The Tubes Forever

Wat een dag voor TV! Ten eerste werd ik door verschillende nieuwsbrieven attent gemaakt op een gloed nieuw rapport door Deloitte in samenwerking met SPOT en GFK: "a new breed of media?" met als pakkende ondertitel "Report on TV myths & truth". Of, zoals Marketingfacts het verwoordde "TV passé? ... Ik dacht het niet".

Het is niet in de stijl van "De wereld" om teksten van anderen te herhalen. Wat ik wel aan iedere geinteresseerde zou willen aanraden is de links te volgen en kennis te nemen van het onderzoek (in Engels) en de bespreking daarvan. The Tube is not dead yet. Jammer dat er meteen wordt geroepen dat de samenwerking met SPOT verdacht is. Dat zou echter betekenen dat als Deloitte maar genoeg betaald krijgt zij alles aan de wereld presenteren. Dat lijkt wel heel kort door de bocht en zou Deloitte een korte levenslijn bezorgen.

Goed, of dat nog niet genoeg is heeft SPOT er ook voor gezorgd dat 21 november, World Wide (ww) de Dag van de Tube wordt. Wat dat SPOT toch niet vermag! Het is tergend?

Jaap Bloem liet op Marketingfacts blijken er kijk op te hebben: The Tubes gaan nooit verloren. Zo is het maar net. Luisteren er naar is een groot plezier, er naar kijken enorm veel groter.

Doen!

Soft Machine in beeld en geluid uit 1968

Dankzij het onvolprezen MOJO kwam ik enkele weken geleden op het spoor van circa 25 minuten video opnamen van mijn favotiete line-up van Soft Machine. Ze zijn ontleend aan de Franse TV en de kwaliteit van beeld en geluid is verbazingwekkend goed. Zie 'de man met  de ondenkbare stem' in actie op een wijze zoals hi,j sinds een onfortuinlijke val uit een raam in 1973, niet meer te zien is. De geacteerde stoicijnse rust in 'high spirit' van andere held Kevin Ayers is eveneens een lust voor het oog.

De Drie spelen A Certain Kind, Save yourself en Hope for happiness en improviseren alle kanten op. Dat kan en mag allemaal in 1968. Alle 'flower Power' liefhebbers moeten vooral eens goed kijken hoe het publiek dat spontaan (?) aan het dansen slaat er uit ziet. Cool!

Te zien op DANGEROUS MINDS en geheel terecht gekwalificeerd als mind-blowing. :-P

http://www.dangerousminds.net/comments/mind-blowing_early_soft_machine_footage_1968/

The Wizard, he is A True Star

In de periode 1972-1974 bracht Todd Rundgren 3 monumentale platen uit; Something/Anything, A Wizard, A True Star en Todd. Een onuitputtelijk lijkende creatieve productie die maar liefst tien (10) plaatkanten besloeg. Twee aspecten maakte deze platen bovengemiddeld bijzonder. Als soloartiest ‘par excellence’ schreef en speelde Todd de eerste 2 albums vrijwel alleen vol, de derde voor ongeveer 50%. Vanzelfsprekend tekende hij zelf voor vrijwel alle arrangementen en de productie. Belangrijker is zijn ongebreidelde interesse in het gebruiken van nieuwe technieken en instrumenten om muzikale grenzen op te rekken, zo niet te overschrijden.
Die combinatie levert een cocktail op die varieert van ballads naar experimentele soundscapes, van prog-rock naar pre-punk en van soul naar jazz en – oh ja – binnen rock van ‘roll’ naar harde metal. Wie de muziek niet kent denkt ongetwijfeld dat deze platen niet om aan te horen zijn. De afgewogen opbouw per albumkant (vinyl!) en van album naar album maakt het echter allemaal volstrekt logisch.
Hans van Hulst had de platen het eerste. Ik zelf kocht de albums tussen 5 november 1974 en 5 januari 1975. Terugkijkend denk ik dat deze maanden bepalend zijn geweest voor mijn eigen uitwaaierende muzikale smaak. Niets, bijna niets, was hierna nog taboe. Voor zover ze er nog wel waren werden ze in de volgende jaren één voor 1 geslecht.
Hoewel Todd op de hoes van AWATS direct ontkent een echte ster te zijn, was hij dat voor zijn fans zeker wel. En hoewel zijn latere albums wisselvalliger zijn,, blijft Rundgren voor zijn fans van de eerste helft van de 70-er jaren een Echte Ster. Je kunt overal lezen dat AWATS ‘het’ album was dat niet ‘live’ uitgevoerd kon worden. Te veel studiotechniek, die op het podium niet kon worden gereproduceerd (behalve van een bandrecorder!?). Vandaag de dag blijkt ook die barrière overwonnen.
Ergens in de zomer van 2009 stuitte vriend Geert-Jan, die ik kort daarvoor AWATS cadeau had gedaan, op het bericht dat Todd 8 februari 2010 in Paradiso zou optreden onder de aankondiging “A Wizard A True Star”. Internet leerde snel dat het ging om een integrale uitvoering van het album, samen met een 6 maan (en 1 vrouw) tellende band.
Daar moesten wij bij zijn, en afgelopen maandag was het eindelijk zover. Twee optredens in Europa! Het tweede in Amsterdam!!

Hoe het was?

Afgezien van enkele harde passages waar het geluid ‘verzoop’, was het geweldig. Todd voerde een show op, liet zien en horen dat hij een gemene gitaarpartij nog altijd in zijn vingertoppen heeft en – meest belangrijk – dat zijn 61-jarige stem de nummers met gemak aan kon. Halverwege het optreden tijdens “Sometimes l don’t know what to feel” overmande de emotie mij. “Hier had Hans ook bij moeten kunnen zijn.”
Als muziek in staat is die emotie ongeremd te laten opborrelen, dan kan het niet anders dan goed zijn!

Ook nu kan ik iedereen die Todd ‘gemist’ heeft aanraden om de genoemde drie albums blind! aan te schaffen. Horen is geloven. En wees niet geremd, de albums zijn allemaal aan het begin van deze eeuw opnieuw ‘geremastered’ en klinken prima.
Na het succes van deze optredens is het moeilijk te geloven dat Todd dit staaltje niet nog eens zal herhalen. Misschien komt hij ook nog eens terug om ons hier Something/Anything of Todd integraal te laten beleven. Hij kan het.
De man is een tovenaar.

BUMA/STEMRA et al: "ONS GEVECHT"

Heel soms kom ik iets tegen waarvan ik denk; "delen op de blog"!

Hier kreeg ik tranen van in mijn ogen. BUMA/STEMRA, Stichting Brein, NORMA, CLIP, SENA, STAP, Videma en aanverwanten worden in deze 'clip' op een bijzondere manier 'weggezet'. Althans, waar het hun methoden om greep te krijgen op een losgeslagen wereld betreft.

Met embedden moet je oppassen, daarom:

http://www.youtube.com/watch?v=zXgOJ4wIW6U

Dit is werkelijk brrriljant! 4 minuten die je makkelijk uitzit

De zanger met de ondenkbare stem

Is het een personage uit Lord of the Rings? Nee, het is Robert Wyatt. De zingende drummer wiens stem je nooit meer vergeet. Door rillingen van extreme emotie. Afschuw of ontroering. Wat mij betreft het laatste. Voor de zoveelste keer worden zijn platen opnieuw uitgebracht. Dat is niet voor niets, hoewel ik bang ben dat steeds de zelfde mensen weer worden verleid tot aanschaf daarvan. Want als je valt, dan val je als een baksteen. Een van zijn mooiste liedjes 'Memories' is heet verdienstelijk 'gecovered' door Withney Houston. Dat deed mij inzien dat zij toch echt wel kan zingen. Maar er gaat niets, maar dan ook helemaal niets, boven de Wyatt versies.

De recencies van de juist opnieuw uitgebrachte albums lees je hier.

http://uncut.co.uk/music/robert_wyatt/reviews/12337

Nog beter dan lezen is luisteren. Ergens op het net, maar veel beter nog naar de cd op jouw eigen stereo! Een 'kier' naar die betere wereld. Dat is een sprookje.

100%KUL

En dat is geen verschrijving. Daarvoor liggen de t en de l te ver uit elkaar op QWERTY.
Was ist Los?
Nu, ik lees net dat vrouwen eerder en langer jong zijn dan mannen. Het staat in een 'artikel' over de radiozender 100%NL, en het ligt aan

GITAARMUZIEK!

Dat deed mij denken aan de 100%EXPONENT van de zender; een zangeres zonder naam.

http://nl.youtube.com/watch?v=OWQRBk2CUHA

De zoveelste avonturier ondervindt dat een radiozender met alleen Nederlandse muziek, waarvan bovendien 70% Nederlands-talig, geen bestaansrecht heeft.
Of was hier sprake van 'mis-targetting' en had men zich van het begin op vrouwen in plaats van mannen moeten richten. Dat lijkt mij straks meer het probleem voor 100% 'ja, wat nu dan?'.
Ik kan het wel raden, nog een kruising er bij van Sky538QVeronica. GOED BEDACHT!

Beste radio autoriteiten, dit kan niet toegestaan worden! Nadat u de 23 miljoen van RTL in de broekzak heeft laten glijden, is 100%NL, 100% gesubsidieerd door de zender 'slechts' € 8.000 euro voor de voortzetting te laten betalen. Natuurlijk onder de strikt bindende voorwaarde dat Nederlandse artiesten het radio-uithoekje krijgen dat ze verdienen. Toch? Afkeuren dus, dit drieste plan dat niet op altruisme is gestoeld, maar op ordinair winstbejag over de rug van RTL, de Nederlandse belastingbetaler en de niet-Nederlandse muziekliefhebber heen!

Inderdaad: 100%KUL !

Get "LOST"

Opperste verbazing en een hartgrondige vloek combineerden zich op het moment dat ik lees dat mijn favoriete platen/cd winkel in de Utrechtsestraat per 1 juli haar deur definitief sluit.
Ik kocht al in de winkel in – wat zal het geweest zijn – 1975/1976 toen ze deel uitmaakte van de SuperTraxx keten. Daar leerde ik Arie Romeijn kennen, de jongen die zijn klanten – echt – kende en bij binnenkomst direct de laatste luistertips, kooptips eigenlijk, kwam aanreiken..
Vanaf het moment dat Arie de winkel overnam en omdoopte tot Get Records – Get voor de vaste klanten – werd het de winkel waar ik tot de dag van vandaag – en dus tot 1 juli 2008 – mijn nieuwe platen koop. Kijken - en 2e hands kopen - deed je ook bij Concerto, Boudisque, op de Rozengracht en in de Damstraat, maar nieuwe platen, en later cd’s kopen, dat deed ik bij Get. Hoewel het rijtje winkels voor andere aankopen de afgelopen decennia gestaag slonk, bleef ik voor nieuwe releases afreizen naar Utrechtsestraat 105. Ook nadat de - in mijn hoofd onsterfelijke – Arie 5 (!) jaar geleden ons zomaar ontviel. Arie bracht High Fidelity naar Amsterdam. Zijn liefde voor muziek, mensen en lijstjes maakte Get Records tot een zaak die je in je eigen hart sloot. Arie hielp mij aan mijn Elvis Costello verslaving en onnoemelijk veel andere muzikale hoogtepunten. Na het overlijden van Arie kreeg de winkel er dan ook voor mij een dimensie bij.
Niet veel later werd Get gekocht door Concerto en werd daarna tezamen onderdeel van Plato. Voor mij maakte het niet uit. De winkel veranderde door de jaren heen een beetje qua inrichting, maar altijd als ik er weer binnen stapte leek het een stap door een deur in de tijd. Het enige wat bleef ontbreken, dat was Arie.

Het sluiten van Get is – het juiste woord – doodzonde. Helaas houdt de keiharde economie nooit enige rekening met onze halfzachte emoties. Concerto, daar kom ik zelfs al veel langer dan bij Get. Vertrouwd en dus heel gewoon. Maar 105 kan en zal het nooit worden. Misschien is dat maar goed ook.

Dit voelt als een afscheid van een tijdperk.

Tot 1 juni hoor ik wanneer ik aan Get denk “Memories” van Robert Wyatt in mijn hoofd. Na 1 juni draai ik de pastorale versie van Whitney Houston & Material. Herinneringen blijven! Vooral ook dankzij muziek!

"Get" it on!

Alison!

Bij het opschonen van de mailbox tref ik, tot mijn geluk, een mail van vriend GJ over Muziek 2.0 in Nederland. Cool! Daar vertederd zitten kijken en luisteren naar Robert Plant en Alison Krauss die Zep's "Black Dog" een alternatieve bewerking geven. De band gaat los. Alison heeft er meer moeite mee. Schattig! Deed mij denken aan Costello's Alison. ?It's a name only, die was niet zo schattig. Geniet even mee......

List-O-Mania: Once more

Over de grens 07-08 nog één keer lijstjes. Een beetje de laatste die er bij mij binnen kwam was die van OOR. Ik weet niet goed hoe anderen er over denken, maar OOR heeft zich de afgelopen 2 jaar naar mijn idee enorm verbeterd. Er zit weer diepgang in OOR en daar heeft het lang aan ontbroken. De overstap van krant naar magazine blijkt telkens geen gemakkelijke. Wel begrijpelijk als je hebt gezien wat de problemen zijn waar kranten van broadsheet formaat naar tabloid switchen.. Maar dat terzijde.

OOR – althans de som van de lijsten de OOR-medewerkers – komt voor het tweede achtereenvolgende jaar met de Arctic Monkeys op de proppen. Dat gebeurde eenmaal eerder, door Elvis Costello in 1977 en 1978. Nu vond, en vind, ik die eerste Monkeys cd zeer de moeite waard, maar de tweede lijdt – in mijn oren – aan het ‘meer van hetzelfde’ probleem. Dat was bij de twee Costello albums wel anders, geen (small) step, but a giant leap voorwaarts.
De 2008 lijsten zijn eigenlijk niet zo spectaculair, veel “usual suspects’. Vermoedelijk de reden dat OOR – voor het eerst in 35 jaar – een Top 20 afdrukt. Maar ook daar veel titels die ik in veel ander lijsten al tegen kwam. Speciale aandacht nog even voor de #6 van de lijst. De man die ons (mij) zoveel leed bracht met Streets of Philly duikt weer op.

Een hereniging met zijn E-Street band volstaat en maakt iedereen zo euforisch dat de man weer in de top 10 beland. Of zou het zo zijn dat al die recensenten John Landau persé gelijk willen geven? Toch weer een complot. Jammer voor die Landau trouwens, dat hij de jaren daarvoor had zitten slapen. Dan had hij John Fogerty niet gemist, en zou hij werkelijk de historie in kunnen zijn gegaan als ‘ziener’.
Voor de Arctic Monkeys is het te hopen dat zij hun John Landau mislopen. Wat mij betreft mag 2008 best (weer) hun jaar worden, maar dan graag met iets nieuws.

Moraal? Voor iets nieuws moet je dus niet naar ‘samengevatte’ eindlijsten kijken, maar naar individuele lijsten. Je herkent jouw smaakgenoot snel genoeg, en dan maar hopen dat er iets bij staat dat jou is ontgaan. In sommige titels daar gaat het makkelijker. Neem nu het FD. Ik lees het nog niet lang genoeg, maar schat in dat daar een (1) Pop-cd recensent in dienst is, Johan Doove. Die publiceerde de volgende 10 als ‘Beste internationale cd’:

01. Civillians – Joe Henry
02. Sweet warrior - R Thompson
03. Strange weirdos – Loudon Wainwright lll
04. My name is Buddy – Ry Cooder
05. The scene of the crime – Bettye Lavette
06. Versatile heart – Linda Thompson
07. We’ll never turn back – Mavis Staple
08. Revelation – AJ Roach
09. Made in Dakar – Orch. Baobab
10. 100 days, 100 nights – Sharon Jones & Dap Kings

Het voor de hand liggende grapje over Johan kan achterwege worden gelaten. Ik ben begonnen met #10.

Smullen!

Dag!

Dagblad DAG nodigde een aantal bekende Nederlanders uit om afscheid te nemen van 2007. Ik heb het speciale nummer gemist. Terugkijken op het jaar 2007 is ongetwijfeld voor iedereen een zaak van gemengde gevoelens. Zo ook bij mij;

Dag Hans van Hulst
Dag Marianna Buterin
Dag Onno Kraft van Ermel

Afscheid van Mensen waarvan ik op verschillende manieren hield. “Everlasting Love”

En muziekaal onder anderen;
Dag Joe Zawinul
Dag Michael Brecker
Dag Ike Turner

Maar gelukkig waren er ook begroetingen

Dag Finn
Dag – nog een – Finn
Dag Puk
Nieuwe jonge mensen: “Born to be wild”

Op het zakelijke vlak;

Afscheid
Dag Catalyst
Dag vertrokken MPG collega’s
Dag Talpa
Dag Caz
Dag Revolver
En welkom
Dag Arrow op FM
Dag Hollands Diep
Dag Revolver
Dag de Pers
Dag Dag

En dan op de valreep
…..Dag MPG
En daardoor Dag beoogd nieuw huis

Terugkijkend is de balans van 2007 voor mij zelf dan ook … geen fraai jaar. Ik zeg daarom luid:

Hallo 2008!

Welkom met open armen

Dat het voor ons allen een mooi jaar mag worden!

List-O-Mania once more (in 2007)

Al moe van het luisteren naar de Top 4000 bij Radio 10?

Zie je op tegen de Top 2000 bij Radio 2?

Misselijk van de Kerst Top 50 op Sky Radio?

Ik heb het eerder hier geschreven, waar zouden wij zijn zonder VPRO’s 3voor12?
Het kan dankzij 3voor12 nog net voor de Kerst. Luisteren naar iets nieuws, iets dat je dacht niet te willen kennen, of wat je gemist blijkt te hebben. Dat kan het muziek jaar misschien nog net goed maken? Of zelfs nog beter!

Snel luisteren is dan ook mijn devies. Hier ‘op’ de Luisterpaal. Maar die blijft niet eeuwig.
Kijk hoe de lijst van 12 tot stand is gekomen. En verbaas je met mij. Over het ontbreken van:

Robert Wyatt – Comicopera
Kevin Ayers – the Unfairground

Editors – An end has a start
!!! – Myth tales
Interpol – Our love to admire
Young Marble Giants Reissue!!
John Cale – Circus

Wat de 3voor12 lijst betreft, grote twijfel over M.I.A. en twijfel over Radiohead. Verder goed mee verder te leven, vooral met de nummer 1.

Enjoy!

List-O-mania-time again

Aahhhh december. Het terugblikken op het muziekjaar 2007. De Engelse bladen zijn altijd extreem vroeg omdat de januari nummers al eind november verschijnen. Nederland hangt meer naar het eind van de maand december en dat is goed omdat de afspiegeling dan zo getwrouw mogelijk kan zijn.

Wat betreft de Nederlandse lijsten die er toe doen trapt VPRO's 3voor12 af. Met de top 100 "Song van het jaar 2007", samengesteld door de luisteraars, en de De Eenentwintig: het beste uit de 7even van 2007.

Het loont. Kennisnemen van deze overzichten. Althans voor mij wel. Hoewel veel bekend is of voorkomt, heb ik het toch voor elkaar gekregen om de nummer 1 van de 21 - Justice - volledig aan mij voorbij te laten gaan. Kennelijk heel onterecht. Dat kan nu dus mooi worden ingelopen.

Beste lezers en lijstjes liefhebbers, volg mijn voorbeeld en check snel of je wat gemist hebt. Je weet immers: niets is zeker.

Enjoy!

Kronkels?

Het is bizar, hoe je hersens werken. Zo lees ik in het AD van 1 december op pagina 13 de intrigerende kop: “Daling aantal Amerikaanse doden in Irak zet door”. Het deed mij onmiddellijk schakelen naar ‘Wake up dead man’ van U2. Nou, nadat ik eerst nog dacht aan een medisch wetenschappelijke doorbraak van de Amerikanen, maar dat terzijde.

In eerste instantie had ik de titel trouwens niet helemaal goed, maar dacht aan; ‘Walk on dead man’. In plaats van te Google-n , greep ik terug op het vertrouwde zoeken op mijn cd’s.
Dat verliep niet goed. Van de laatste 15 jaar van U2 heb ik niet zo veel Cd’s. Het bracht mij dus bij de verzamelaar ‘the Best of 1990 – 2000’. Maar, zoals de kenners ondertussen hoofdschuddend beamen, dat was een nutteloze exercitie.
Het bevestigde mij wel opnieuw in mijn mening dat de band na het onweerstaanbare “Achting Baby” de draad volledig krijt raakte. Wat een armoede tussen 1991 en 2000. Wat een mediocre liedjes!! Wat een aanfluiting in vergelijking met de voorgaande verzamelaar ‘The best of 1980 – 1990”.



Ik zal mij zelf hier zeker niet uitroepen tot de Nederlandse ontdekker van de band. Wel staat mij nog helder op net- en trommelvlies de verpletterende indruk die zij op mij makten op PinkPop 1981. De volgende dag direct het debuut Boy aangeschaft. Dat luidde een 10 jaar durende liefdesverhouding met de band in die zich vooral uitte in het kopen van de lp’s.
Na Achtung Baby ging het uit. Zooropa en Pop konden niet bekoren en All that you can leave was een betere titel geweest voor het album waarop ‘Beautiful day’ en vooral ‘Stuck in a moment’ mij treffen als dieptepunten in de catalogus van de band. Vreemd genoeg ben ik kennelijk één van de weinigen die er zo over denkt, want de nummers presteerden het wel om U2 weer terug in de top-40 te brengen. Ook in mijn directe omgeving tref ik weinig bijval voor mijn kijk op het tweede decennium van de band.
Enfin, dat schakelde mij naar het Cultureel supplement van NRC van 30 november, met op pagina 11 “de geur van willekeur”. Een artikel over de vermeende beperkt- en éénzijdigheid van Radio 2’s Top 2000.
Ik had gezien dat in de top 10 van die lijst van 2006, U2 prijkt met “One’. En daar ga ik weer. Het is natuurlijk een mooi nummer, maar als ik aan U2 denk, dan toch liever aan iets meer sprankelends . Pride, Even better, Mysterious ways, the Fly, om het qua laatste drie bij Achtung Baby te houden.

Het artikel van Yaël Vinckx maakt naar het einde toe een draai. Inderdaad de top 10 van de meeste ‘Top whatever”-lijstjes is doorgaans heel voorspelbaar, of beter, inwisselbaar. Ook zijn het in dit soort lijsten vaak de liedjes die helemaal niet representatief zijn voor het werk van betreffende artiesten. Ik noem u 1 voorbeeld; ‘Nothing else matters”. Van Metallica (op 10). U weet wel, van die dik hout onversneden herrie. Dat hoor je nooit op de radio. Nooit! Dus wat doen die Metallica fans? Stemmen op het liedje dat de grootste kans maakt wel gedraaid te worden. Met succees. Sterker het wordt een hit. Want wat geen pijn doet, dat consumeert de doorsnee luisteraar wel, en die gaat het vervolgens nog mooi vinden ook. De gemiddelde Top zoveel biedt een keur aan soortgelijke voorbelden.

Ik zeg dan ook altijd dat echte liefhebbers van (pop)muziek, en ja daar reken ik mijzelf toe, de gemiddelde ‘Top-nogwat’ vermijden. Zeker de laatste uren, wanneer de top-10 binnen gehoorafstand komt. Allemaal nummers die je de neus uitkomen. Doorsnee die niemand pijn doet. Dus niks willekeur, maar ouderwets: ‘de geur van Spruitjes!’.

Over 'missers' gesproken

Adformatie #43 jaargang 35 bevat een prachtige advertentie reeks, die op een rechter pagina (39) aftrapt met een als opinie geafficheerde platinum misser:

“We vinden hun sound niks en gitaarmuziek is op z’n retour.”

Of wel de manier waarop Decca’s A&R manager de Beatles in 1962 afserveerde. Prachtige tekst in een blauw-zeegroen vlak.

1 rechter pagina verder (41), een vervolg:

“Er is geen enkele reden voor wie dan ook om thuis een computer te hebben.”

Ook zo’n uitspraak die vandaag de dag onbegrijpelijk voorkomt uit de mond van de CEO van Digital Equipment Corporation in het zo nabij ogende 1977.

Weer een rechter pagina verder belanden we met beide benen in het heden. Zelfde simpele pagina nog steeds. Dat blauw-zeegroene vlak in een wit kader met de zin:

‘De Pers wordt nauwelijks gelezen.” Opgetekend uit de mond van John Faase, 'onderzoeker' bij Kobalt.

BENG! Meer “in your face” is niet denkbaar. Boodschap: “LOUD and clear”.


Wat enorm jammer dat de betaler van deze pagina’s heeft gemeend er nog een pagina met 'feiten' op te moeten laten volgen. Allemaal saaie feiten, die niets toevoegen aan de impact van die eerste drie pagina’s. Sterker, die 4e pagina doet regelrecht afbreuk aan de eerste 3.

Was het een 4=3 deal? Had die 4e dan in #44 jaargang 35 geplaatst!
Jammer, jammer, wat een gemiste kans, Cornelis.

Enne, ‘by the way’ over feiten:

Decca’s Rowe valt weinig kwalijk te nemen als je de demo’s beluistert die hij in 1962 kreeg aangeboden. Dankzij internet kan iedere geïnteresseerde tegenwoordig kennisnemen van dat stukje huisvlijt van John en Paul. Typisch geval van ‘je zou willen dat je het nooit gehoord had’.

Aan Ken Olsen van DEC hoef ik toch zeker geen woorden meer te besteden?
Dus ook niet aan de conclusie van John.

Op naar de volgende ‘briljante’ quote

Los Campesinos! Sensatie?

Ik begon deze weblog ruim anderhalf jaar geleden vrijwel met de Arctic Monkeys (niet dat ik één van de eersten was). Dat laatste zal met LC ook wel weer niet het geval zijn. Hoewel ik niet erder van ze heb gelezen, laat staan gehoord. Nu wel dankzij Young Marketing. Aldaar als weeksluiting aangeprezen met de volgende wervende tekst:

Los Campesinos! aren't the first act to make a name for themselves on MySpace. They may, however, be one of the first guitar groups in the UK who really sound like products of Web 2.0." [Pitchfork]

Goed, die was ook niet van YM zelf, maar niet minder intrigerend. Wat vond ik er van? Een aanstekelijke mix van Arcade Fire, Dresden Dolls, Clap Your Hands Say Yes en zo nog wat.
Sensatie? Nou, nee. Leuk? Zeker wel. Het filmpje ook.

Oordeel zelf, kijk/luister en laat je gelden!

Los Campesinos! gan het helemaal maken 1) Dankzij Web 2.0 2) Kwaliteit komt overal bovendrijven 3) Violen horen niet thuis in popmuziek! 4) Not! View Results Make your own poll

Schatgraven 1 “War babies”

De CD bestaat al ruim 25 jaar. In die tijd zijn er talloze vergeten, verloren gegaan geachte opnamen aan de zilveren schijf toevertrouwd. Sommige platen zijn – voor zover ik het kan nagaan echter nog steeds niet op CD te koop. Een voorbeeld daarvan is War Babies van het duo Hall & Oates.

Volslagen ten onrechte en volstrekt begrijpelijk. Dat laatste komt om te beginnen door de sentimenten die het duo zelf over deze plaat verspreid. De plaat was niet minder dan een regelrechte ramp. Had hun carrière in 1974 bijna in de kiem gesmoord. Allemaal de schuld van de producer: Todd Rundgren. Die had het duo willens en wetens opgezadeld met een produkt dat veel te ver afstond van hun roots: de Philly blue-eyed soul. Zoals te horen op hun bijna doorbraak album Abandoned Luncheonette met het prijs nummer She’s gone.
Kennelijk is er bedacht dat het geluid van het derde album wel iets steviger mocht. Waarom Atlantic ‘wizzrd’ Todd Rundgren naar voren schoof is in het licht van het moment zelf misschien niet zo duidelijk. Maar achteraf weten wij wat Rundgren voor Meatloaf’s Bat out of Hell en de altime mega kraker ‘Paradise by..’ heeft betekent.

Hoe kom ik dan aan die plaat? 1974 was het hoogtepunt in de creatieve productie van Todd Rundgren. Na het niets minder dan briljante Something/Anything, de auditieve doos van Pandorra “Wizzard-True Star, was dat jaar het magnum opus Todd verschenen. Rundgren stond op het punt door te breken als wereldster. Waar Prince zijn eigenzinnigheid pas na zijn doorbraak tot wasdom liet komen, was Rundgren kennelijk te druk met het bewandelen van veel paden tegelijkertijd. Of wel, hier schrijft een fan die in die jaren weinig andere platen op de draaitafel legde. Rundgren was God, zogezegd.
Ik liep 28 december Boudisque binnen met het verjaardaggeld brandend in de zak en zag vrij snel de hoes die bepaald in het oog sprong. Het was een US import en een slimmerd had op de plaat een papier geplakt met daarop groot de naam Todd!. Nadere bestudering van de hoes leerde dat de plaat niet alleen geproduceerd, maar ook engineerd en supervised is door Tood. Bovendien bleek hij ook het grootste deel van zijn toenmalige band te hebben meegebracht (bassist Siegler en drummer Wilcox) en ook nog eens alle lead gitaar en achtergrond koortjes te doen. Verder nadenken was onnodig.
Eerlijk is eerlijk, het is veel meer een Todd Rundgren plaat dan een Hall & Oates plaat. De plaat rockt, maakt uitstapjes naar funk en is doordrenkt van alle Rundgren muziek en studio foefjes met prominent Todd’s gierende gitaar partijen. Zo hoor je ze zelfs niet veel op zijn eigen platen. Een feest.

Die Hall & Oates kende ik niet, en het duurde een tijd voordat het tot mij doordrong dat Daryl Hall wel degelijk de lead zang voor zijn rekening nam. Zijn stem ligt dicht bij die van Todd in de buurt, maar is wel een stuk warmer. De nummer worden allen toegeschreven aan de heren Oates en Hall, maar als dat er niet zo nadrukkelijk zou staan zou de Rundgren fan zonder aarzeling geloven dat die ook voor rekening van Rundgren kwamen.
Het album heeft in de verte iets weg van een gepeperde versie van Bowie’s Ziggy Stardust. Qua thematiek. Erg modern in die tijd, maar natuurlijk lichtjaren verwijderd van alles dat Philly soul ademde, laat staan blue-eyed was.

Vooral John Oates slaat helemaal uit het lood zodra een journalist argeloos de naam van dit album noemt. Niet zo vreemd eigenlijk, want behalve dat het openingsnummer van de plaat van zijn hand komt en hij twee andere nummers met Hall schreef is zijn bijdrage aan de plaat minimaal. Hall & Rundgren doet de plaat meer recht. De hoes zegt wel dat Oates lead vocals doet, maat echt horen doe je hem niet veel.

Atlantic wist waarschijnlijk ook niet wat te doen met het eindproduct, dat mijlen ver afstaat van de Hall en Oates fanbase, zo die er was. Dom genoeg (?) spraken zij ook het Rundgren publiek niet aan, en zo liet iedereen de plaat liggen.
Bijna iedereen. En dat is dus erg jammer. Voor alle Rundgren fans en voor iedereen die wel van een portie scherpe 70’s rock houdt. Je leest heel vaak de strofe ‘vergeten klassieker’ wat natuurlijk onzin is, want dat doe je namelijk niet. Klassiekers vergeten. Onbekende klassieker, dat kan wel, maar onbekend maakt onbemind dus dat schiet niet op.

Volgens AMG is de plaat eind jaren negentig wel degelijk op CD verschenen. Maar in Nederland heb ik hem al die jaren nooit gezien. Geen nood meer. Het vinyl zelf omgezet naar 0-en en 1-en. Die CD ligt nu al een week rockvast in de cd-speler van de auto. Maximaal volume.
Nog een keer.

Nu ben ik door mijn superlatieven heen. Als dit er toe leidt dat er iemand anders deze plaat ontdekt, dan weet ik zeker dat ik die iemand een beetje gelukkiger heb gemaakt.

Ode aan Hans

Er zijn zaken die je nooit zal kwijt raken. Op 18 april 1988 verstuurde Hans een kort handgeschreven briefje vergezeld van een uitgetypte lijst die twee A4 vellen besloeg.
De regelmatige lezers van dit log weten dan wel hoe laat het is.
De lijst betrof inderdaad muziek. De tekst van de brief luidde:

Beste Alle,

Bijgaand ontvang je een overzicht van de 50 beste platen uit de popgeschiedenis. Het zal een opluchting voor je zijn te merken dat deze meesterwerken voor het overgrote deel al in je bezit zijn.
De lijst opent met 19 zeer favoriete artiesten, ieder met 2 of 3 lp’s. Als ik een computer had zouden deze platen evenwichtiger over de 50 verdeeld raken. Dan volgen 22 mindere goden met ieder 1 lp.
Graag zie ik binnenkort jouw versie van dit overzicht. Het zal je heel wat hoofdbrekens kosten, maar het is een leuk soort puzzle.

Hans vertelde niet hoe lang hij er over had gedaan om tot zijn lijst te komen. De laatste zin gaf echter – zo ontdekte ik - aan dat hij wist waarover hij schreef. Het kostte mij in ieder geval een paar jaar voordat ik een antwoord had samengesteld.
In de afgelopen 19 jaar heeft Hans het nooit nodig gevonden om een actueler overzicht te maken. Dat zou overigens voor de keus aan artiesten niet veel hebben uitgemaakt. Hooguit de gekozen lp-titels. Ik vermoed echter dat er niet veel verschil in zou zitten. Hans volgde de ontwikkeling van de popmuziek namelijk nog nauwgezet via het gedrukte woord. Veel luisteren naar de muziek van de afgelopen 15 jaar deed hij – naar eigen zeggen – niet meer. Naar zijn overtuiging was de meest belangrijke (pop)muziek gemaakt in de periode 1965 - 1985 . Op die muziek was het voor ‘nieuwe’ bandjes en artiesten prettig variëren, maar echt iets nieuws? Nee, dat hoorde hij niet.

Hoe het ook zij, het maakt niet meer uit. Na 19 jaar en krap 2 maanden, blikt die lijst van 1988, voor mij nu toch zijn eindlijst te zijn. Daarom vind ik het belangrijk dat iedereen die er interesse in kan hebben, er hier kennis van kan nemen. Dat Hans trouw was aan zijn Pophelden ontleen ik aan zijn profiel op de Beefheart-site. Dit is de lijst:

01. Todd Rundgren: A Wizzard, A true star / Something/Anything / Todd
02. Captain Beefheart: Clear spot / Trout Mask replica / Shiny beast
03. John Cale: Fear / Paris 1919 / Slow dazzle
04. Beatles: Revolver / Help / Sgt Pepper
05. Kevin Ayers: Confessions of Dr Dream / Joy of a Toy / Sweet deceiver
06. David Bowie: Low / Station to station / Young Americans
07. Bryan Ferry – Roxy Music: In your mind / For your pleasure
08. Talking Heads: 1977 / Remain in light / Little creatures
09. Prince: Sign “O” the times / Parade / Around the world in a day
10. Van Dyke Parks: Discover America / Song cycle
11. John Lennon: with Plastic Ono Band
12. Steely Dan: the Royal Scam
13. Lou Reed: Street Hassle
14. Elvis Presley – Heartbreak hotel
15. Rolling Stones: Aftermath
16. Police: Ghost in the machine
17. The The: Soul mining
18. Nico: Behind the iron curtain
19. Little Feat: Feats won’t fail me now
20. Anthony more: World service
21. Doors: Waiting for the sun
22. Beach Boys: Pet sounds
23. Iggy Pop: Lust for life
24. Sex pistols: Never mind the bollocks
25. Pere Ubu: the Modern Dance
26. Ry Cooder: Ry Cooder
27. Bonzo Dog Doo Dah Band: History of
28. Tubes: Young and rich
29. Tom Waits: Swordfihtrombone
30. Joy Division: Unknown pleasures
31. Frank Zappa: Hot rats
32. Pink Floyd: Meddle

Nu de lijst is overgenomen weet ik met 100% zekerheid date er toch iets essentieels ontbreekt in deze lijst. In 1988 had Hans niet durven dromen dat Brian Wilson het ‘Smile’ project toch zou voltooien. Laat staan dat hij het in Nederland zou uitvoeren op 13 maart 2004. Hans had al driekwart jaar van te voren kaarten gekocht. Voorpret, dat was iets dat Hans uitgevonden zou kunnen hebben. Maar niets daarvan reikte zo hoog als de euforie die hij ten toon spreidde op die bewuste avond in het Amsterdamse Cola Paleis. Tineke en ik keken er naar en waren nog dieper ontroerd dan door het optreden van Wilson. Achteraf zou Smile zeker een plek in de 50 van Hans hebben ingenomen.

Muziek en momenten om te koesteren. Hier op internet gaat niets verloren.
Dus ook de 50 van Hans van Hulst niet!

Gadget Mania 1

Nooit gedacht dat ‘ik’ de 'Romantics' nog eens zou kunnen bestempelen als SF zieners.
Naar aanleiding van de ‘kop’ en openingszin bent u niet minder verbaasd.

Het ‘klikte’ bij mij, bij het zien van een kussen uitgerust met een bluetooth technologie. Bellen met je kussen. Wat zullen een groot aantal mensen hier op hebben liggen wachten. Onbewust dacht de Bright redacteur ook aan de Romantics. Gezien zijn afsluitende zin.

Achteraf bedacht ik dat het lied in deze context beter bij Modern Talking had gepast. Ook al, omdat ik mij de Romantics liever heinner door 'What l like about you'.

Niet jouw belkussen!

Ferryesque

Met een nieuwe CD onder de arm, waarop vertolkingen van Bob Dylan songs, deed Bryan Ferry dinsdagavond 27 maart 2007 de Heineken Music Hal aan. Na de hernieuwde ontmoeting met Roxy Music in 2006 op Bospop was ik er op voorhand graag bij. Groot was dan ook mijn vreugde toen Arrow een kaarje voor mij bleek te hebben.

Persoonlijk heb ik een enorme hekel aan de stem van Bob Dylan. Niet om aan te horen. Dat zijn liedjes grote kwaliteit bezitten is echter door de jaren heen via andere artiesten ruimschoots bewezen. Ferry heeft een bijzondere voorliefde voor het materiaal van de man. Sinds zijn eerste soloplaat uit 1973 heeft hij regelmatig songs van Dylan opgenomen. Het optreden gistern was een groot feest. Altijd in voor een overdonderende introductie, werd gestart met 'the Incrowd" waarin 14 m/v de geluisstechnicus het nodige werk bezoegden. Daarna ging het kriskras door materiaal uit zijn solo carrière en kwamen bepaald niet alleen Dylan songs aan bod. Ik kan het hier natuurlijk gaan beschrijven, maar alles dat er over te zeggen valt staat in de recensie in het Parool. Ferry regeert!

Geen getoeter!

Vandaag lees ik dat afgelopen zaterdag Michael Brecker is overleden. De man werd slechts 57 jaar.

Ik maakte kennis met Michael Brecker in 1975. Ik was ‘into’ jazzrock. Speed gitaren, huppelpluk bassen, wervelende toetsen en denderende drumpartijen waren op dat moment favoriet. Blazers waren geheel buiten de orde. Soul had haar goede naam verloren aan disco. Blazers waren ‘not done’ of, zoals wij dat in ons jeugdig, ongenuanceerd jargon afdeden: “ Toeters, bah”.
De recensie van de eerste elpee van de Brecker Brothers in Oor bracht dit oordeel spectaculair ten val. Binnen een week na het lezen van de recensie lag de plaat op de draaitafel, om daar lange tijd te verblijven en later regelmatig terug te keren. Mijn eerste aanvaring met de funk. Dankzij deze plaat kwam ook mijn diep begraven liefde voor de spetterende 60’s-Soul weer tot leven. Dat heeft voor vele mooie ontdekkingen gezorgd.
Na het uiteenvallen van de Brecker Bros. gingen broers Michael en Randy ieder hun weg. Vooral Michael kreeg vaak het verwijt van arty-farty gedrag in zijn pogen om de grootheid van John Coltrane te benaderen. Die inspanningen waren vooral een eerbetoon aan zijn voorbeeld, maar zijn invloeden waren veel breder. Ook uit de popmuziek. Dat zorgt er voor dat die eerste Brecker Bros. plaat zo’n spetterend karakter heeft. Van harte aanbevolen, ook nog vandaag de dag aan iedereen met een iets bredere muzikale horizon. Doe je zelf een plezier!