Outdooronderzoek in de schijnwerper

Het buitenreclameonderzoek ligt onder vuur. JCDecaux laat het er bij monde van Bart de Vries niet bij zitten. Als fan van het onderzoek, kan ik zijn betoog alleen maar onderschrijven.

Video

1 dingetje. Begrijpelijk dat je zo'n verhaal niet op een Abri of Billlboard kalkt, zelfs niet digitaal. Je gebruikt de vorm die het sterkst communiceert, namelijk de audio-visuele vorm. Dan is het beter om niet te gaan afgeven op het medium dat gebaseerd is op AV: TV. En als PS, Bart de volgende keer alsjeblieft 'real life' in beeld, want jouw comic alter ego leidt misschien te veel van de boodschap af.

The (electrical) Power of Twizy

Twizy is een speelse vorm van electrische mobiliteit door automerk Renault. Als mediabureau van Renault hebben wij het model in maart-april op de Nederlandse markt geintroduceerd.

Samen met Reclamebureau Publicis en Social Mediabureau Dorst & Lesser en Radio 538  ontwikkelde OMD een media introductie die door bouwde op de internationale verbintenis tussen Renault Twizy en David Guetta. Een aanpak die zijn climax vond op het Amsterdam Pasha Festival.

Recent stelde Renault haar 'team en medewerkers' van OMD in de gelegenheid om de Twizy uitgebreid te beleven.

Als tegenprestatie heeft OMD het Twizy gevoel omgezet in beeld en geluid. En dat ziet er ZO uit!

The Wizard, he is A True Star

In de periode 1972-1974 bracht Todd Rundgren 3 monumentale platen uit; Something/Anything, A Wizard, A True Star en Todd. Een onuitputtelijk lijkende creatieve productie die maar liefst tien (10) plaatkanten besloeg. Twee aspecten maakte deze platen bovengemiddeld bijzonder. Als soloartiest ‘par excellence’ schreef en speelde Todd de eerste 2 albums vrijwel alleen vol, de derde voor ongeveer 50%. Vanzelfsprekend tekende hij zelf voor vrijwel alle arrangementen en de productie. Belangrijker is zijn ongebreidelde interesse in het gebruiken van nieuwe technieken en instrumenten om muzikale grenzen op te rekken, zo niet te overschrijden.
Die combinatie levert een cocktail op die varieert van ballads naar experimentele soundscapes, van prog-rock naar pre-punk en van soul naar jazz en – oh ja – binnen rock van ‘roll’ naar harde metal. Wie de muziek niet kent denkt ongetwijfeld dat deze platen niet om aan te horen zijn. De afgewogen opbouw per albumkant (vinyl!) en van album naar album maakt het echter allemaal volstrekt logisch.
Hans van Hulst had de platen het eerste. Ik zelf kocht de albums tussen 5 november 1974 en 5 januari 1975. Terugkijkend denk ik dat deze maanden bepalend zijn geweest voor mijn eigen uitwaaierende muzikale smaak. Niets, bijna niets, was hierna nog taboe. Voor zover ze er nog wel waren werden ze in de volgende jaren één voor 1 geslecht.
Hoewel Todd op de hoes van AWATS direct ontkent een echte ster te zijn, was hij dat voor zijn fans zeker wel. En hoewel zijn latere albums wisselvalliger zijn,, blijft Rundgren voor zijn fans van de eerste helft van de 70-er jaren een Echte Ster. Je kunt overal lezen dat AWATS ‘het’ album was dat niet ‘live’ uitgevoerd kon worden. Te veel studiotechniek, die op het podium niet kon worden gereproduceerd (behalve van een bandrecorder!?). Vandaag de dag blijkt ook die barrière overwonnen.
Ergens in de zomer van 2009 stuitte vriend Geert-Jan, die ik kort daarvoor AWATS cadeau had gedaan, op het bericht dat Todd 8 februari 2010 in Paradiso zou optreden onder de aankondiging “A Wizard A True Star”. Internet leerde snel dat het ging om een integrale uitvoering van het album, samen met een 6 maan (en 1 vrouw) tellende band.
Daar moesten wij bij zijn, en afgelopen maandag was het eindelijk zover. Twee optredens in Europa! Het tweede in Amsterdam!!

Hoe het was?

Afgezien van enkele harde passages waar het geluid ‘verzoop’, was het geweldig. Todd voerde een show op, liet zien en horen dat hij een gemene gitaarpartij nog altijd in zijn vingertoppen heeft en – meest belangrijk – dat zijn 61-jarige stem de nummers met gemak aan kon. Halverwege het optreden tijdens “Sometimes l don’t know what to feel” overmande de emotie mij. “Hier had Hans ook bij moeten kunnen zijn.”
Als muziek in staat is die emotie ongeremd te laten opborrelen, dan kan het niet anders dan goed zijn!

Ook nu kan ik iedereen die Todd ‘gemist’ heeft aanraden om de genoemde drie albums blind! aan te schaffen. Horen is geloven. En wees niet geremd, de albums zijn allemaal aan het begin van deze eeuw opnieuw ‘geremastered’ en klinken prima.
Na het succes van deze optredens is het moeilijk te geloven dat Todd dit staaltje niet nog eens zal herhalen. Misschien komt hij ook nog eens terug om ons hier Something/Anything of Todd integraal te laten beleven. Hij kan het.
De man is een tovenaar.

5 Jaar 'onverwacht' Beeld

Gisteren, 24 mei, vierde Hib Anninga het 1e lustrum van zijn oorspronkelijke beeldentuin die in rap tempo evolueerde tot Anningahof.

Het bleek – achteraf – enorm boffen dat de man die het nieuwe seizoen insprak een week eerder verhinderd bleek te zijn. Een zaterdag geleden was het weer dramatisch, terwijl 24 mei de boeken in gaat als een zonovergoten dag met een flauw briesje en daarmee een fantastische temperatuur.
Een ruime opkomst aan gasten begroette rond half drie Rudi Fuchs die vanuit Olaf Mooij’s discomobiel, breedsprakig en lyrisch het ‘wonder’ van Zwolle van cachet voorzag. De in ruim getal aanwezige – exposerende - kunstenaars zullen het hebben weten te waarderen. Fuchs verwoorde ongetwijfeld hun eigen gevoelens, die hen er toe brachten met enthousiasme deel te nemen aan deze expositie, in een ‘setting’ die in Nederland zijn gelijke nog niet kent.

Na Fuchs’ rede, zwermden wij uit over het ‘hof’ op zoek naar de nieuwe aanwinsten. Omdat er ook veel beelden een andere plek hadden gevonden zag er allemaal weer spannend anders uit dan een half jaar geleden.
We sloten de dag af ergens in het hart van Zwolle, aan een tafel met kunstenaars behorend tot een ‘Amsterdams’ collectief: De Service Garage. Het gezelschap bleek een stuk aangenamer dan het eten, dus het goede gevoel bleef overheersen.
In de reclamewereld hoor je nog wel eens dat ‘een beeld meer zegt dan duizend woorden’. In die context opent Anningahof 2008 je ogen voor een bijzonder verhalende wereld.

'Dat zouden meer mensen moeten beleven'.

Get "LOST"

Opperste verbazing en een hartgrondige vloek combineerden zich op het moment dat ik lees dat mijn favoriete platen/cd winkel in de Utrechtsestraat per 1 juli haar deur definitief sluit.
Ik kocht al in de winkel in – wat zal het geweest zijn – 1975/1976 toen ze deel uitmaakte van de SuperTraxx keten. Daar leerde ik Arie Romeijn kennen, de jongen die zijn klanten – echt – kende en bij binnenkomst direct de laatste luistertips, kooptips eigenlijk, kwam aanreiken..
Vanaf het moment dat Arie de winkel overnam en omdoopte tot Get Records – Get voor de vaste klanten – werd het de winkel waar ik tot de dag van vandaag – en dus tot 1 juli 2008 – mijn nieuwe platen koop. Kijken - en 2e hands kopen - deed je ook bij Concerto, Boudisque, op de Rozengracht en in de Damstraat, maar nieuwe platen, en later cd’s kopen, dat deed ik bij Get. Hoewel het rijtje winkels voor andere aankopen de afgelopen decennia gestaag slonk, bleef ik voor nieuwe releases afreizen naar Utrechtsestraat 105. Ook nadat de - in mijn hoofd onsterfelijke – Arie 5 (!) jaar geleden ons zomaar ontviel. Arie bracht High Fidelity naar Amsterdam. Zijn liefde voor muziek, mensen en lijstjes maakte Get Records tot een zaak die je in je eigen hart sloot. Arie hielp mij aan mijn Elvis Costello verslaving en onnoemelijk veel andere muzikale hoogtepunten. Na het overlijden van Arie kreeg de winkel er dan ook voor mij een dimensie bij.
Niet veel later werd Get gekocht door Concerto en werd daarna tezamen onderdeel van Plato. Voor mij maakte het niet uit. De winkel veranderde door de jaren heen een beetje qua inrichting, maar altijd als ik er weer binnen stapte leek het een stap door een deur in de tijd. Het enige wat bleef ontbreken, dat was Arie.

Het sluiten van Get is – het juiste woord – doodzonde. Helaas houdt de keiharde economie nooit enige rekening met onze halfzachte emoties. Concerto, daar kom ik zelfs al veel langer dan bij Get. Vertrouwd en dus heel gewoon. Maar 105 kan en zal het nooit worden. Misschien is dat maar goed ook.

Dit voelt als een afscheid van een tijdperk.

Tot 1 juni hoor ik wanneer ik aan Get denk “Memories” van Robert Wyatt in mijn hoofd. Na 1 juni draai ik de pastorale versie van Whitney Houston & Material. Herinneringen blijven! Vooral ook dankzij muziek!

"Get" it on!

Niet alleen

Nog een laatste keer de Vries. Zeer tegen mijn gewoonte in een weergave van een ANP bericht, opgepikt van Reclameweek.nl. En wel hierom. Het bewijs - aan mij zelf - dat ik niet alleen sta met mijn mening verwoord in de vorige post. Broodnodige zelfbevestiging. In dat kader ook nog dank aan Floor.

Daar gaan wij:

Ombudsman hekelt NOS-verslaggeving Joran

11-02-2008 - De NOS is niet kritisch genoeg geweest in haar berichtgeving rond de uitzending van Peter R. de Vries over Joran van der Sloot. Dat meent NOS-ombudsman Ton van Brussel, die vindt dat zijn omroep meer terughoudend had moeten zijn. De NOS gaf veel aandacht vooraf aan de uitzending, omdat De Vries claimde de verdwijningszaak Natalee Holloway opgelost te hebben. De belofte werd niet waargemaakt, meent Van Brussel, omdat het gewoon het ‘zoveelste verhaal’ over de zaak was en De Vries zelf verdachte Joran meerdere malen een leugenaar noemt.

Bron : ANP

Zo is het maar net. Nu SBS nog.

Into the Future, Returning to the Dark Ages!

Laat ik vooraf stellen dat het mannetje dat figureerde in de Peter R de Vries-Show niet hoeft te rekenen op mijn sympathie.

Maar wat zich de afgelopen dagen heeft afgespeeld, met als climax de op zondagavond door 7 miljoen nieuwsgierige Nederlanders – waaronder ikzelf – bekeken ‘show’, tart werkelijk iedere verbeelding. The ‘witchhunter general’ has returned, en wel in Nederland.
De door de Vries geclaimde volledige bekentenis is mij ontgaan. Wat de TV-kijker wel voorgeschoteld kreeg was een ‘verknipt’ betoog van een jongen die continue aan een joint zoog, wat hem, al dan niet, inspireerde tot adolescent jonge haantjes uitspraken die kennelijk indruk moesten maken op zijn ‘vriend’ in de auto.

Voor zover wij als kijker misschien nog mochten twijfelen, liet Peter niet na om telkens het getoonde beeld van suggestieve toevoegingen te voorzien. Of waren het wel degelijk insinuaties? Lekker afgemaakt met veel “Gosh” uit de mond van een vertwijfelde moeder.
Waar dat toe leidt? Zes miljoen Nederlanders hebben ‘het mannetje’ ondertussen schuldig bevonden. Zij zullen hem, als zij hem op straat tegen komen, pardoes aan de eerste lantarenpaal opknopen. De gebeurtenissen in Drachten op maandag maken die veronderstelling van mij reëel. Een populistisch volksgericht, dat is wat de Vries heeft aangericht. Hij noemt zich journalist. Waarheidsvinder? Ik betwijfel het ten zeerste. Ik vind de door hem gekozen aanpak weerzinwekkend.

Televisie is een prachtig en krachtig medium. Maar verhoed dat de verkeerde mensen er gebruik, misbruik, van kunnen maken, want dan zijn de gevolgen niet te overzien. In dat opzicht is TV ook een echte ‘doos van Pandorra’.

Als de waarheid ‘onze’ Peter zo na aan het hart had gelegen, dan had hij deze ‘show reel’ moeten afgeven aan het OM, en deze de zaak verder laten uitzoeken. Daarna had hij alle ‘credits’ alsnog kunnen verzilveren. Nu lijkt het er in mijn ogen sterk op dat dit hele verhaal alleen maar over Peter R de Vries gaat. Precies 'dat' wat Peter de vermeende dader verwijt.

Een naar stel, deze inktzwarte pot en ketel.

Pluto !!

Pluto, in relatie tot een dierenriem, zou ik primair associëren met de welbekende striphond. In de Volkskrant van 29 december 2007 had het natuurlijk een volstrekt andere betekenis. Doorgaans laat ik mij niet veel gelegen aan voorspellingen, maar de kopzin “Pluto in Steenbok” was te veel van het goede, om voorbij te laten gaan. Hoe persoonlijk kan zo’n krant worden?

Na een technische verhandeling over de mens, planeten, sterren, kosmos, universum, ging het over 2008. Pluto verhuist van Boogschutter naar Steenbok en verblijft daar dan tot 2024! Dat heeft te maken met Pluto’s baan om ‘ons’ heen, waarvoor de planeet 260 jaar nodig heeft!

Verdomd interessant, maar gaat u verder.

Steenbok, zo leer ik is een aardeteken, dat zich richt op organisatie en structuur. Pluto, is de planeet van de ziel, staat voor de kracht van zielsprocessen.
Wat staat ons – aldus astroloog Peter Delahay - te wachten nu Steenbok en Pluto zich verenigen?

“Pluto zal zijn invloed laten gelden in de bezieling van structuren. Alle organisaties die geen bezieling hebben, storten in en alles wat bezield is, krijgt vorm”.
Het deed mij stoppen met lezen.

Hmmm, juist!

Dag!

Dagblad DAG nodigde een aantal bekende Nederlanders uit om afscheid te nemen van 2007. Ik heb het speciale nummer gemist. Terugkijken op het jaar 2007 is ongetwijfeld voor iedereen een zaak van gemengde gevoelens. Zo ook bij mij;

Dag Hans van Hulst
Dag Marianna Buterin
Dag Onno Kraft van Ermel

Afscheid van Mensen waarvan ik op verschillende manieren hield. “Everlasting Love”

En muziekaal onder anderen;
Dag Joe Zawinul
Dag Michael Brecker
Dag Ike Turner

Maar gelukkig waren er ook begroetingen

Dag Finn
Dag – nog een – Finn
Dag Puk
Nieuwe jonge mensen: “Born to be wild”

Op het zakelijke vlak;

Afscheid
Dag Catalyst
Dag vertrokken MPG collega’s
Dag Talpa
Dag Caz
Dag Revolver
En welkom
Dag Arrow op FM
Dag Hollands Diep
Dag Revolver
Dag de Pers
Dag Dag

En dan op de valreep
…..Dag MPG
En daardoor Dag beoogd nieuw huis

Terugkijkend is de balans van 2007 voor mij zelf dan ook … geen fraai jaar. Ik zeg daarom luid:

Hallo 2008!

Welkom met open armen

Dat het voor ons allen een mooi jaar mag worden!