brits, en Bands, dat zijn de criteria Daarom geen John Cale en Elvis Costello of David Bowie hier. Dat scheelde iets.Vanzelfsprekend staat het iedereen vrij deze namen te betwisten!

Nog heet van De Pers!

2007-01-04T11:26:00.000+01:00

Regels zijn er om je zo nu en dan aan te onttrekken. Zeker als het je eigen regels zijn.

Op De Nieuwe Reporter scan ik zojuist de eerste blikken op de aanblik en mogelijke inhoud van De Pers. Het zijn de beelden van een proef nummer, maar daarom juist razend interessant voor alle media geinteresseerden!

Kijken! En lezen!

List’O’Mania 3

2007-01-02T13:08:00.000+01:00

Nergens vindt je een sterkere traditie naar lijstjes, als het op muziek aankomt, als in de UK. Daar worden zelfs boeken uitgegeven, en niet zo weinig, die zich beperken tot lijstjes. Het zelfbewustzijn wordt doorgaans zonder enige schaamte gekieteld.

Headline van vandaag: Queen uitgeroepen tot de beste band aller tijden!

Nu, los van de vraag of het werkelijk zo is, blijkt het niet zo te zijn. Het gaat hier om de uitkomst van een BBC Radio 2 vraag naar “best British band ever?”
Nu zou ik daar nog wel mee kunnen leven, zeker toen ik las dat de Beatles ‘maar’ 400 stemmen te kort kwamen. Het bevestigt nog maar weer eens, dat de luisteraars naar publieke zenders niet van deze tijd zijn. ;-)

De rest van de rij: Rolling Stones, Oasis en Take That!?

Gebaseerd op 20.000 participerende luisteraars? Die de bandjes beoordeelde op tekst, muziek, optreden en originaliteit???
?’s All around and in my head.

Maar eens even gekeken bij de BBC wat hier aan de hand is. Het blijkt genuanceerder. Meer dan 5.000!!! luisteraars noemden vooraf een Band. Daaruit werd een shortlist van bovengenoemde 5 gedistilleerd, en daar hebben zich dan weer 20.000 mensen over uitgesproken. Voor de goede orde: 5 en 20.000 van de pakweg 61 miljoen Groot-Britten!
Leuke lijst (?) dus, zonder enige betekenis. Gelukkig. Queen is zeker NIET de beste band aller tijden. Minstens zo gelukkig, ook Take That niet.

Curieus is dan op de zelfde pagina de ‘Radio 2 Top 100 Albums’ over de afgelopen 50 jaar. Op 1? Sergeant Pepper’s. Pas op de 9e plaats het beruchte ‘A night at the Opera’? Een sterk staaltje consumer generated content, dit lijstje. Dat wel.

List’O’Mania 2

2006-12-21T18:21:00.000+01:00

De aanleiding voor de vorige post kwam maar voor een deel voort uit het feit dat er op Radio ‘hit’ lijsten worden uitgezonden. Eigenlijk zijn ‘lijstjes’ in gedrukte media nog veel belangrijker. In Nederlandse muziekbladen kom je ze wel eens tegen, maar beperken zij zich meestal tot een top 3-10 van favorieten (anything) binnen een categorie. Engelse (UK) media gaan hier veel verder in. Door hun sterke voorliefde en daar uit voortkomende ervaring weten zij ook vaak bijzondere (?) invalshoeken te presenteren.

Zo lezen wij in het januari nummer van Uncut bijvoorbeeld de niet te missen 10 “worst & best Beatles covers (ever)”. Of het gaat over ‘booze’, bedenk het maar. Daar naast even onmisbare lijstjes als ‘de zes beste Ron Wood nummers’.

Lijsten die er toe doen en aan zetten tot ontdekkingstochten. De liefde voor lijsten gaat zelfs zover dat er hele boeken aan gewijd worden. Zo kteeg ik in de 70-er jaren van Hans van Hulst al eens ‘The 70’s A book of records’. Daarin wetenswaardigheden zoals ‘belangrijke artiesten zomder single succes (Iggy Pop)’ en ‘Top artiesten op basis van geschatte verkopen (Abba)’.

Maar het summum voor muziek liefhebbende lijstfreaks is toch een overzicht van albums die om welke reden dan ook gezien worden als moment of tijdperk bepalend, en die daardoor ook vandaag de dag nog een zekere zeggingskracht hebben. Een handig ‘instrument’ om je eigen positie in dit opzicht te bepalen (onder de voorwaarde dat je daar enige waarde aan hecht). Zo kocht ik een paar jaar geleden “All time top 1000 Albums”* onder regie van Colin Larkin.
Het boek beleefde zijn 3e editie, was gebaseerd op 200.000 voorkeur stemmen van critici en consumenten uit alle windstreken, en bevatte bovendien de notatie van posities in voorgaande 2 edities.
Het dreigde daarmee uit te groeien tot een “..nieuw gedrukt exemplaar…”, echter alleen verkrijgbaar bij de boekhandelaar.
Dat was smullen, en natuurlijk eens checken wat ik de voorgaande jaren ten onrechte zou hebben gemist. Een kans. Gebaseerd op dat derde boek heb ik
9 van de eerste tien albums
41 van de eerste 50
69 van de eerste 100

Wat er mist zijn die artiesten, iedereen kant dat wel, waarvan je weet dat zij relevant zijn in de rest van de wereld, maar die je gewoon niet trekt. Bij mij vallen in die categorie bijvoorbeeld Bob Dylan en Bruce Springsteen. Gelukkig valt over smaak niet te twisten!
Ik heb sindsdien helaas geen 4e editie meer onder ogen gekregen (heb er ook niet naar gezocht). Een probleem (?) met dit soort publicaties is wel dat de lijst van vandaag, morgen verouderd is.

In de top 10 één Dylan album. 4x Beatles, 2x Radiohead, REM, Pink Floyd en the Smiths. Kenners weten dan genoeg (klik anders bovenstaande link).

Toen ik begin dit jaar in Maleisië een middag aan het shoppen was, stuitte ik – letterlijk op een bundel papier met de titel 1001 Albums You Must Hear Before You Die. Een prachtig boek. Het boek jeukte in mijn handen, maar het gewicht weerhield mij van de aanschaf. Anderhalve week geleden liep ik De Slechte in en trof daar tot mijn aangename verrassing de NL versie van dit boek voor de vriendenprijs van 20 Euro. Geen moment van twijfel. Gekocht. De opzet is dit keer geen countdown, maar een chronologische bundeling per decennium. Dat is prettig, want het plaatst de verschillende albums uit het betreffende decennium in een ‘begrijpelijk’ perspectief. Kortom, een lust voor oog en geheugen.
Op zoek naar een afbeelding van de cover van het boek stuitte ik op de weblog van Francisco Silva. Hij kocht het boek in mei 2005 en besloot gevolg te geven aan de roep die van de titel uitgaat. Sterker, hij is bij het begin begonnen en in zijn log voorziet hij de albums van zijn eigen recensie en voegt er wetenswaardigheden aan toe, ondermeer ontleend aan Wikipedia.
En na verloop van tijd voegt hij er ook films aan toe uit de immense Youtube verzameling. Dit is zonder meer een verrijking van het boek. Dat trapt af met Frank Sinatra en eindigt met the White Stripes. Letterlijk en figuurlijk uiteinden van het muziek spectrum.
Ook als je niet gek bent van lijsten is dit boek een aanrader. Op de koffie tafel leggen en nooit meer om een gespreksonderwerp verlegen zitten.

Tot slot voor de liefhebbers van alternatieve muziek kost. Geen boek of blad maar de site van de Free 40. Iedere week een lijst met de 40 jongste alternatieve muziek uitgaven die je niet snel tegen komt. Bij Kink FM misschien, maar allemaal 24/7 online. Of had je soms al gehoord van 586 en de 747’s? Verder een waslijst aan illustere lijstjes, waaronder bijvoorbeeld de indicatie van wat ‘hip’ Amsterdam koopt bij Get Records/Concerto.

Doe er je voordeel mee en ontdek…….

* de link naar de recentste Larkin 1000 weigert te werken. Deze lijst is die van 1999 en voorlaatst of copy/paste:
http://www.xs4all.nl/~fsgroen/Top100's/2000VirginColinLarkin.html

Baby, me and YOU

2006-12-19T16:43:00.000+01:00

You and me: Spargo!

Geheel terzijde. Vergheug je. Jij en ik. Wij.
Wij zijn persoon/mens van het jaar 2006! Wij veranderen het aanzicht van deze wereld! Volgens Time, en dat telt.
Ook morgen nog en overmorgen en volgend jaar......

Gefeliciteerd ;-)

List’o’Mania

2006-12-17T21:21:00.000+01:00

Nu het eindelijk herfst is geworden, is het doorgaans tijd voor introspectieve muziek.
Gevallen blad, muziek.
Haard aan of, bij gebrek daaraan, de verwarming hoger. Mistroostigheid alom. Tijd voor een nieuw album van Damien Rice. Of Sufjan Stevens. Van dat soort. Persoonlijk houd ik het dan bij Nick Drake. Maar die kan eigenlijk altijd wel.

Traditioneel is het nu ook weer de tijd van de lijstjes. Muziek liefhebbers zijn gek op lijstjes. Hoewel, die verkleinvorm kan er tegenwoordig wel vanaf. Vroegguh, was alles zeker niet beter. Wel overzichtelijker. Aan het eind van het jaar een overzicht van de best verkochte singles van dat betreffende jaar, en zo ergens rond of op Hemelvaart de top 100 Aller tijden (later de Hemelse 100). Kon ook behapbaar in een (1) dag afgewerkt worden. Net voor 18.00 uur de nummer 1, en dan over tot de orde van de dag.

Zo is het al lang niet meer. Het begon er mee dat er meerdere vormen van de Top-40 ontstonden, dus meer jaar lijsten. Maar dat was nog altijd af te werken in 1 dag. Toen, toen was er opeens Arrow Rock Radio. Helemaal zeker weten doe ik het niet, maar ik meen dat dit station als eerste het jaar afsloot met een "rock' 500. Dus, een 5 dagen durende countdown, die bovendien als service voor de luisteraar een week later nog eens ongewijzigd herhaald werd en wordt. Een evenement, dat moet gezegd. Want in deze lijst hoor je ook muziek die de reguliere programmering niet zo vaak haalt.
Sinds eind 1999 is de lijst-gekte echter volkomen los. Radio 2 programmeurs hadden het lumineuze idee vlak voor de eeuwwisseling een Top 2000 te programmeren. Heel aardig.
Heel aardig? Het bleek een waanzinnig succes. Door deze pakweg 2 weken durende continue programmering behaalde Radio 2 in december 1999 een marktaandeel in luisterdichtheid, dat sinds het verdwijnen van de draadomroep niet meer was gekend. Zelfs het onverslaanbaar geachte non-stop-Kerst-format van Sky Radio (jaren lang Numero Uno) legde het af. Sindsdien is de Radio 2 Top 2000 niet meer weg te denken uit december. Ondanks het volslagen gebrek aan relevantie. Een mooi marketing succes dat als spin-offs weken van de 70’s, 80’s enzovoorts kreeg. Dat kon natuurlijk niet zo blijven. Succes doet immers volgen. En zo turfde ik december vorig jaar naast de 500 van Arrow en de 2000 van Radio 2 ook al een een Veronica Top 1000, een City FM Top 1000, en dit jaar is er de overtreffende trap van Radio 10 Gold. De Radio 10 Gold Top 4000. En al die lijsten blijken samengesteld door de luisteraars. Lamenielache.

Ik verstond overigens de eerste keer Top 10.000 en moest toen wel lachen. Maar dat vergaat je op internet snel. Er blijkt een Mi Amigo Top 10.000 te bestaan. Ik dacht dat die zender al lang in het ruime sop ten onder was gegaan. Niets blijkt minder waar. Ze hebben die 10.000 ‘plaatjes’ overigens in de zomer uitgezonden. Ze zijn er maar wat trots op. 2 maanden lang hebben ze er de dagprogrammering mee kunnen vullen en staan nu in het Guiness Record boek. Gefeliciteerd nog hoor. Hoeveel mensen zouden hem hebben afgeluisterd? Dat is pas een prestatie.
Ik kon het niet laten. Even kijken wat er op nummer 1 staat. En ja hoor, of het nu een Top 100 of Top 10.000 is, de nummer 1 staat bij voorbaat vast. Nou, de top 10 dan.

Daarom ben ik zelf lang geleden gestopt met het luisteren naar de laatste uren van zo’n lijst. Je kunt hem dromen en door de jaren heen verandert die droom in een nachtmerrie. Soo Saai. Vooral die populair geworden ballads van rock bands. Ik bedoel maar, Metallica mag er van mij best staan, maar alsjeblieft niet met 'dat' nummer.
Nee, dan de onderkant van een lijst, of het begin meestal. Daar valt nog wat te beleven. Daar worden de stoffige uithoeken van de geest opeens weer gekieteld door verloren geacht (jeugd) sentiment. Of simpel een paar a-commerciele nummers (?).
Daarvoor ben je vandaag de dag niet meer afhankelijk van een Top-nogwat. Dankzij stations als Arrow en, meer nog, Kink en wat er online te vinden is, bijvoorbeeld bij 3voor12.
Maar goed, als al die Top-Zoveels in 1 en dezelfde maand vrijwel tegelijkertijd worden uitgezonden, dan haalt er nog altijd - per definitie - 1 station het hoogste marktaandeel. De spoeling wordt echter dun. Bij Arrow hebben zij dat dit jaar goed opgepakt. In de eerste plaats hebben zij Oktober in de programmering nog belangrijker gemaakt.

Rocktober. Bestond al maar de maand hangt nu geheel aan elkaar van lijsten en lijstjes. En bovenal zend het station – als noviteit – de nu eenmaal traditionele 500 dit jaar ‘at random’ in december uit. Hoor je Bohemian Rapsody ergens op een plek als 298 of 297. Kijk, dat is dan verrassend. Andersom zou je natuurlijk ook kunnen betogen dat Arrow het hele jaar niets anders doet dan die 501 ‘at random’ uitzenden. Dat zou Hidde dan weer kwalificeren als ‘zuur’.

Nu vooruit dan. Nog even terug naar de luisteraar als samensteller van lijsten. Dat zijn er niet zoveel. Een paar honderd? Dan kom je met 500 misschien nog aardig weg. Maar 2000? Als Radio 2 – en Veronica – dan ook nog eens alleen de mogelijkheid bieden te kiezen uit een voorgekookte lijst, dan weet je zeker dat er weinig verrassingen te verwachten zijn. Een goed georganiseerde fanclub ‘rules’. Dat lijkt dit jaar, tijdens Rocktober, de Led Zeppelin fanclub weer eens aardig gelukt. Klik er de lijsten maar eens op na. Alleen in de ‘bubbeling under’ zijn er verrassingen. Robert Wyatt! Zanger. En pure verbazing. Waar is Jack Bruce? Onvindbaar in de categorie bassisten. Terwijl die op 1 zou moeten staan.

Lijsten. Heerlijk. Hemels en Hels tegelijkertijd.

Tabloid is the way…..

2006-11-27T13:22:00.000+01:00

Regelmatige lezers van deze weblog zullen het misschien niet herkennen, maar ik ontdek zelf dat het “verhaal” van dagbladen rond de overgang van “broadsheet” naar ‘ Tabloid” formaat aan mij voorbij is gegaan.
Dat komt, zo vermoed ik zelf, omdat ik in de dagelijkse praktijk niet zo heel veel met het plannen van advertenties in de nieuwe tabloids te maken heb gehad. Een gevolg van de aard van mijn klanten pakket. Puur een kwestie van geluk?

In de periferie heb ik natuurlijk wel gehoord van rumoer, onder andere veroorzaakt door collega Van der Peet. Maar de echte details hebben mij gemist. Echter, bij het opschonen van mijn mailbox word ik geconfronteerd met enkele documenten van de NRp met betrekking tot het Eindhovens Dagblad, dat al sinds 3 oktober helemaal ‘Tabloid’ is. Het blijkt de opmaat voor een overgang van alle Wegener titels begin februari 2007.

Na het lezen heb ik een beter begrip van wat mijn collega’s elders te hoop deed lopen tegen deze verandering. Het kernachtige gezegde ‘verandering van spijs doet eten’ is aan mij goed besteed. Waarbij ‘eten’ een synoniem is voor verbetering. Het is mij ondertussen duidelijk dat de dagbladen er ook zo over denken. Zij houden ons (adverteerders) namelijk voor dat een krant op Tabloid de volgende voordelen biedt:

Voordelen!
1. Overgang op tabloid leidt tot een stijging van oplage en bereik. Meer jongere lezers voelen zich aangetrokken tot een dagblad op tabloidformaat.
2. Een krant op tabloid wordt langer en beter gelezen. Ook stijgt het aantal leesmomenten, waardoor in de gehele krant een beter paginabereik wordt gerealiseerd.
3. De inhoud van de krant wordt beter afgestemd op de lezers, waardoor deze meer tevreden zijn met hun dagblad.
4. Door de overgang op tabloid zijn er meer kleurmogelijkheden.
5. In tabloid zijn er meer en betere advertentieposities. Redactie- en advertentiepagina’s zijn geïntegreerd waardoor advertenties standaard op een redactiepagina staan.
6. Advertentiebedrijf is leading bij indeling van de krant.
7. Vereenvoudigd advertentie- en prijsconcept met vaste formaten en vaste prijzen per vak.
8. Overgang ED vormt testcase voor overige Wegener titels; eventuele kinderziektes kunnen opgespoord en opgelost worden op kleine schaal in plaats van direct voor geheel Wegener.

Dat is nogal wat. Hoewel de disclaimer onderaan de pagina, dat het bovenstaande onder voorbehoud is en er geen rechten aan ontlend kunnen worden, wel een euforie-remmer is.

Als ik enkele ‘voordelen’ combineer met ‘ voorwaarden’ , bekruipt mij het gevoel.dat het begrip voordeel vooral een hoge samenhang heeft met kranten.
Zo is het opmerkelijk dat het tabloid formaat het papier verbruik van de uitgever ongeveer halveert. De adverteerder betaalt echter hetzelfde tarief voor een pagina als voorheen (Broadsheet) onder het motto “ a page is a page” (waar zou dat dan vandaan komen?).
Het onderscheid tussen redactie en advertentie pagina’s vervalt. Maar de eerste 7 pagina’s van de krant en de eerste drie pagina’s van het 2e katern kennen riante positie factoren. Omdat adverteerders gebonden zijn aan vastgestelde vakformaten kan dat, voor adverteerders die graag op dat soort ‘ vertrouwde’ pagina’s staan, aardig duurder uitvallen. Overigens kan dat natuurlijk worden voorkomen door kleiner te adverteren. Dat is immers helemaal niet erg, want je advertentie valt immers toch meer op.
Wat die vakken betreft, is het in deze moderne tijd schokkend te zien dat adverteerders niet wordt toegestaan om meerdere vakformaten op een pagina te combineren. Ten tweede – niet minder schokkend – blijken deze vakken qua systematiek vergelijkbaar met het Parool, maar krijgen zij een andere naam en afmeting. Tja, ‘ met tabloid is het met de standaardisatie binnen de dagbladen afgelopen, sorry’ . Los van het feit dat adverteerders nu moeten laten ontwerpen voor broadsshet- en tabloid formaat, dus ook voor meerdere afmetingen binnen die laatste. Tja, met tabloid is het met de standaardisatie binnen de dagbladen afgelopen, sorry.

Let u toch op al die voordelen!

Zo zou deze post een enorm lang verhaal kunnen worden. Ik denk echter dat de teneur wel duidelijk is.Tabloid heeft de toekomst. Wat een voordelen, niet?. Goed, die zijn wat eenzijdig verdeeld. Maar ik sta er niet raar van te kijken. Oplages van kranten zitten tegen hun plafond. Ik heb horern verhalen over abonnee wachtlijsten. Adverteerders verdringen zich volgens een opbodsysteem. Hier was Johan Cruyff niet op bedacht. Voordelen waaraan geen nadelen kleven! Een paradijselijke situatie. Wat een privilege, dat adverteerders mogen meedoen!
Deze week werd bovendien duidelijk dat ik het goed zie. Price Waterhouse doet kond van de revival der dagbladen.

Vast en zeker dankzij tabloid.

Extra! Nieuws! Van Cebuco ?

2006-11-23T14:12:00.000+01:00

Een prachtig A3, dubbelzijdig, op hoogwaardig papier gedrukte nieuwsbrief van Het Cebuco maakt attent op RReporter. Een special.

Wat staat daar te lezen in de opening “prestatie van dagbladen in kaart gebracht” ?

RReporter (tool) is gebaseerd op 100-en reclame reactie onderzoeken en levert (dus?) representatieve prestaties van al die advertenties samen.
De Advertising Research Foudation (ARF) heeft een model opgesteld … dat duidelijk laat zien wat de meerwaarde van RRO’s is bij het bepalen van de prestaties van media. Het verantwoorden van campagneresultaten kan op zes niveaus gebeuren. Onderaan staan de oplagecijfers. In Nederland, als norm een gepasseerd station, omdat hier betrouwbare NOM-bereikscijfers voorhanden zijn. Oplage cijfers geven in tegenstelling tot bereikscijfers geen garantie voor het ter hand nemen van een titel.

Tot zover het Cebuco. Een mooi voorbeeld van “zevenmijlslaarzen door de porseleinkast”. Het ARF presenteerde in 2001 een update van het rapport “ Towards better media comparisons (1961)”. De update kreeg als titel mee; “ Making better media decisions”. De introductie van het – overigens aanbevolen – rapport luidt:

"It has been revised to include new levels of paid media performance – attentiveness, persuation and response – and to consider new media types, especially online media and Interactive TV.
The new model contains 8 levels at which media performance can be measured to help marketers plan their advertising campaigns.”

De door Cebuco gesuggereerde conclusie dat oplage cijfers een gepasseerd station zijn is vooral een interpretatie. Ook bekend van de wens en vader van gedachte. De toevoeging “ omdat betrouwbare NOM bereikscijfers voorhanden zijn, is hilarisch te noemen. Die hebben wij toch al vier decennia, heren? Remember TON 67? De enige juiste bewering is dat oplage cijfers geen garantie voor het ter hand nemen van een titel zijn. Maar tegelijkertijd zijn de huidige bereikscijfers dat ook niet. De grote vraag voor de toekomst is of bereikscijfers ‘per nummer’ dat wel gaan worden.

Na het lezen van de boven weergegeven inleiding van de Cebuco tekst riep een collega spontaan: “dan kunnen zij die oplagecijfers per nummer nu ook zonder probleem aan ons rapporteren”.
Mijn gedacht, zoals onze zuiderburen zo krachtig formuleren.
Oplage cijfers zijn inderdaad het basale niveau volgens ARF. Het punt is natuurlijk dat het inzicht hierin volstrekt duidelijk moet zijn voordat je een volgende stap maakt. Anders is wat daarna volgt op drijfzand geplaatst.

Vooruit Cebuco! Back to basics!

Ziende blind

2006-11-22T10:53:00.000+01:00

CDA kamerlid Mirjam Sterk heft ook een weblog.
In nrc.next lees ik dat zij er afgelopen week het volgende schreef:

“Internet is geweldig. Zeker in verkiezingstijd. Maar het heeft ook zijn duistere kanten .Er is zoveel bagger te vinden. Als je kind achter de computer zit, heb je niet altijd zicht op wat daar gebeurt.”

En dan volgt een pleidooi om de overheid tien miljoen euro in een EO-filter te laten investeren door middel van voorlichting en korting op die filter. Het ontbreekt er nog aan dat zij niet pleit voor een onderzoek commissie!
Het is het zoveelste recente voorbeeld van politici die zich tegen media aan bemoeien en daarbij blijk geven van groot onbenul.

Maar wat mij bijzonder trof waren haar eerste vier regels. Ik dacht dat zij zou refereren aan alle onzin die politieke partijen op de Nederlandse populatie afvuren. Op hun sites, via banners, virals en weblogs! De duizelingwekkende publicatie van ver van de werkelijkheid afstaande Internet polls, waarvan de uitslagen ons nu al weken lang dagelijks terroriseren. Dat daar een eind aan zou dienen te komen. En kijkwijzer voor politieke partijen? Klopt Mirjam, dacht ik.
Maar het ging daar natuurlijk helemaal niet over. In het artikel krijgt Mirjam Sterk overigens voldoende tegengas, en wordt gesuggereerd dat het geld beter aan onderwijs kan worden besteed. Ouders blijken zich in grote getallen wel bewust te zijn van gevaren die kinderen mogelijk lopen en zoeken gericht naar informatie. Ook daar wordt een Kijkwijzer gesuggereerd.
Sterk ziet daar niet veel in omdat “Kijkwijzers” niet onafhankelijk zijn, de makers classificeren de eigen productie. Ik denk dan, als dat zo is en je vertrouwt het niet, schaf het dan af. Minder regels weten wij nog wel?
In haar argumentatie laat Sterk nog een merken weinig voeling met de echte mediawereld te hebben:

“Internet is een ander medium dan televisie. Bij TV weet je wat je kunt verwachten. Je kijkt in de gids en ziet welke programma’s worden uitgezonden. Je kunt van te voren een keuze maken. Op Internet surfen kinderen van de ene site naar de andere. Je weet niet waar ze terecht komen.”

Ja, ja, ja

Kunstwerk “Ziende blind / Blind while being able to see” = kunst van Bianca van Baast

Dat duivelse medium!

2006-11-21T00:01:00.000+01:00

Je kunt er op wachten.

Er is een Europees voorstel aangenomen om de reclameregels op TV te versoepelen. Dat laatste althans van uit een Nederlands perspectief.

Als het voorstel inderdaad wordt aangenomen door het Europese Parlement, en die kans is groot, dan kan er het een en ander veranderen in Nederland. Volgens wat ik er over gelezen heb wordt het zenders mogelijk om vaker dan nu het programma te onderbreken voor reclame boodschappen. Wel blijft het maximum aantal reclame minuten per uur gehandhaafd op 12.

Het heeft de Consumentenbond een week gekost maar, zo lees ik in de Adfo nieuwsbrief, en nu neemt zij haar rol als zelfbenoemde duivel uitdrijver met verve ter hand.
Zij vreest een commerciële jungle op TV. Zij kondigt een sterk vercommercialiseerde reclamecultuur aan. Het deed mij terugdenken aan voormalig STER directeur Chris Smeekes die in de 80-er jaren van de vorige eeuw ook het einde van de televisie wereld verkondigde. Hij kreeg gelijk, nadat hij bij de komst van de eerste commerciële tv zenders in 1989 bijval had gekregen van tal van cultuur beschermers die 'bloemkolen' verafschuwden. Ruim vijftien jaar later weten wij niet beter. Hoewel, zenders moeten het natuurlijk niet te gek maken. Dat ondervond Talpa wel met betrekking tot de integratie van reclame blokken in ‘de Wedstrijden’ . De kruik en het zinken spreken voor zich.

Het ligt niet zo heel erg voor de hand dat TV zenders straks iedere 2-3 minuten een reclame spotje door hun programma mixen. Dan gaat de samenhang wel zeer uit programma’s. Een Amerikaanse opbouw naar het eind van een programma is wel denkbaar. Experimenteren, zou ik zeggen. De kijker laat wel weten waar het ophoudt.
Vanuit het oogpunt van de reclame ‘planner’ is dit natuurlijk helemaal niet zo slecht. Meer, kortere blokken verhogen – in ieder geval op de middel lange termijn – de kans dat commercials weer meer dan voorheen gezien gaan worden. Ik verwacht dan ook een omhelzing van deze commissie door BVA.

Wat mij meer verbaasde was het lezen van de aankondiging dat er geen sprake lijkt te zijn van versoepeling van de in-program mogelijkheden in de nieuwe EU TV regels. Voor zover ik het begrijp lijken die sterk op wat er nu in Nederland is toegestaan. En dat valt niet mee. Daar zou nu toch juist de redding van TV als reclame medium vandaan moeten komen? Volgens ons, de reclamewereld.Daar hoor je die Consumentenbond dan weer niet over. Zoals altijd, ‘eigen leed telt het zwaarst’. “Dat je het weet”

3 in 1 en meer. Adformatie doorgespit.

2006-11-11T11:13:00.000+01:00

Van de week meegewerkt aan een onderzoek over de waardering van Adformatie. Achteraf realiseerde ik mij dat ik eigenkijk milder in de beoordeling ben geweest dan wat ik er meestal over ventileer. Waarom zou dat zo zijn? Ik vermoed omdat het blad mij zoveel schrijfstof oplevert in een tijd dat het mij aan mogelijkheden ontbreekt veel andere bronnen bij te houden.

Het inspireerde mij om het nummer van deze week (45) eens grondig door te nemen.

Op de achterpagina, in de Pay-Off is Ellen Nap kritisch over de Mercur nominaties. Altijd maar weer de ‘usual suspects’ die daar worden aangetroffen, zo verzucht zij. Net zo als bij de meeste prijzen feestjes in de media- en reclame branche is het ook hier een kwestie van politiek en – vooral – geld. De uitgeefbedrijven met de grootste portfolio’s dragen natuurlijk het meeste bij aan de sponsoring van het feest. Zij hebben ten minste bij toerbeurt zitting in de jury, die dan wordt aangevuld met een handvol bekenden (over ‘usual suspects’ gesproken).

Is dat erg? Helemaal niet! Als het maar een gezellig feest wordt, en als Adformatie er maar ruchtbaarheid an geeft. Dat staat vast, want het blad verbindt immers haar naam aan 1 van de prijzen op dit feest, de Mercur Tijdschriften campagne van het jaar. Van de genomineerden voor deze prijs kan ik mij alleen – denk ik – Achmea herinneren. Meerdere pagina’s met aanzwellende rampspoed, maar de verzekerde is ontzorgt. Prachtige campagne, moet zeker winnen. Tot slot tref ik op de voorpagina de 4 titels die genomineerd zijn voor de Mercur “tijdschrift van het jaar”. Het jury rapport benieuwt mij zeer, want ook hier kan ik mij niets bedenken dat aanleiding geeft. Al met al een mooie opwarmer voor het feest dus.

Van achter naar voor. John Faase orakelt dat “Kijkgedrag straks niet meer is te meten”. Te veel schermen waarop TV-uitzendingen zijn te ontvangen en ook nog eens te veel zenders(? aw). Dat leidt tot te veel ‘onbekend schermgedrag’. John heeft waarschijnlijk het door SKO gemelde ‘audiomatchingsysteem’ gemist. Als hij doelt op de huidige meetmethode heeft hij natuurlijk alle gelijk van de wereld, maar die draait door. Dat lezen wij dan ook 9 pagina’s verderop: “Nielsen volgt verschuiving TV naar Internet”. Het nieuwe Nielsen product heet toepasselijk, ‘Anytime Anywhere’. Hallo Adformatie! Haaden jullie John niet even kunnen waarschuwen?

Nog eens Hallo! Maar dan tegen het creatief engagement in Nederland. We zijn weer op de AP. Henk Borst suggereerde dan wel dat het de mediabureaus zo slecht gaat dat zij niet eens in staat zijn om zelf te investeren in gereedschap, Daphne dient van repliek. Ze noemen zich mediabureau, maar ik vraag mij af of Daphne dat volgens de definitie (?? Aw) ook werkelijk is? Waar het om gaat, is een nieuwe ROI voorspeller. ForeCaster vertelt wat, op basis van voorgenomen mediabudget het resultaat is in termen van KPI’s. Ik citeer: Uitgaande van parameters als beschikbaar budget en beoogde campagne effecten berekent het gereedschap de te verwachten resultaten. Ik? Ik ben diep onder de indruk. Wij kunnen wel thuisblijven. Creatieven, u ook, ja. Of gloort er toch weer hoop in de laatste zin, ”Komend jaar krijgt het systeem extra mogelijkheden, zoals rekening houden met invloed van de mediamix en de kracht van creatie” Ah, er moet nog wel wat bedacht worden. Fantastisch gereedschap of fantastische PR? Als een storm met deze poëtische naam.

Toegiften: 2. De column van Ruud de Langen over Harrie Mens en natuurlijk ‘de Opportunisten”. Beiden goed voor een brede lach.
En, ‘wat de hel” een artikel met de kop “een kwestie van tellen”. Ongetwijfeld geïnspireerd door mijn recente oproep? De titel bovendien ontleend aan een iets oudere ‘post’. Het kan dus wel. Echt, Adformatie kan even niet meer stuk!

Voortbestaan mediaclub PMA in gevaar …… ja, en ??

2006-11-09T22:13:00.000+01:00

So what? Was mijn primaire affectieve reactie vorige week donderdag 2 november bij het aanschouwen van de opening van Adformatie numero 44. To put it boldly!

De afgebeelde voorzitter keek vrolijk in de camera. Hij leek mijn reactie wel bewust uit te lokken. Lezing van de bijgevoegde tekst maakte echter duidelijk dat hier toch sprake bleek van een “om 5 voor 12 luidende alarmbel”. Een hele week jeukten de vingertoppen. Hier heb ik ook wel een mening over. Met een uiterste kracht inspanning besloot ik het een week te rekken. Zo een ‘Kop' jankt immers om een rondje langs ‘others with attitude’.

In nummer 45 van ons vakblad wordt ik niet teleurgesteld. Althans, wat betreft de aanwezigheid van het ‘rondje’ met deze strekking. Opmerkelijk, en direct meest teleurstellend, is dat de zes (6) reacties geen vertegenwoordiging kennen van de Pomper Media Achterban. Daar had ik eerlijk gezegd wel op gerekend. En dan met enige ‘eloquente en prikkelende’ teksten die ons aan een helder en perspectief rijk inzicht zouden helpen.
Het is dat het om tekst gaat, anders zou het prachtige “oorverdovende stilte” terecht van stal gehaald zijn.

Wie er wel reageren? Drie (ex-) bureau directeuren die geen betrokkenheid hebben bij de huidige club (toch al een dodelijke aanduiding).
Van Huis verdenk ik er van tot de originele oprichters van PMA te behoren (maar mijn feiten geheugen laat mij, eerlijk is vals, in de steek). Ik vertaal even vrij; “niks aan de hand, die club heeft helemaal nooit bestaan. Echt dan”. En dat is dan nog zijn ‘bescheiden’ mening.
Ook Borst heeft de klepel eerder lawaai horen produceren. Ongeveer iedere 4 jaar. Er zullen toch geen verkiezingen aan te pas zijn gekomen? In ieder geval veelzeggend, met het oog op zijn circa 5 jaar durende directie functie bij Carat. Hij strooit de pekel echter treffend in de open wond; “… meer budget benodigd, Geld wat er niet is. De marges staan onder druk …”.
Ook zijn betoog heeft als kern ‘maak je niet druk’, en – als de wonderdokter – reikt in een (1) moeiteloze oprisping de oplossing aan. “Media bureaus zijn straks gewoon weer ‘units’ in een reclamebureau". Ik weet niet of ik ‘unit’ nu prefereer boven club?
Pfff, nee dan maar het laatste.
Tot slot stroomt Titus Eikelboom leeg. Hoewel ik hem meermalen wel heb kunnen betrappen op eloquente en prikkelende uitspraken, kan ik die nu niet ontdekken. Wel begrijp ik dat er ook een ‘accountantsclub’ schijnt te zijn. Op een bepaalde manier is dat dan weer een opluchting.

Oh ja! Wat vind ik er zelf van?

Beoordeeld van af de mediabureau werkvloer heeft PMA aan mediaplanners, bij mijn weten, nog nimmer een bijdrage geleverd. In negatieve dan wel positieve zin. De bijdrage die PMA levert in onderzoek commissies en bijvoorbeeld HOI, dringt zelden, of beter, nooit door tot die beruchte ‘gangkast achter de liften’ (zo werd die ‘unit’ in het verleden bij reclamebureaus gekwalificeerd). Dat werkgebied van PMA is geen kwestie van een (1) voor Alle(n), maar – helaas – ‘weinigen voor zichzelf’. Persoonlijk geeft mij dat zelfs een gevoel van ‘achtergesteld te zijn’. Brrr.

Maar, beste lezers, wie ben ik en wie zijn zij (van het rondje)? Ik ben nu toch ook razend benieuwd naar jouw mening. En die andere lezers vast ook. Vooruit, het is toch verkiezingtijd, dus oefen vast, en laat hier weten wat jij er van vindt!

Moet PMA voortbestaan?

1) Nee, affikken, NU
2) Ja, ik ben een clubmens

View Results

Make your own poll

Wie rekent er mee?

2006-10-27T23:24:00.000+02:00

Mediaplanning, daar komen heel wat cijfers bij kijken. Bereikcijfers, oplagecijfers, kijk- en luistercijfers, marktaandelen. Het lijkt heel simpel. Bedrieglijk.
U gelooft mij niet?
Ik daag u uit!

Deze week publiceerde het Sociaal Cultureel Planbureau – ongekend vroeg – al heel wat materiaal uit het Tijdbestedingonderzoek 2005. Een prachtig document dat iedere vijf jaar sinds 1975 een mooi inkijkje geeft in het leven van Nederlanders. Voor mediaplanners is het razend interessant, want er zit een forse hoeveelheid informatie in over hoe er thuis met media wordt omgegaan.
Al jaren neemt in het onderzoek het TV kijken, wat het mediagedrag betreft, een voorname rol in, die almaar groeide. De rapportage over 2005 meldt echter ten opzichte van vijf jaar eerder een ‘schokkende’ daling.
(Ik ga er niets over zeggen, want dat is hier niet het onderwerp.)

In Adformatie 43, pagina 6, aandacht voor Paul van Niekerk (SPOT), die deze daling aanvecht. Hij gebruikt zware woorden zoals bizar en ongeloofwaardig.
En dan volgt een onnavolgbaar staaltje rekenwerk dat ik u graag voorleg. Of het aan van Niekerk of de optekenaar is toe te schrijven doet niet ter zake. Het staat er! Citaat:

“Het Tijdbestedingonderzoek van het SCP laat een aanzienlijke daling van de kijktijd zien van 12,4 uur per week in 2000 naar 10,8 uur in 2005. Die uitkomst staat haaks op de stijging die de Stichting Kijkonderzoek (SKO) ieder jaar weer registreert.
SKO, ….. , laat over dezelfde periode een stijging van kijktijd zien van 19 uur per week naar 22,8 uur.

Een verdubbeling dus ten opzichte van het onderzoek van het SCP.” (eind citaat)

Ik bedoel maar. Lees wat je leest, geloof wat je gelooft. Verward? Bedoeld!

Fiets ‘m er in.....

2006-10-21T18:09:00.000+02:00

Dit is een stomme post.
Of een flauwe.
Of een trieste.
Na de aanvankelijk aanwezige motivatie – drie weken geleden - sloeg twijfel deze week dan ook keihard toe. De teleurstelling op de gezichten van collega’s – "Wat, geen post?" - gaf de doorslag.
Toch maar doen.

Waar gaat het om?

Dagblad Trouw bedacht een mooi initiatief om aandacht te vragen voor de titel. Onder het motto “Fiets Trouw je mediaplan in” was er een tournee langs de bureaus. Een quiz leverde een winnaar op die captain werd van een team van 4 en bovendien een hippe ‘beach-cuiser’. Voor dat die fiets echter mee naar huis mocht, moest het ‘team’ er 4 weken op fietsen. Iedere week werden de kilometer standen per mediabureau gepubliceerd in Trouw. Het bureau team dat de meeste kilometers zou afleggen, kreeg als hoofdprijs nog eens 15 extra ‘beach-cruisers’.
Het is zomer. De meeste weken is het weer echt mooi. Prachtig initiatief van Trouw. Voorwaarde was wel dat 'het team' de fiets prestatie leverde. Er zou controle plaats vinden, en als teamleden op kantoor werden gesignaleerd, maar de fiets niet te vinden was, dan volgde uitsluiting voor de eindzege.

Door ziekte en afwezigheid van MPG teamleden ben ik sommige weken ‘ingevallen’, als wissel fietser zogezegd. Tussen de middag 45 minuten tot een uur fietsen op zonovergoten en windstille dagen is bepaald geen straf. Zelfs niet in Amsterdam West.
Nu fiets ik zelf doorgaans flink door, het recreatieve tempo is mij te laag. Zelfs als ik op weg naar 'nergens' ben. Bovendien, in dit geval ging het natuurlijk wel om de kilometers. Die cruiser, een fiets zonder versnelling, met brede banden, liet bij mij – onder optimale omstandigheden – een gemiddelde snelheid van circa 20km/uur toe. De andere teamleden, iets jonger, vonden dat wel een indrukwekkend gemiddelde. Ik kan mij echter wel voorstellen dat er mensen zijn die harder rijden. Maar zeker niet harder dan …. nou 30 k/u. Dan natuurlijk wel bergaf.

Trouw bezocht totaal 17 Media bureaus. Vizeum accepteerde de fiets, maar fietste geen meter. De rest ging vol goede moed op weg. Zoals in de echte wereld was er vrijwel direct sprake van een tweedeling:
Fanaten versus recreanten, ofwel
Een kopgroep en een bezemwagen.
Saillant is dat de kopgroep vooral bestond uit bureaus met een relatief kleine bemanning. Wel begrijpelijk, want dan heeft bij winst nagenoeg iedereen een fiets.

Om het overzichtelijk - en niet te lang - te houden beperk ik mij tot de kopgroep.

Stroom noteerde de eerste week 12 km, maar kwam toen op stroom (sic). Twee weken later hadden zij er 1000 km op zitten. Daarna is er iets voorgevallen. Wat is niet duidelijk, maar Stroom bleek in de finale gediskwalificeerd.
Vreemd genoeg als enig bureau.

Wat te denken van de Maatschap? Het is algemeen bekend dat wanneer maat Gottmer aan een spelletje meedoet, niets telt, behalve de overwinning. Kennelijk had Michael in deze 4 weken 2 meerdaagse golf toernooien af te werken. De twee weken dat hij er vermoedelijk niet was, lag de gereden afstand rond de 200 km. De weken dat hij er wel was, waren andere koek: ruim 400 km in de 1e week en een Onwaarschijnlijke 1484 km in de laatste week.
Amsterdam – Cannes, maar dan wel via de Alpen.

Schreiner & van Bokkel (SvB) deden zelfs met 2 (twee) vestigingen mee. De Rotterdamse werklust was direct zichtbaar en leidde de eerste 3 weken tot een onaantastbaar geachte kop positie. Week noteringen in km: 400, 920, 1350. De regelmaat van een chronometer.
De laatste week werd er in Rotterdam op de tanden gebeten en een eindsprint uitgeperst van nog eens 602 km. Gestreefd was naar 600 maar door vermoeidheidverschijnselen rolde de laatste rijder 2 km extra uit. Het mocht niet baten.

Vanzelfsprekend zegevierde de – eeuwige - Amsterdamse creativiteit over de werklust. Met een totaal van 1217 in de laatste week op de SvB A’dam teller was het feest in de hoofdstad. En, omdat die Amsterdamse creativiteit nu eenmaal exemplarisch is eindigde SvB Rotterdam ‘slechts’ op de 4e plaats.

Vol afgunst staar je naar het staatje. Wat een prestaties zijn hier geleverd! Denkt u even in!
In de laatste week werd er door 3 bureauteams, 5 dagen lang, 10 uur of meer per dag gefietst. Dat is dan gemiddeld, want we weten allemaal dat statistiek ons een rad voor ogen kan draaien. Het ‘net’ niet winnende bureau van Michael draaide deze week zelfs 15 uur per dag!!! (wel afgerond).

Ik kon het dus niet laten, en dan horen er natuurlijk ook grafiekjes bij. De eerste toont het cumulatieve verloop van verreden kilometers. Let wel, met zo’n ‘beach-cruiser’ mag aan het woord kilo – in meters – een extra betekenis worden toegekend.

En de tweede toont het zo veel zeggende aantal uren per werkdag. (er natuurlijk van uitgaande dat er in die 5 dagen een constante gemiddelde snelheid van 20 km/u gerealiseerd werd)

De eindconclusie? Of ik overschat mijn eigen geleverde prestatie op schromelijke wijze, of Mediabureaus jokken. Althans een aantal. Is het niet over het aantal afgelegde kilometers, dan toch wel over hun geclaimde bureau omzet.

Stom, flauw of triest? Zeg het maar.
En ja, ook ik kan slecht tegen verlies.

Harde ACTIE !

2006-10-19T22:04:00.000+02:00

Na drie maanden doet mijn gratis verkregen digitale UPC box wat hij dient te doen. Mij van digitaal beeld voorzien. In potentie dan.
Dat het mij een electrische versterker van € 60 heeft gekost om deze mogelijkheid tot leven te brengen, soit.

Waar het om gaat, is dat ik mijn zenderkeus kan uitbreiden met een hele reeks stations waar ik waarschijnlijk nooit naar ga kijken. Maar daar zitten er een paar tussen die ik wel ter beschikking wil hebben. Muziekzenders wel te verstaan.

Op de doorsnee kabel beperkt zich dat aanbod tot het reguliere MTV/TMF verhaal. Contemporary clip zenders. Niks mis mee, maar - voor mij - niks aan ook. Ik schrijf zojuist zitten, maar bedoel 'zaten'. Want begin oktober heeft UPC gemeend MTV2, MTV Base en VH1 Classic uit dit 'extra' pakket te halen. En dat terwijl er op deze digitale 'tv snelweg' toch ruimte zat is.
Denk je eindelijk van die bemoeizuchtige, behoudende APR's af te wezen, blijkt je kabel leverancier minstens zo erg te zijn.
De achtergrond is volgens UPC het creëren van een "evenwichtig, aantrekkelijk en kwalitatief zenderpakket met een veelvoud aan zenders in vergelijking tot het analoge standaardpakket te bieden". Niet (meer) dus. Van uit muzikaal perspectief.
Het zal mij over 3 maanden weerhouden van het uitgeven van € 2,50 per maand extra. Natuurlijk heb ik al wel het sympathieke Free40 initiatief omarmd, en de online petitie om deze 'onzalige' beslissing van UPC terug te draaien getekend.

Alle liefhebbers van 'niet alledaagse muziek kost' worden ook door mij opgeroepen deze petitie te tekenen.
Ook als je met UPC niets te maken hebt. Pas op, want in deze fusie wereld is morgen alles anders, en dan ben je eveneens aan dit soort willekeur overgeleverd. Hoe was het toch in het land van ooit? De klant is koning! ?
Wel, nu even niet. Met vereende kracht morgen weer wel. Tekenen!

alsjeblieft......