The Tubes Forever

Wat een dag voor TV! Ten eerste werd ik door verschillende nieuwsbrieven attent gemaakt op een gloed nieuw rapport door Deloitte in samenwerking met SPOT en GFK: "a new breed of media?" met als pakkende ondertitel "Report on TV myths & truth". Of, zoals Marketingfacts het verwoordde "TV passé? ... Ik dacht het niet".

Het is niet in de stijl van "De wereld" om teksten van anderen te herhalen. Wat ik wel aan iedere geinteresseerde zou willen aanraden is de links te volgen en kennis te nemen van het onderzoek (in Engels) en de bespreking daarvan. The Tube is not dead yet. Jammer dat er meteen wordt geroepen dat de samenwerking met SPOT verdacht is. Dat zou echter betekenen dat als Deloitte maar genoeg betaald krijgt zij alles aan de wereld presenteren. Dat lijkt wel heel kort door de bocht en zou Deloitte een korte levenslijn bezorgen.

Goed, of dat nog niet genoeg is heeft SPOT er ook voor gezorgd dat 21 november, World Wide (ww) de Dag van de Tube wordt. Wat dat SPOT toch niet vermag! Het is tergend?

Jaap Bloem liet op Marketingfacts blijken er kijk op te hebben: The Tubes gaan nooit verloren. Zo is het maar net. Luisteren er naar is een groot plezier, er naar kijken enorm veel groter.

Doen!

‘Schrikbeeld’: Huis aan Huis Televisie

Het stond er echt. Afgelopen week in Adformatie. De TV jaarcijfers over 2009 gepubliceerd door SPOT leidden tot de kwalificatie “een moeizaam jaar”. Met andere woorden; de netto bestedingen aan TV-spots daalden met bijna 9 procent, en die aan non-spot zelfs bijna 13%!

Ik weet niet hoe het u als TV-kijker het afgelopen jaar is vergaan en ook nu vergaat, maar die indruk had ik dus h-e-l-e-m-a-a-l niet.
Integendeel, overeenkomstige groeicijfers hadden mij niet verbaasd. Wat een verwarrende tegenspraak tussen perceptie en realiteit.

Gelukkig opende diezelfde Adformatie met; “TV clutter boven het Europese gemiddelde”. Uit een rapport van Initiative blijkt dat het aantal TV spots dat een gemiddelde Nederlandse TV-kijker per week ziet in 2009 “380” bedraagt. Gemiddeld zelfs één spot meer dan in 2008.
Vergelen met het bericht over de bestedingen is dat enigszins geruststellend, maar niet helemaal. Dan blijkt er ook uit het rapport dat het aantal commercials in 2009 met 15% is gegroeid, in ‘prime-time’ zelfs met 26!! procent. Kijk, nu komen we ergens.

Samengevoegd, is de conclusie uit beide rapporten dus dat de kosten van TV-spots in Nederland bizar laag zijn geworden.

(Ik wil ‘GRP-praat’ voorkomen, maar als het om vergelijken gaat is dat helaas onontkoombaar. Ongeveer 5 jaar geleden kon een mediaplanner voor de kosten van 1 TV-GRP wel 5 hoogwaardige radio-GRP’s kopen. Die ratio ligt nu in de buurt van 1:2. Zo aantrekkelijk goedkoop is TV reclame dus voor adverteerders geworden. Oh ja, 1 GRP = 1% bereikte doelgroeppersonen. Verder ga ik hier niet.)

De consequenties?

Reclameblokken worden tegenwoordig gedomineerd door commercials van retailers en dan vooral Prijsvechters (tot 40% korting alleen deze zaterdag!!). Nickelodeon’s Kaja Wolfers zegt – ook al in deze Adformatie – “TV beste middel om mensen te raken”. Ik ben dat in de grond helemaal met hem eens, maar die prijs ‘crashers’ – helaas – dus ook (“Ik ben toch niet GEK!”).
Verder lees ik uit de samenvatting van het Initiative rapport dat de Nederlandse TV-kijker steeds behendiger wordt in ‘het zappen’. Dat mag niet baten. De prijs-beukers draaien hun budget portemonnee niet eens meer helemaal om voor een paar ‘onsjes’ extra GRP’s.
Kijk naar Adformatie’s Reclame TV Top-10 van week 4. Vier retailers (echte) zijn daarin verantwoordelijk voor 52% van het door deze 10 adverteerders bestede TV-budget. Van de overige zes adverteerders in deze Top-10 kunnen er op basis van de boodschap overigens nog wel 4 als retailers worden aangemerkt. Dat terzijde.

Televisie was(!) ooit het domein van de merkenbouwers. Commercials werden gebaseerd op concepten waarover lang was nagedacht en die met zorg en liefde waren vormgegeven en uitgevoerd. Zozeer dat de productiekosten in het eerste jaar van uitzenden hoger waren dan de uitzendkosten. Dat was niet erg, want toen gingen die films ook een jaar of drie (of nog) langer mee dan nu. Dat was in de, heus niet zo heel goede, tijd voordat commerciële TV de Nederlandse huiskamer veroverde.
Een tijd waarin Print het medialandschap domineerde. Print kende ook toen hoogwaardige- en lager aangeslagen ‘kanalen’. Zo zou er in die tijd geen A-merk adverteerder, die een vermogen had besteed aan een (TV) commercial met speelfilmbudget proporties, er over peinzen om te adverteren in Huis-aan-Huis kranten. “Ik ga toch zeker niet met mijn advertentie naast een 1/1 pagina zwart/wit ‘Henk zal je nooit belazeren’-pagina staan. Ben je belazerd?!”

Heftige onderlinge concurrentie tussen de aanbieders van TV-zendtijd en een sterk doorgevoerde focus op inkoopvoordeel door adverteerders – ook A-merk adverteerders – hebben de TV-zendtijd gruwelijk goedkoop gemaakt. Met alle gevolgen van dien.
Het zorgt er voor dat “het beste mediakanaal om mensen te raken” steeds minder goed is te verteren door TV-kijkers. Het lijkt nu nog steeds goed te gaan omdat TV-kijkers zo ontstellend lui zijn, en hun goede tijd nu nog verliezen aan nutteloos zappen. Dat kan echter niet heel lang meer gaan duren. Toch?

Met de huidige stand van de techniek is voor adverteerders die zich niet meer in de huidige TV-scene herkennen, natuurlijk gemakkelijk om te bezwijken voor de lokkende zang van de ‘nieuwe media sirenes’. Ik doe een andere suggestie.
Gebaseerd op de door kenners en zieners gepropageerde hang van de consument naar het authentieke, en haar focus voor de directe omgeving; denk weer eens serieus na over adverteren in Huis-aan-Huis kranten! Die worden immers gelezen.





Zie ook!

Non Discussie? Over fragmentatie van TV kijken!

Non discussie? Door wie dan?
(voor begrip van onderstaande tekst verdient het aanbeveling om de aanleiding via bovenstaande link tot je te nemen)

Vanaf het moment dat commerciële televisie zijn intrede in de Nederlandse markt heeft gedaan, wordt er gesuggereerd dat het TV-bereik fragmenteert. En dat is zo. Er kan gekozen worden uit meer zenders. Daar bekijken consumenten programma’s. Hierin zit meteen de crux van de fragmentatie discussie. Mensen die TV kijken, kijken naar programma’s. Voor het overgrote deel van de kijkers is het niet of nauwelijks van belang waar dat programma wordt uitgezonden. Wat je dan ook ziet is dat exploitanten van de brede publiekszenders (PO, RTL en SBS) allen in staat blijken om 80-90% van dekijkers te bereiken. Dat is in de afgelopen jaren de basis geweest voor de zogenoemde ‘2 exploitanten deals’ die populair waren (zijn) in een poging om de kosten per GRP zo laag mogelijk te houden (maar dat is een andere discussie).

Feit blijft dat televisie door de verbreding van het aanbod aan zenders, en daarmee programma’s, veel meer mogelijkheden tot segmenteren heeft gekregen. Adverteerders betalen voor bereik in de doelgroep 20-34 – die kijkt ‘zo’ slecht TV (?) – al meer dan 10 jaar veel minder dan in de tijd dat Nederland nog gezegend was met 3(!) publieke zenders, waar slechts mondjesmaat geadverteerd kon worden.

Het hele fragmentatie verhaal is momenteel dus inderdaad vrij onzinnig, en wordt vooral in stand gehouden door partijen die er baat bij hebben dat adverteerders twijfelen aan de mogelijkheid van het medium om binnen doelgroepen een (effectief) bereik en effectieve contactfrequentie te realiseren binnen een relatief korte tijd tegen zeer acceptabele kosten.
Dat het Spot 2008 rapport het fragmentatie verhaal opeens doet oplaaien, zal dan ook een onbedoeld effect zijn. Paul van Niekerk mag dat best eens fermer pareren. Hij zit immers boven op de cijfers die mijn betoog staven.

“Ja maar” hoor ik alle mensen roepen die iets meer kennis van zaken hebben; “wat dan over ‘overload/clutter’, reclame vermoeidheid, -weerzien, -vermijding?”. Dat komt toch door die fragmentatie?
Ik vind van niet. Dat de markt met 10 zenders heel goed te bereiken is, en met 20 nagenoeg helemaal, biedt in potentie de mogelijkheid om die fenomenen veel beter te beheersen dan nu gebeurt (want daar kan ook ik mijn ogen niet voor sluiten). Maar dat is dus die andere discussie. Een discussie die te maken heeft met concurrentie om de advertentie Euro door de zenders en het onder andere daardoor stevig gevoede gevoel aan adverteerderzijde dat bereik en contacten op televisie niets mogen kosten. De planning er van trouwens ook niet. Het heeft TV-planning 20 jaar terug in de tijd geworpen en zorgt op allerlei fronten, niet in de laatste plaats bij de TV-kijker voor onvrede.

Dat gezeur over fragmentatie van televisie kijken sec, is dus vooral een non discussie, ja..

Apeldoorn? Wereldstad!

Sinds heugenis houdt iedereen die iets voor reclame voelt van de serie "Even Apeldoorn bellen...". Vaak brilhant, en zo niet, dan toch altijd een paar keer de moeite van het zien en horen waard. De wereldwijde reclamebranche kent CB ondertussen wel, maar nu slaat het verzekeringsbedrijf de vleugels uit naar consumenten buiten Nederland. Een verbod op uitzending via de TV maakt dat mogelijk. Onbegrijpelijk als je de inhoud afzet tegen de gemiddelde Benneton uiting uit de jaren 80-90. Maar veelzeggend in een land waar Christen Unie een stempel drukt op alles wat het niet zint. Zoals gebruikelijk bereiken ze het tegendeel. Heel de wereld zal aan "Adam" worden blootgesteld. Apeldoorn wordt het centrum van het Universum. Gefeliciteerd!

Connected! to WHAT??

In Adformatie 8 (21 februari) werd op pagina 11 mijn aandacht getrokken door de vermelding van onderzoekbureau Forrester. In de eerste zin wordt Forrester aangemerkt als een gerespecteerd bedrijf dat relevante rapporten op de markt brengt. Zo is het in mijn beleving ook. De afgelopen jaren heb ik mij verlustigd aan de media overzichten die Forrester heeft uitgebracht, dus ik las verder.

Het rapport heeft betrekking op de toekomst van ‘het reclamebureau’. Conclusie van het rapport is dat “reclame bureaus consumenten bij elkaar moeten brengen in 'community’s' en interactie tussen hen (consumenten) faciliteren”. Rob Beemster eindigt zijn kritische benadering van het rapport met “Te vrezen valt echter dat het poneren van de ‘conected agency’ voor veel verwarring gaat zorgen”. Ik denk dat hij gelijk krijgt, maar dat is niet de reden om het toetsenbord te bestijgen.

Rob citeert eerder een deel van de analyse van de samenstellers van het rapport, en vindt dat die analyse ‘hout snijdt’. Ik vind van niet.
Om te beginnen de bedoelde analyse zoals door Rob verwoord: “Reclame bureaus slagen er steeds minder in om klanten in contact te brengen met de juiste doelgroep. Consumenten kijken niet meer naar irrelevante pushadvertenties en hechten meer waarde aan de mening van ‘peers’. Marketeers zien aan de andere kant hun werk steeds complexer worden, o.a. door de enorme fragmentatie van media….”. Tot zover het citaat.

Zucht. Daar zijn wij weer met de eeuwige mantra: ‘het is de schuld van de fragmentatie van media”. Dat maakt het werk van (NL, aw) marketeers veel complexer? O wat verlangen zij terug naar – pak weg – de 70’s van de vorige eeuw. Geen internet, 2 TV en 3 radio zenders - met een STER organisatie die 1x per jaar een paar spotjes per maand uitdeelde – en wat A0 posternetwerken in stegen en achteraf wegen. Echt, toen was het veel beter en makkelijker.
Dat laatste klopt, want er was immers nauwelijks keuze. Voor de rest klopt er natuurlijk ‘geen hout’ van!

Fragmentatie van media is het beste wat marketeers de afgelopen 40 jaar is overkomen!
De toevloed aan mediakanalen, ook binnen bestaande beddingen, hebben geholpen om doelgroepen gerichter te kunnen benaderen. Daarnaast heeft de toegenomen concurrentie tussen de media-aanbieders geholpen om de tarieven, om gebruik te maken van de media, aanzienlijk te laten dalen. We hebben het nog steeds over massa media. Daarin is per definitie geen ‘waste’ te vermijden. Wel aanzienlijk te verlagen. Kortom; een zegen, dat is die media fragmentatie.
Ja maar, hoor ik u al sputteren, de informatie overvloed dan? Daar is de media fragmentatie toch debet aan?
De media fragmentatie heeft er inderdaad voor gezorgd dat het aantal boodschappen dat de wereld ingezonden wordt, dus ook op ons, is verveelvoudigd. Hoewel wij allen, in de loop der tijd, beter worden in het media-multi-tasken, houdt die ontwikkeling de toevloed aan informatie (boodschappen) die aan ons worden gezonden bij lange na niet bij. We besteden bij benadering nog altijd even veel tijd aan media als veertig jaar geleden.
Per saldo krijgen wij dus tegenwoordig zeker meer impulsen ((reclame-) boodschappen), maar wij hebben geleerd er mee om te gaan. De suggestie dat de stijging van het aantal reclame minuten op TV – vergeleken met 20 jaar geleden – er toe heeft geleidt dat wij evenredig meer TV reclame zien is simpelweg niet juist. Om te beginnen kijkt geen mens naar al die zenders tegelijkertijd, en ten tweede missen mensen die TV kijken nog al wat reclame minuten. Meestal bewust.
Daar ligt de kern van het probleem. Die wordt wel verwoord in het eerste deel van de aangehaalde analyse van Forrester; “Consumenten kijken niet meer naar irrelevante pushadvertenties..”. Als zij minder vaak de eindeloze herhaling van de zelfde (voor hen) saaie irrelevante advertenties voor hun kiezen zouden krijgen en meer relevante boodschappen en variatie daarin, dan zou het al een stuk beter gaan. Negen pagina’s verderop in dezelfde Adformatie staat het ook nog eens in een kopregel: “relevantie is van alle tijden”.
Boodschappen, ook reclameboodschappen kunnen naar mijn gevoel nog steeds prima via massa media, zij het dat die lang niet meer zo massaal zijn als een halve eeuw geleden. Al die ervaring en stimuli die leiden tot het gevierde, ongeëvenaard krachtige “Word of Mouth”, die vinden toch echt ergens hun oorsprong: Media.

Om deze post niet tot een half boekwerk te laten groeien, ga ook ik hier en daar scherp door de bocht, en dat leidt misschien tot discussie. :-)
Terug naar die “connected agencies, communities’ en relevantie. Ook niet van gisteren is de constatering dat de reclame makers vooral met beide benen in de maatschappij dienen te staan. Onontbeerlijk. Op deze manier bekeken is deze Forrester analyse vooral een kwestie van oude wijn/nieuwe zakken.
Jammer?

Niet alleen

Nog een laatste keer de Vries. Zeer tegen mijn gewoonte in een weergave van een ANP bericht, opgepikt van Reclameweek.nl. En wel hierom. Het bewijs - aan mij zelf - dat ik niet alleen sta met mijn mening verwoord in de vorige post. Broodnodige zelfbevestiging. In dat kader ook nog dank aan Floor.

Daar gaan wij:

Ombudsman hekelt NOS-verslaggeving Joran

11-02-2008 - De NOS is niet kritisch genoeg geweest in haar berichtgeving rond de uitzending van Peter R. de Vries over Joran van der Sloot. Dat meent NOS-ombudsman Ton van Brussel, die vindt dat zijn omroep meer terughoudend had moeten zijn. De NOS gaf veel aandacht vooraf aan de uitzending, omdat De Vries claimde de verdwijningszaak Natalee Holloway opgelost te hebben. De belofte werd niet waargemaakt, meent Van Brussel, omdat het gewoon het ‘zoveelste verhaal’ over de zaak was en De Vries zelf verdachte Joran meerdere malen een leugenaar noemt.

Bron : ANP

Zo is het maar net. Nu SBS nog.

Into the Future, Returning to the Dark Ages!

Laat ik vooraf stellen dat het mannetje dat figureerde in de Peter R de Vries-Show niet hoeft te rekenen op mijn sympathie.

Maar wat zich de afgelopen dagen heeft afgespeeld, met als climax de op zondagavond door 7 miljoen nieuwsgierige Nederlanders – waaronder ikzelf – bekeken ‘show’, tart werkelijk iedere verbeelding. The ‘witchhunter general’ has returned, en wel in Nederland.
De door de Vries geclaimde volledige bekentenis is mij ontgaan. Wat de TV-kijker wel voorgeschoteld kreeg was een ‘verknipt’ betoog van een jongen die continue aan een joint zoog, wat hem, al dan niet, inspireerde tot adolescent jonge haantjes uitspraken die kennelijk indruk moesten maken op zijn ‘vriend’ in de auto.

Voor zover wij als kijker misschien nog mochten twijfelen, liet Peter niet na om telkens het getoonde beeld van suggestieve toevoegingen te voorzien. Of waren het wel degelijk insinuaties? Lekker afgemaakt met veel “Gosh” uit de mond van een vertwijfelde moeder.
Waar dat toe leidt? Zes miljoen Nederlanders hebben ‘het mannetje’ ondertussen schuldig bevonden. Zij zullen hem, als zij hem op straat tegen komen, pardoes aan de eerste lantarenpaal opknopen. De gebeurtenissen in Drachten op maandag maken die veronderstelling van mij reëel. Een populistisch volksgericht, dat is wat de Vries heeft aangericht. Hij noemt zich journalist. Waarheidsvinder? Ik betwijfel het ten zeerste. Ik vind de door hem gekozen aanpak weerzinwekkend.

Televisie is een prachtig en krachtig medium. Maar verhoed dat de verkeerde mensen er gebruik, misbruik, van kunnen maken, want dan zijn de gevolgen niet te overzien. In dat opzicht is TV ook een echte ‘doos van Pandorra’.

Als de waarheid ‘onze’ Peter zo na aan het hart had gelegen, dan had hij deze ‘show reel’ moeten afgeven aan het OM, en deze de zaak verder laten uitzoeken. Daarna had hij alle ‘credits’ alsnog kunnen verzilveren. Nu lijkt het er in mijn ogen sterk op dat dit hele verhaal alleen maar over Peter R de Vries gaat. Precies 'dat' wat Peter de vermeende dader verwijt.

Een naar stel, deze inktzwarte pot en ketel.

Bright clean fun

In het kader van "gadget mania" is Bright, op het net en in print, een gekend startpunt.

Van de makers van Bright, is er vanaf nu ook Bright.tv, met eigen formats, favoriete webfilms van de redactie én selecties van kijkers en bezoekers. Bright.TV onderscheidt zich door beeldformaat en -kwaliteit, vormgeving en kijkersbeleving. Bright.TV gaat over vernuft, innovatie en creativiteit en is te zien op http://www.bright.tv/.

Het basisontwerp voor Bright.TV is van het Spaanse team Luis Mendo en Dani Montesinos. Bright.TV is opgezet als een ‘onescreen’-concept waardoor kijkers niet of nauwelijks zullen scrollen en gemakkelijk kunnen browsen door de formats of favorieten bekijken van Bright’s verslaggevers. Vanaf januari kunnen bezoekers ook zelf hun filmselecties uploaden.

Redactionele selecties
Video op internet is immens populair. Het bekijken van filmpjes behoort tot de sterkst groeiende online bezigheden. Bright-uitgever Oscar Kneppers: “Het bárst van de videosites, het is geen pretje om je door YouTube en andere video-verzamelsites heen te worstelen. Bright.TV brengt daar verandering in door redactionele selecties te maken voor kijkers die gefascineerd zijn door alles wat innovatief of verrassend is, bijvoorbeeld gepimpte iPhones, de nieuwe Audi R8, alternatief design of zoiets als seks met robots.”

Tot zover mijn quote uit het persbericht. Nu, dat beloofd wat. Dus snel wezen kijken. Het ziet er op Bright.tv inderdaad lekker strak uit, dus dat wordt vast voor velen een plek om regelmatig terug te keren. Het promotie filmpje voor Bright.tv vind ik eerlijk gezegd een beetje tegenvallen. Maar even rondkijken deed mij stuiten op deze video, met de toevoeging "hier wordt je heel vrolijk van". Daar was ik eerlijk gezegd wel aan toe.

Echt, geen woord te veel of te weinig, die aanbeveling. Huil, lach en bewonder:

Hot Hot Heat?

Hoe was het ook alweer volgens Mcluhan. Hij noemde TV een ‘cool’ medium. Omdat TV om participatie van de kijker vraagt. Nu ja, het waren de jaren 50 van de vorige eeuw. Je kan het je niet meer voorstellen. Sterker, met een beetje goede wil is Tv tegenwoordig te beschouwen als veel meer involverend dan… nog niet zo lang geleden.
Maar daar gaat het hier eigenlijk helemaal niet over. Ik wilde kwijt dat je tegenwoordig overal struikelt over media. Zo bezien zijn ze allemaal ‘hot’, en TV misschien wel het heetst.

Volgens het ‘hoge bomen’ principe levert dat weerstand op. Dat zorgt dan weer voor veel aandacht. Niet in de laatste plaats.... in de media zelf. Ook politici zien hier regelmatig kansen. Vanzelfsprekend om zich zelf te profileren. Wat te denken van SP-lid de Wit? Hem na te geven, het is voor hem geen ééndagsproject. Maar, zijn strijd tegen de belspelletjes bekijk ik toch nog altijd met een ongemakkelijk gevoel van wantrouwen. Ongemakkelijk, omdat ik zelf ook geen fan ben van deze programma’s. Het wantrouwen komt voort uit het vermeende ‘goede’ dat de Wit met ons voor heeft.
Voor de goede orde, als ik op het TV-scherm “ .agelbui “ lees en er wordt mij door een nieuwe Edwin Evers toevertrouwd dat het om bevroren regen gaat, en dat ik door een telefoontje zo maar € 900 rijker kan worden… Dan bel ik niet. Ik begrijp heel goed dat het geld niet dagelijks in die hoeveelheden op straat voor het oprapen ligt.
Maar volgens de Wit doet het overgrote deel van deze volksstam dat wel. Ik denk ook wel dat hij gelijk heeft. Anders waren die spelletjes er al lang niet meer geweest. Het is een vorm van bedrog die afstamt van de kwakzalverij. Mijn punt is dat mensen zich nu eenmaal graag in de luren laten leggen. BELazeren, volgens de Wit. Dat schaf je niet af. Dat kan je niet verbieden.

Nieuwsmaker de Wit wordt in Adformatie 48 een diepte interview afgenomen. Als ik het lees neemt mijn irritatie alleen maar toe.
Interviewer stelt: Volgens het OM hebben mediabedrijven als SBS 12 miljoen euro winst geboekt in 2006. (Zelf vind ik het moeilijk om dit te interpreteren gaat het hier nu om de SBS bedrijven of ook om RTL etc.?).
Antwoord de Wit: Volgens mij is het veel meer. Mijn eigen schatting komt toch al gauw uit op 50 miljoen winst. Tja, als ik dat zo lees, dan maak ik die de Wit voor een conservatief uit.
Wat nu ‘volgens mij’ en ‘al gauw’. Daar spreekt bepaald geen ‘diepgravendheid’ uit.
De interviewer vindt het al lang mooi, en draaft hijgend door:
“Daarnaast hebben we nog de toeleveranciers 2Way Traffic en Endemol…
Daar komt de Wit weer: Die zullen het ook niet voor niets doen. Bovendien verkopen ze het format over de wereld.
Bent u bij mij? De Wit weet er niets van af. Dat blijkt wel uit die eerste zin. Uit de tweede zin kunnen wij afleiden dat hij niet over een ‘kaasstolp’ blik beschikt. Het is zielig voor alle mensen op de hele wereld. Dat zij belazerd kunnen worden door een bel spelletje.
Van het front van de interviewer valt geen nieuws te verwachten. Een zorgvuldig voorbereid lijstje vragen wordt afgewerkt, daar brengt geen antwoord hem van af.
Een ding is zeker. Jan de Wit (familie?) gaat de TV geschiedenis in.

Dat kan ik ook, dacht CU kamerlid Slob. Het moet maar afgelopen zijn met die seks dating 06 belprogramma’s in de nacht. In het Parool las ik dat het volgens de CU toch niet zo kan zijn dat er s;nachts niets anders aan de man is te brengen dan seks. Bovendien paste het niet in het streven van deze regering om de seksualisering van deze maatschappij tegen te gaan.
Hoon en erger waren Slob’s deel. Hoewel ik van mening ben dat dit soort TV-zendtijd in het genre ‘Gouden Kooi’ kan worden ingedeeld, ben ik blij dat zijn motie kansloos bleek.
Slob had beter moeten opletten. Lenen bij de Wit. Immers, ook hier is sprake van BELazeren. De bellende sufferd krijgt zijn trekken thuis in de vorm van een gepeperde telefoon rekening. En ook hier zal gelden: hele volksstammen. Om het heet van te krijgen.

Benieuwd of McLuhan TV in deze context nog altijd als ‘cool’ zou betitelen. Volgens die participatie definitie natuurlijk wel. Of niet?
Vooruit, hij legt het zelf nog een keer uit:

I hear you knocking

….but you can’t come in. Een hit(je) van Dave Edmunds in de vroege jaren 70. Ik dacht er gisteren aan, toen ik dacht over de mogelijkheid van deze ‘post’. Vanmorgen hoorde ik het nummer voor het eerst sinds jaren op Arrow Rock. Toeval bestaat niet. Zegt men. Vandaar maar weer eens een mening.

Adformatie leverde afgelopen week een soort ‘nastoot’ rond het programma De Gouden Kooi. Het opent met nieuws verkregen uit onderzoek dat in haar opdracht is uitgevoerd. De voornaamste uitkomst blijkt “Meer dan de helft van de Nederlanders vindt dat adverteerders omstreden (?) tv-programma’s als DGK moeten boycotten”. Waar een land zich toch druk over kan maken, denk ik dan, maar dat was al bekend.
Een meerderheid? Ja, 53,4% van 600 ondervraagden van 18 jaar of ouder steunden deze stelling. Ik sta er niet versteld van. Dit soort stellingen levert ook zonder probleem een meerderheid op voor de stelling dat alle reclame op televisie na 12 uur s’nachts moet worden uitgezonden. In mijn ogen zou die 53.4% dan ook niet als ‘nieuws’ aangemerkt mogen worden.
Nee, in het licht van al die commotie rond het programma, veroorzaakt door de hoeders van de goede smaak (in relatie tot tv-programma’s) is het % van 53,4 eigenlijk onwaarschijnlijk laag. Toch? DGK heeft zich in de laatste weken – het is zomervakantie, dus er valt niet veel te beleven op het scherm – weten op te werken tot kijkcijferkanon van Tien. Heel regelmatig kijken ruim 400.000 mensen naar DGK. Vierhonderdduizend. Zo uitgeschreven lijkt het zelfs nog meer. Maar uitgedrukt in een percentage is de 4% niet in zicht.
Zijn die andere 46% eigenlijk niet het grote nieuws? 16% is ronduit tegen de stelling en maar liefst 31% ‘weet het niet’.
Ik wil hier niet zo ver gaan te beweren dat de potentie van DGK ‘kennelijk’ enorm veel groter is dan de 400.000 kijkers van nu. Dat ligt overigens vooral aan mijn eigen afkeer van het programma. Als je er 2 keer over na denkt, en je voorstelt dat dit programma op RTL of SBS te zien zou zijn geweest, dan durf ik mijn hand er niet meer voor in het vuur te steken.

Wat ik nu mis in zo’n onderzoek is het inzicht in de psyche van die 400.000 die wel eens kijken. Wat vinden en vonden die er nu van.
Op de Adfo-blog heb ik een poging gewaagd om de discussie over de mogelijke schadelijke gevolgen van reclame rond DGK voor adverteerders 180 graden te draaien. Onder die 400.000 kijkers van het programma moeten toch snel circa 100.000 personen zijn die wel eens boodschappen doen bij AH. Wat vinden deze kijkers er van dat AH zich van hen distantieert. Niet zozeer door er geen reclame meer uit te zenden, maar wel door het zo nadrukkelijk in de pers te melden. Natuurlijk was er niemand die hier op reageerde. Het is immers veel makkelijker om zonder je volledige naam te noemen, even snel in te kloppen dat je ‘het ook een kut programma vind’. Wat dat betreft was het niveau van de meeste reacties bedroevend. ‘I hear you knocking’. Hmm, meer ‘never mind the bollocks’.

Jammer, van het onderzoek dus. Dit, dit was geen nastoot, hooguit een ‘kets’. DGK kan mij gestolen worden, maar let op mijn woorden, dit is niet The End.

Modder

Het is de afgelopen weken een substantie waar wij allemaal in meerdere mate mee vertrouwd zijn geraakt. Verwacht hier geen verhaal over klimaat of Earth Life, dat vind je genoeg op Adfoblog.
Het viel mij op de afgelopen weken hoe genoten uit de media branche in brede zin de figuurlijke variant hanteren.
Verwijten over – vooral - onkunde vliegen al langer over en weer, maar de Adformatie van 5 juli was een voorlopig dieptepunt. John de Mol werkt daarbij als katalysator en de ‘spatten’ hebben een flinke reikwijdte. Een fraai decor om zelf eens ‘roomser’ dan te zijn.

Leon Bouman trapt op pagina 2 af in zijn hoofdredactioneel commentaar. Met het rumoer rond de Gouden Kooi als aanleiding zijn de Mol, Haas de Mediamarkt baas, en van Westerloo de mannen die er van langs krijgen.
Van Westerloo zelf komt op pagina 7 aan zijn trekken. Ruud de Langen en media-inkopers ‘as such’ worden weggezet als notoire jammeraars, ‘a pain anywhere’, een noodzakelijk kwaad. Fons praat het liefst rechtstreeks met adverteerders.
Ellen Nap houdt het op pagina 11 betrekkelijk neutraal, maar op pagina 12 ‘in de rondvraag’ mogen een aantal ‘kenners’ vrijelijk het hart luchten. Ik vraag mij af wat John zo iemand als Roland van Kralingen nu heeft aangedaan. Overigens geeft van Kralingen zelf ook geen staaltje creativiteit ten beste. Zijn 7 oorzaken zijn eerder op deze plek al eens, en beter voorgedaan.
Dan als klap midden in de poel, niets is toevallig in de wereld, tref ik op pagina 49 de column van Ruud de Langen. Bijtend vitriool druipt tergend van de pagina af. Samengevat op de meest vriendelijke manier is de Mol volgens Ruud een kruising tussen Willie Wortel en Malle Pietje. Hoe kan iemand verbaasd zijn over het eindresultaat?
Kijk, de animositeit tussen mensen als de Mol, van Westerloo en de Langen kan ik dus wel herleiden tot geld. Hoe het met die anderen zit, vind ik moeilijker te doorgronden, maar het fascineert mij wel.

Zelf ben ik op deze Blog verklaard ‘gelovige’ geweest in Talpa/Tien. Tot het laatst dacht ik dat het ‘maste plan’ zou voorzien in een andere uitkomst. Meer dan teleurgesteld, heeft het mij verrast. Persoonlijk was ik geen zware Talpa/10 kijker, zelfs de categorie ‘licht’ is te zwaar om dit stukje kijkgedrag te duiden. Maar vanuit het vak bekeken, vond en vind ik het iets weg hebben van een spannend jongensboek. Dat krijgt ongetwijfeld weer en vervolg. Iedereen die bij dit ‘avontuur’ betrokken is heeft geen recht op medelijden of leedvermaak. Niemand is gedwongen. Drie maal is scheepsrecht! Dit is niet het einde.

Wat die modder betreft, behalve van een bewust genomen bad voelt niemand zich daar beter van of bij. Een zuivere analyse die voorbij gaat aan niet terzake doende emoties, ja, daar zit ik wel op te wachten. Daar kunnen wij allemaal van leren. Misschien in een volgende Adformatie?

Verguld geklooi

Het schrijven van stukjes voor je log is meestal niet gebaseerd op het onderschrijven van een gedachte of het toejuichen van een goed plan. Dat is niet zo spannend. Als blogger heb ik dan ook begrip voor de wijze waarop selectie van nieuws tot stand komt en hoe dat vervolgens over ons wordt uitgestort. Goed nieuws is geen nieuws. Op zijn best komkommernieuws.
Schrijvers van ingezonden brieven, lang geleden voor mij een favoriet onderdeel van krant en tijdschrift zijn het ook nooit met een tekst eens, of profileren zich als notoire betweters. Op zijn best beginnen zij hun oeverloze waardering uit te spreken, maar dan…

Ook ik heb maar weinig nodig om geïnspireerd – of is het toch echt geïrriteerd – te raken, en het toetenbord te attaqueren. Zo blijkt het opeens populair om een mening te hebben over de Gouden Kooi. Daar hadden wij vooraf toch al genoeg over gezegd?

Zeker geen fijn besnaarde televisie, die Gouden Kooi (GK). Is het walgelijk? Tja, een kwestie van achtergrond vind ik. Ik heb er vanavond even naar gekeken, want ‘weet waarover je schrijft’. Het is niet lang vol te houden. Dus wegwezen bij dat programma.
Er zijn echter mensen die dit heerlijk vinden, en dat zal nooit veranderen. Niet door de politiek, en zeker niet door adverteerders. De politici van de strenge leer jeukt de vingers. O, wat willen zij graag een daad stellen. Maar die vingers branden, dat levert blaren op. Blaren hebben zij kennelijk genoeg om het bij woorden te houden. (Wat was er nu ook alweer Oliedom?)

Nu volgt dus een moreel beroep op het normbesef van adverteerders. Nee sterker, adverteerders worden opeens aangesproken in het kader van maatschappelijk ondernemen.
Hallo bent u daar?
In het kader van het uitzenden van een commercial rondom of in het programma de Gouden Kooi. Een mooi voorbeeld van íemand voor je karretje spannen’.
Ik wilde dit alles afschudden met medelijdende grimlach, maar tref dan opeens de voorpagina van het AD.

Hoe kon ik nu weer denken dat de reclame- en mediawereld deze oproep aan zich voorbij zou laten gaan. Je kunt je niet omdraaien of daar stellen een paar mediabedrijven zich behulpzaam op. Zij manen de eigen klanten om zich toch vooral niet in de omgeving van dit Sodom van de Nederlandse televisie te begeven. Want? “Je moet als bedrijf niet met dit programma willen worden geassocieerd”. “Dat is schadelijk voor je imago”. Grotere onzin heb ik de afgelopen tijd, nou paar dagen, niet gelezen. Ik zie spotjes van genoemde adverteerders overal. Rond programma’s die mij de meest gruwelijke zaken tonen. Dan heb ik het echt niet over de journaals en het enkele actualiteitenprogramma dat er nog is. Op de Nederlandse televisie wordt een enorme hoeveelheid reclame uitgezonden, en dat nu al weer bijna 20 jaar. Het is toch wel heel naïef om te denken dat kijkers zouden kunnen denken dat een adverteerder bij de Gouden Kooi dat programma zou goedkeuren.
O.K., als je twee minuten van het programma gezien hebt, dan kan je je dat in gemoede afvragen, maar dan is het volgende probleem toch dat die betreffende mensen dat bij al die andere programma’s ook doen. Zij zien die commercials de rest van de avond nog zeker twintig keer.


Dus, collega’s blijft objectief in je advisering en laat je niet gebruiken. Gebruik andersom dit ook niet als een goedkoop middel om even zelf enige publiciteit te genereren. Zo professioneel zijn wij met zijn allen ondertussen wel ;-).

In het begin van het tijdperk van de commerciële televisie, zo herinner ik mij, was er een sectie waarin kon worden aangegeven bij welke programma’s een adverteerder beslist niet wilde adverteren. Dat leverde mooie teksten op als “programma’s met een negatief beeld van het bedrijfsleven”. Het vakje bleef uiteindelijk meestal leeg en verdween rap van het A4-tje. Natuurlijk staat het iedere adverteerder ook nu vrij om niet bij de GK en dergelijke te willen worden gezien. Als men daar echter van verwacht dat het imago gespaard blijft, dan is dat naar mijn mening wel heel kortzichtig. Of beter, een zeldzame overschatting van de eigen reclameboodschap.

Hulde Pieter Haas, je bent toch niet gek!

O ja, dat was ook nog even lachen, die zwarte lijst. Erotische programma’s van SBS uit de vorige eeuw, twee voorbeelden daarvan, en nu alleen nog de GK overgebleven op de lijst.

Wat een aperte onzin. Vooruit collega’s laten wij ons bepalen tot zinniger zaken.

Deze vergulde placebo zal toch, hoop ik, niemand verleiden beter over jullie te gaan denken (imago)?
Advies; luister lekker vaak naar ‘An end has a start ‘ van Editors.
Titel en muziek, niets op af te dingen.

Tien Tien Tien Tien

(Weken niks, en dan 2 'posts' op een dag? Ik kon het niet laten)

…Zo hoor je wel eens juichen in het voetbalstadion. Hoe anders is het in de Nederlandse pers en overige journalistiek. Zodra Tien met welke aanleiding dan ook in het nieuws kan worden gebracht, dan krijgen wij lezers dat breed uitgemeten. Altijd in een ‘duim omlaag teneur’. Je kunt je er wel over verbazen, echte antwoorden blijven uit. Natuurlijk jaloezie, naijver, afgunst en nijd spelen een rol. Dat alles mondt uit in animositeit. Triest. Om te zien en om te lezen.

Deze keer ‘trapte’ de Telegraaf tijdens mijn vakantie, zo las ik later, ‘af’ voor een nieuw ruimhartig weekje Talpa ‘bashing’. En weer vliegt iedereen er vol tegenaan om eens even ‘heb je een uurtje’ uiteen te zetten waarom Tien/Talpa niks is, kan zijn en zal worden.
Waar komt deze nieuwe uitspatting vandaan. De Telegraaf wist te melden dat De Mol ‘strategische gesprekken voert over de toekomst van Tien. Ook met RTL. Waarop het AD ons de ‘scoop’ trakteerde dat ook met SBS gesproken werd. Opmerkelijk dat de ‘journalistiek’ en ‘vak-intelligentsia’, die normaal gesproken van weinig waardering blijk geeft voor De Telegraaf, dit voorpagina nieuws breed omarmde.

Vreemd ja, want De Mol had een jaar geleden al aangekondigd om al dan niet in het kader van een tweede Talpa-zender, te zullen spreken met gegadigden, RTL en SBS daarbij specifiek genoemd.

En ja Tien scoort ook nog steeds niet die door De Mol beoogde 10% marktaandeel. Maar welke zenders doen dat nu wel?
Door in de Telegraaf-opening de toevoeging ‘verlieslijdende zender’ te noteren blijken ondertussen ook alle Tien-sterren naarstig op zoek naar ander emplooi (maar bij de ‘publieken’ komen zij er natuurlijk niet meer in. Het komende half jaar….), en blijkt een belangrijke programma sponsor, de Postcodeloterij, ook te overwegen haar programma’s ergens anders onder te brengen.

In het AD van afgelopen zaterdag stond over 2 pagina’s een uitgebreid verslag van het verloop van het nieuws rondom en over Tien in de afgelopen week. Een aaneenschakeling van veronderstellingen en omroep-incrowd-‘hear say”. Het eindigt met de constatering dat De Mol en woordvoerders (vrijwel) niets zeggen: “stilte voor de storm” zo sluit AD af.

In een glas water, zegt Alle.

Evengoed zijn een week lang heel wat pagina’s gevuld geraakt, en heeft iedereen die daar behoefte aan had, van uit slechte en goede reden, weer eens lekker zijn hart kunnen luchten.
Ik dus ook.

In de na stoot:

Heel, Heel vreemd dat er in dezelfde pers maar zo lauw wordt gereageerd op het advies van de APR voor Amsterdam en omstreken om RTL7 te slachtofferen ten faveure van een Arabische zender. Wat beweegt zo'n APR eigenlijk? Goed voor wat diepte journalistiek. Sweet dreams' .....Alle

Reclame ruimte verkopen via internet?

Internet is ondertussen al lang gepromoveerd tot remplaçant van het al eeuwen dienstige ‘Haarlemmer olie’.

Dankzij Hyves lijk je al snel socialer dan je kennis die feesten met 100 mensen organiseert om zijn verjaardag te vieren.

Je ernstig saaie leven geef je een 180 graden draai in Second life. Enzovoorts.

Zakelijk gaat het de zelfde kant op. Om even bij media te blijven; Internet is natuurlijk een prima plek om niet verkochte advertentie ruimte te verkopen? Dat suggereert één van de hoofdartikelen op Marketing Tribune deze week: “eBay in tv-reclamehandel”.
Zowel Google als eBay zijn momenteel doende een dergelijk ‘platform’ te lanceren.

? is mijn reactie.

In Nederland hebben wij dat initiatief toch al weer een jaar in ‘huis’. Alleen zou je deze partij niet direct als een mediabroker classificeren, maar eerder als een online mediabureau.

De suggestie dat het veiling systeem tot lagere tarieven leidt, komt mij wat simplistisch voor. Er zijn immers campagnedoelstellingen te realiseren. Je kunt het je niet veroorloven om te blijven wachten tot het tarief onder een vooraf bepaald minimum zakt, op het gevaar af dat je geen campagne blijkt te hebben. In dat opzicht lijkt er mij weinig of geen verschil met de US markt. Nader zoeken leert echter dat het – zeker – in eerste instantie om lokale markten gaat, waar de advertentieruimte structureel minder snel verkoopt en niet uitverkocht raakt. Qua schaalgrootte lijkt het vanuit die optiek wel te passen bij de Amerikaanse markt. Gevoelsmatig minder bij de Nederlandse.

Ik blijf overigens zitten met de vraag hoe hier planmatig mee om te gaan, wanneer uitgangspunten en doelstellingen ten grondslag liggen aan een campagne. Als die er niet zijn, is er meestal ook geen budget. Ik moet het allemaal nog zien, maar ben wel benieuwd.

Is er iemand die dit fenomeen wel grote toekomst ziet hebben? En waarom en hoe dan?